Δημιουργώ ονειρόκοσμους καθώς είμαι απόφοιτη από το πανεπιστήμιο της μαγείας των ονείρων που εδρεύει στις παρυφές του Ολύμπου και στις ράχες των κυμάτων της θάλασσας που δροσίζει τα πόδια του... Μικροί θεοί οι δημιουργοί, μικροί κληρονόμοι και κλαδάκια ενός πελώριου συμπαντικού δέντρου θετικής ενέργειας.

Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ 2015!


Να τα πούμε;


Στην ανατολή του 2015, εύχομαι η ζωή όλων σας να 

είναι σαν γλυκιά Μελωδία, αυτόν τον καινούριο 

χρόνο. Να μην σας αγγίξει ποτέ καμιά Θύελλα, να 

αγαπάτε πολύ, να χαίρεστε με την καρδιά σας, να 

ζείτε τα όνειρα σας. 


Μην αφήσετε τίποτε να σταθεί εμπόδιο ανάμεσα σε 

εσάς κι ο,τι διακαώς, επιθυμείτε κι αγαπάτε. Ούτε ο 

χρόνος, ούτε η απόσταση, ούτε η ηλικία, ούτε οι 

διαφορές, ούτε τα εμπόδια, ούτε οι προϋποθέσεις.... 

Οι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι για να ελπίζουν, να 

ονειρεύονται, να κυνηγούν, να μάχονται. 

Fighting (πολεμήστε) λοιπόν, για ό,τι επιθυμεί η 

καρδιά σας, δίχως αναβολές και δικαιολογίες και 

fighting (καλή δύναμη) τώρα, με νέα αφετηρία, ένα 

ολοκαίνουριο... φρέσκο... ολόλαμπρο και γυαλιστερό 

νέο έτος! 

Σε αυτό το σπίτι που ήρθαμε, πέτρα να μη ραγίσει κι 

ο νοικοκύρης του σπιτιού χίλια χρόνια να ζήσει.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ, ΕΥΤΥΧΙΑ, ΑΓΑΠΗ, 

ΕΥΛΟΓΙΑ, ΚΑΛΟΤΥΧΙΑ. ΚΑΛΑ ΤΥΧΕΡΑ ΚΑΙ 

ΖΕΣΤΕΣ ΨΥΧΕΣ. 

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ 2015!


Πέμπτη, 25 Δεκεμβρίου 2014

Χριστούγεννα


Τα Χριστούγεννα δεν είναι τα λαμπάκια και το γκλίτερ, καλό φαγητό και γλυκά, γλέντι και αλκοόλ, ξενύχτια και όμορφες ενδυμασίες. 
Τα Χριστούγεννα είναι εσύ κι εγώ. Είναι η αρχή και η βάση. Η επιστροφή σε ό,τι είμαστε και η ευκαιρία να το θυμηθούμε και να το υιοθετήσουμε. Δεν είναι μια μέρα αλλά όλος ο χρόνος, με αφετηρία αυτή τη μέρα. Τα Χριστούγεννα είναι η καρδιά, η αλήθεια, η συγχώρεση, η πιο αγνή και καθαρή μορφή της ουσίας μας ως άνθρωποι... η αγάπη. Στην βραχεία μας ψυχική μνήμη, τη σκληρή καθημερινότητα που μας έχει αποξενώσει, στα προβλήματα που μας έχουν κάνει μισάνθρωπους και τις δυσκολίες που μας μετέτρεψαν σε κακούς και είρωνες, τα Χριστούγεννα έρχονται για να μας θυμίσουν πως η αγάπη έχει τη δύναμη να κάνει έναν Θεό να ντυθεί φθαρτή ύλη για εκείνους που αγαπά.
Αν Εκείνος θυσιάζει τόσα για τους αγαπημένους, εμείς οι μικροί και πρόσκαιροι τί θα έπρεπε να κάνουμε..;
Τα Χριστούγεννα είναι εσύ κι εγώ. Είναι ο γονιός, ο αδερφός, ο φίλος, ο γείτονας, ο περαστικός. Ζεστά χέρια, αγκαλιές, χαμόγελα, προσφορά και μια ευκαιρία για μια καινούρια αρχή και πάλι. Αρχή στον άνθρωπο που είμαστε και που δεν πρέπει να ξεχάσουμε όταν τα λαμπάκια θα σβήσουν, τα στολίδια μαζευτούν, οι μουσικές θα κοπάσουν.
Τα Χριστούγεννα είμαστε εμείς.
Καλά Χριστούγεννα σε όλους.
Καλή αρχή...

Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014

Αντάμωμα

Στο στέρνο του μια θνητή κλίνει το κεφάλι  

θαμπωμένη, 

προσμένοντας το τρυφερό του θώπευμα  

πηγή ξέφρενου ρίγους που μύρια κύματα ηδονής εγείρει στο 

πρόσκαιρο κορμί της, των κρυσταλλένιων δακτύλων του ο 

φλεγόμενος 

πάγος, πίδακας εκατοντάδων υποσχέσεων που βρίσκουν 

καταφύγιο σε μια ψυχή κι ένα κορμί, φωλιά να τις διαιωνίσει. 

Ανάθημα η ανάσα της για εκείνον, λυχνάρια οι αστραφτερές  

της ίριδες.

Καυτό, πόθου θυσία το καρδιοχτύπι της, στα μύχια της 

κοιτάσματα κυλά

η δική του παρουσία και η αναμονή μιας ένωσης, υγρό, 

γλυκόπικρο, που 

διψασμένο και στεγνό κρατά τον ουρανίσκο της.

Ακόρεστη για εκείνον που δεν αντάμωσε και που συχνά τη 

συντροφεύει...  





Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2014

ΔΕΚΕΜΒΡΗ


Στα ξερά κλαδιά σου δυο σπουργίτια, κάτω από έναν τραχύ ουρανό που προσηλωμένος πλέκεις  με λευκή δαντέλα.
Τα φτερά σου δεν ξεριζώνουν οι βουλές σου. 
Είναι βαθιά χωμένα από άφραστους καιρούς
τότε που με τις νεράιδες έπαιζες κρυφτό,
κι από το γητεμένο νερό κρυφών πηγών ξεδίψαγες βρέχοντας 
τις άκρες του κρυσταλλένιου σου μανδύα.
Ήταν λίγο πριν μάθεις να ψελλίζεις παραμύθια
που συντροφεύουν με ψιθύρους το σκοτάδι στο δισάκι σου.
Αχνά γελάς κι ανάβουν φωτιές κάτω από στήθη παιδικά
κι όνειρα παίζουν πίσω από τα βλέφαρα τραγούδια
λάμψεις από αστέρια μακρινά που ποτέ δεν αντικρίσαμε και που απερίφραστα παρουσιάζεις
και λυχνάρια παραμυθιών στα χέρια σου κρατάς , που άκαρπες προσμονές υπόσχονται να εκπληρώσουν.
Σε άτεκνη εποχή κι όμως, εσύ, ακόμη πιστεύεις, και 
ένα ξωτικό κρέμεται από το αλαβάστρινο σου μούσι και 
ταλαντεύεται.
Σς! Κάνε σιωπή να ακούσω τον κρότο των ψυχών καθώς
σκάνε σε εκατοντάδες μικρά πυροτεχνήματα με το που φανεί η σκιά σου. 
Διαμάντια που λάμπουν στην πυρά που κρυφά κουβαλάς κάτω από τη μασχάλη.
Κοίτα με.
Ακόμη χαμογελώ όταν σε βλέπω. 
Το παιδί δεν χάθηκε κι ολοστρόγγυλο το όνειρο έγινε δυο ματιών κόρες και 
δυο ανάσες βιαστικές στα χείλη.  
Έρχεσαι να με κοινωνήσεις φως  και μαγεμένα μυστικά και αντικαταβολή με ταχυδακτυλουργικά θα σου τρατάρω την καρδιά στο χρυσό περιτύλιγμα που τόσο αρέσκεσαι.
Δε χορταίνεις αγάπη λοιπόν; 
 Δεκέμβρη;




Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2014

ΜΠΙΚΗΡΟΠΟΥΛΟΣ ΘΕΟΧΑΡΗΣ


"It's Been A Long, Long Time"

Kiss me once and kiss me twice
Then kiss me once again
It's been a long, long time
Haven't felt like this, my dear
Since I can't remember when
It's been a long, long time

You'll never know how many dreams
I've dreamed about you
Or just how empty they all seemed without you
So kiss me once, then kiss me twice
Then kiss me once again
It's been a long, long time

Oh, kiss me once and kiss me twice
Then kiss me once again
It's been a long such, a long time
I haven't felt like this my dear
Since I don't remember when
It's been a long been a mighty long time

You'll never know how many dreams
I've dreamed about you
Or how empty they all seem without you
So kiss me once and kiss me twice
And kiss me once again
It's been a long long time

It's been a mighty, mighty long time


LIBIDO
Βυθίστηκα στα δυό σου 
μάτια
πλάθοντας στους αρσενικούς
διαδρόμους
του μυαλού μου
την επαφή μου
με τα ηλεκτρισμένα μόρια
της
νιότης σου
με σκέψεις ίσως αμαρτωλές
μα στ’αλήθεια
ενστικτωδώς ορμώμενες
απ’ τα βάθη
της
χημικής αντίδρασης
των κυττάρων μου
- στη θέα σου, ω μικρή, επίγεια θεά-
που διψούν
να δοκιμάσουν τη γεύση των
υγρών σου
υποσχέσεων…


ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΝΥΧΤΕΣ,
Η ζωή που συμβαίνει

Ένα φιλί αφήνει σημάδι.
Μια αμαρτία εγκαταλείπει τον παράδεισο.
Μια αγάπη μένει για πάντα.
Ένας έρωτας, διαδέχεται τον άλλο…
Ο χρόνος άχρονος περνάει
βιαστικός μπροστά στα μάτια μας. Χωρίς αρχή χωρίς τέλος.
Τίποτα δεν είναι το ίδιο. Μέρα με τη μέρα.
Δεν ξέρουμε τι έρχεται .
Ξέρουμε τι έφυγε, τι φεύγει και πάει.
Μόνο το παρόν στο μέλλον μπορείς να το προκάμεις.
Αν δε παραιτηθείς.
Ο αιώνας ένα λεπτό,
ούτε λεπτό μη χάνεις.
Κάνε ότι είναι να κάνεις.
Όσα φέρνει η στιγμή πρόλαβέ τα με τις δικές σου αντιλήψεις.
Τίποτα μην αναβάλλεις.
Είναι ζωή
όλα,
την ώρα που συμβαίνουν…
ΜΠΙΚΗΡΟΠΟΥΛΟΣ ΘΕΟΧΑΡΗΣ



Ο Θεοχάρης Μπικηρόπουλος γεννήθηκε το 1965 στο Villigen της Γερμανίας. Μεγάλωσε και εργάστηκε στην Κατερίνη. Ξεκίνησε να αρθρογραφεί από 16 χρονών στον τοπικό Τύπο με σημαντικές δημοσιογραφικές επιτυχίες και παρεμβάσεις στην κοινωνική, πολιτιστική και πολιτική ζωή της Πιερίας. Ενεργό μέλος πολλών συλλόγων με πολυποίκιλη δράση. Διετέλσε διευθυντής ειδήσεων σε τοπικούς ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς, ιδρυτής και εκδότης των περιοδικών "Week" και "Must-4 Εποχές", εργάστηκε επίσης σε εφημερίδες, ως κειμενογράφος διαφημιστικών κειμένων, ως τηλεπαρουσιαστής ειδήσεων και εκπομπών και ως ανταποκριτής Αθηναϊκών ΜΜΕ. Διατηρεί τη μακροβιότερη παραπολιτική στήλη, "Το ΤυποΓραφείο και οι Παρατυπίες του", από το 1992, στις εφημερίδες του νομού Πιερίας. Εργάσθηκε ως υπεύθυνος Γραφείου Τύπου και Δημοσίων Σχέσεων, σε Νομαρχίες και Πολιτικά Γραφεία. Υπήρξε υπεύθυνος πολιτικού σχεδιασμού και επικοινωνιακής υποστήριξης σε υποψήφιους που εκλέχθηκαν, συμμετείχε και συμμετέχει σε ομάδες επικοινωνίας και πολιτικού σχεδιασμού, ενώ παρακολουθεί ανελλιπώς σχετικά σεμινάρια και ημερίδες. Moιράζει το χρόνο του ανάμεσα στην Κατερίνη και την Αθήνα, όπου διετέλεσε ειδικός συνεργάτης - υπεύθυνος Τύπου και Επικοινωνίας, του πρ. Υφυπουργού Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης κ. Γιώργου Κωνσταντόπουλου, μεταξύ Ιανουαρίου-Σεπτεμβρίου 2007, και διευθυντής του πολιτικού του γραφείου από τις εκλογές του 2007 έως τον Ιανουάριο του 2008. Έχει εκδώσει επτά βιβλία με λογοτεχνικό και επιστημονικό περιεχόμενο, μεταξύ των οποίων οι ποιητικές συλλογές "Κάτι στιγμές" (Περί, 1992), "Ο κήπος με τα ρόμπολα" (2003), "Αλκυονίδες νύχτες" (2011). Το 2006 τιμήθηκε από τον Δήμο Κατερίνης "για την προσφορά με το έργο του στη πνευματική ζωή της Κατερίνης και στα ελληνικά γράμματα". Διατηρεί το ιστολόγιο http://bikiropoulos.blogspot.com/.


Τρίτη, 4 Νοεμβρίου 2014

"ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ" από τη ΜΑΡΙΑ ΣΤΕΦΑΝΟΥ


Το νέο βιβλίο της αγαπημένης μου φίλης, Μαρίας Στεφάνου "Μια βόλτα στον παράδεισο" από τις εκδόσεις Λιβάνη!
 Ένα αξιόλογο κορίτσι και μια εξαίρετη πένα που όλοι πρέπει να απολαύσουν! Της εύχομαι κάθε επιτυχία και περιμένω με ανυπομονησία τη βόλτα που μας ετοίμασε, καθώς στοιχηματίζω πως θα είναι παραδείσια! 


Μια μικρή ματιά στην ιστορία...

"Στην προσπάθειά της να ορθοποδήσει και να ξεπεράσει το φιάσκο του γάμου της, απογοητευμένη η Ζωή καταφεύγει στη Σαντορίνη. Εκεί γνωρίζει την Άννα, ιδιοκτήτρια πανσιόν, που της προσφέρει δουλειά, και τη Μαργαρίτα, ξαδέλφη της Άννας. Στο νησί την ακολουθούν και οι δύο αγαπημένες της φίλες, η Δανάη και η Βίκυ.
Η μοίρα όμως έχει ένα παράξενο σχέδιο.
Στο μαγευτικό σκηνικό της Σαντορίνης οι πέντε κοπέλες θα μπλέξουν τις ζωές τους, θα βρεθούν αντιμέτωπες με μυστικά και ψέματα, με μίση και πάθη που θα έρθουν στην επιφάνεια και θα γνωρίσουν τον έρωτα εκεί που δεν το περιμένουν. Θα κλάψουν, θα πονέσουν, θα γελάσουν, θα θυμηθούν και, προπάντων, θα αναζητήσουν η καθεμιά το δικό της προσωπικό παράδεισο."

ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟ Μαρία μου!

Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2014

ΜΕΛΩΔΙΑ ΣΤΗ ΘΥΕΛΛΑ- Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΧΑΡΗ ΜΠΙΚΗΡΟΠΟΥΛΟΥ

Βιβλιοπαρουσίαση. ΜΕΛΩΔΙΑ ΣΤΗ ΘΥΕΛΛΑ. Η ομιλία του Θεοχάρη Μπικηρόπουλου.

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 17 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2014, ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ «ΜΑΤΙ»
ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΚΑΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ, ΜΕΛΩΔΙΑ ΣΤΗ ΘΥΕΛΛΑ,
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΛΙΒΑΝΗ

 Φίλες και φίλοι,
Με μεγάλη χαρά ανταποκρίθηκα στην πρόσκληση της Γεωργίας Κακαλοπούλου, να μιλήσω για το νέο της βιβλίο, γιατί ήθελα να μοιραστώ μαζί σας, μια συγγραφική δουλειά, η οποία, τιμά ιδιαίτερα τον λογοτεχνικό κόσμο της Πιερίας.
 « ΜΕΛΩΔΙΑ ΣΤΗ ΘΥΕΛΛΑ»:
Ο τίτλος, κατ΄ αρχήν,  αποτελεί έναν γρίφο, για όσα πραγματεύεται το βιβλίο, αν και μάλλον σε προϊδεάζει για τις θύελλες που θα «ζήσεις» παρακολουθώντας την εξέλιξη
του μύθου, μαζί με τους ήρωες.  Τη «ΜΕΛΩΔΙΑ» μπορείς να την εκλάβεις ως νηνεμία,  λύτρωση ή  κάθαρση. Είναι  άραγε έτσι, ή η μελωδία έχει σχέση μόνο με τη μουσική, το τραγούδι, τον τραγουδοποιό, τη μελωδία,  πριν, κατά τη διάρκεια ή μετά τις θύελλες;

 Μέσα στις 557 σελίδες του, το μυθιστόρημα της Γεωργίας Κακαλοπούλου, καθηλώνει τον αναγνώστη με την εξαιρετική πλοκή του, τη δράση, τις απρόσμενες καταστάσεις, τις αλλεπάλληλες ανατροπές, -τόσες ανατροπές που εξυπηρετούν την εξέλιξη του μύθου δεν έχω ξανασυναντήσει!- τις  ίντριγκες, τις περιπέτειες με αδίστακτους και σκοτεινούς ανθρώπους γεμάτους έντονα αισθήματα μίσους και εκδίκησης.  Τα πάθη, ένας απρόσμενος έρωτας,  οι έρωτες γενικότερα, η ηδονή, ο πόθος, ο  πόνος, συνθέτουν ένα μυθιστόρημα, πλημμυρισμένο από εικόνες  που  με  κινηματογραφική ταχύτητα κρατάνε τον αναγνώστη, με κομμένη την ανάσα και αγωνία μέχρι την τελευταία σελίδα. Το πρώτο πράγμα που σχολίασα στη Γεωργία Κακαλοπούλου, ήταν: «έγραψες ένα εξαιρετικό σήριαλ..».

Η πένα χαρισματική, συναρπάζει τον αναγνώστη από τη μια με τη λεπτομερή περιγραφή καταστάσεων και γεγονότων και από την άλλη, με το λυρισμό και την  ποιητική διάθεση.
Ένα  ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της πένας της Κακαλοπούλου, είναι οι προσεκτικά διαλεγμένες λέξεις που τοποθετεί  σαν ψηφίδες στο «μωσαϊκό» του λόγου της, λέξεις  δυνατές, ηχηρές,  που η ερμηνεία τους δημιουργεί παραστάσεις και εικόνες, που νομίζεις  ότι εξελίσσονται μπροστά σου. έχεις την αίσθηση ότι συμμετέχεις, ότι βλέπεις και ακούς όσα συμβαίνουν, ότι κινείσαι ανάμεσα, δίπλα, ή πίσω,  από τους  πρωταγωνιστές.
             Για παράδειγμα:

  • «έφτυσε τις λέξεις εκείνος»….  Σελ. 208,
  • «κατάπιε το θυμό …σελ 212,
  • «μεγάλα νύχια έγδερναν την εμπιστοσύνη…» Σελ 274
  • «τα χείλη του προσγειώθηκαν στα δικά της».
  •  «Η ύπαρξη μου είναι ένα χαλίκι μέσα στο παπούτσι».  Σελ 32
 Η συγγραφέας δε σ αφήνει στιγμή, να ξαποστάσεις, να χαλαρώσεις, να πάρεις μια ανάσα από τη δράση και τις περιπέτειες, από τις ανατροπές που η μία διαδέχεται την άλλη. Φτάνεις στο σημείο να εύχεσαι «να τελειώνουν τα βάσανα» των πρωταγωνιστών, όμως όπως θα διαπιστώσετε η κυρία Κακαλοπούλου, έχει άλλα κατά νου και  συνεχίζει  «τα χτυπήματα»,  δοκιμάζοντας τις αντοχές τους. Και τις αντοχές μας. Αυτό άλλωστε συμβαίνει και στην πραγματική  ζωή. Εξάλλου,το συναρπαστικό για κάθε χαρακτήρα που  επινοεί και χειρίζεται ένας  συγγραφέας είναι ότι  αποφασίζει για όλα, για το παρόν και το μέλλον, τις χαρές και τις λύπες. Για τις νίκες ή τις ήττες τους. Την αγάπη, τον έρωτα. Την απόρριψη. Ακόμη και για τον αν θα ζήσουν ή θα πεθάνουν.
          Προσωπικά με συγκινεί  ένα βιβλίο αν,  εκτός από το μύθο, την ιστορία , τις ανατροπές,  αφήνει  ένα «κέρδος» στη ψυχή, με τα μηνύματά του.  Η Γεωργία Κακαλοπούλου, μέσα στην πλοκή, με το λόγο ή τις πράξεις των ηρώων της καταθέτει αλήθειες. Τα μηνύματά της.
 Πότε με  φιλοσοφική διάθεση, πότε με εμπειρική,  δίνει  την προσωπική της  άποψή  σε διάφορες πτυχές  ή γεγονότα της ζωής. Θα συμφωνήσεις ή θα διαφωνήσεις μαζί της, θα σκεφτείς, θα προβληματιστείς, θα διαβάσεις πράγματα τα οποία θα ήθελες να πεις ή να σκεφτείς αλλά δεν τόλμησες…

Πριν γνωρίσουμε  τους χαρακτήρες των πρωταγωνιστών της, πριν μας τους συστήσει, η Γεωργία Κακαλοπούλου, κάνει το αυτονόητο.  Μας τους παρουσιάζει, με εξαιρετική ακρίβεια. Περιγράφει όλα τα χαρακτηριστικά, με λεπτομέρειες  που αποτυπώνονται στο μυαλό σου.  Προσδίδει αρχαιοελληνική ομορφιά, χτίζει τα κορμιά, διακοσμεί με τα χαρακτηριστικά των ματιών, των χειλιών, τους μύες, το βλέμμα, το περπάτημα,  τη δύναμη, τον ερωτισμό, καλλωπίζει  την ψυχή τους,  μας παρουσιάζει  το απόλυτο αρσενικό και το απόλυτο θηλυκό  του σήμερα. Ύστερα, χτίζει τους χαρακτήρες. 
 Τη δύναμη και τις αδυναμίες τους. Τις αξίες και την ηθική τους. Τα διλήμματα και  την αποφασιστικότητά τους.
Τα προσόντα και τις δεξιότητές τους. Τα ταλέντα και τον επαγγελματισμό τους. Τα όρια και τις υπερβάσεις τους. Τη δύναμη,  την κυριαρχία ή την πτώση και τη διαχείρισή τους. Την σκληρότητα  και την παραίτηση…
 Όλα αυτά που χαρακτηρίζουν την περιπέτεια της ζωής τους.Τις δεκαετίες της, τις μέρες και τις νύχτες της ζωής τους.
Έτσι χτίζει τους χαρακτήρες των «ηρώων», τους χτίζει με τέτοια υλικά, που νομίζεις ότι τους γνωρίζεις, τους ξέρεις καλά, τους έχεις συναντήσει. Τους γνωρίζουμε μαζί με όσους περιφέρονται «δορυφορικά» γύρω τους. Ακόμη  και στους κακούς της υπόθεσης δίνει  μια συναισθηματική διάσταση που –μέσα από τα καλά κρυμμένα μυστικά τους -δείχνει τα  κίνητρα των πράξεών τους.Ξέρει καλά ότι οι  άνθρωποι ενδιαφέρονται για χαρακτήρες που είναι απόλυτοι και αποφασιστικοί, που θέλουν και  επιδιώκουν κάτι  πολύ και είναι αποφασισμένοι να το κερδίσουν, να το πετύχουν προσηλωμένοι στο στόχο.
Οι δύο πρωταγωνιστές αγωνίζονται να νικήσουν το παρελθόν τους, να αψηφήσουν το φόβο τους και να κρύψουν  τις αδυναμίες τους. Ανακαλύπτουν πτυχές του εαυτού τους και των άλλων που δε γνώριζαν. Μέσα από τις εσωτερικές συγκρούσεις αλλά και τις δραματικές καταστάσεις που βιώνουν, ξεδιπλώνουν κάθε πτυχή του χαρακτήρα τους, περνάνε από διάφορες φάσεις της ζωής, έχουν τις καλές μέρες τους, έχουν και τις κακές  νύχτες τους, παλεύουν για την επικράτηση, για την αναγνώριση, για μια καλύτερη ζωή, για να κρατηθούν ψηλά σε ότι έχουν δημιουργήσει, αλλά έρχονται κι εκείνες οι στιγμές, που καταβεβλημένοι λυγίζουν, σκέφτονται να τα παρατήσουν, νοιώθουν αδύναμοι και ανασφαλείς, ζητούν ένα αποκούμπι, ένα στήριγμα κι αν δεν το βρουν, απλά κάνουν αυτό που συνήθως συμβαίνει στη ζωή. Πατάνε στα πόδια τους, ανασυντάσσουν τις δυνάμεις τους, πεισμώνουν και συνεχίζουν τον αγώνα μέχρι την τελική νίκη. Συγκρούονται με πρόσωπα, γεγονότα και καταστάσεις, συγκρούονται μεταξύ τους.
Τους πρωταγωνιστές τους ενώνει ο κοινός στόχος.
Ο ερωτικός πόθος που «εισβάλλει απρόβλεπτα με την πρώτη ματιά»,  όσο φουντώνει, τόσο τους …απομακρύνει γιατί  ο ανταγωνισμός και το εγώ τους αποδεικνύονται πιο ισχυρά.  Ο έρωτας τους είναι «κοινό μυστικό» που δε θέλουν να παραδεχτούν», αλλά ««οι δυο τους ακόμη και από μακριά, έμοιαζαν κατακόκκινες φλόγες. Όταν βρισκόταν κοντά ο ένας στον άλλο, θέριευαν και ανέβαιναν ως τα ουράνια, αγγίζοντας τα νεφελώματα»(σελ 318).

Μέσα από τις  περιπέτειες  και τις θύελλες που ζούμε διαβάζοντας τις σελίδες του βιβλίου, η  Γεωργία Κακαλοπούλου, πολύ εύστοχα  θέτει τους προβληματισμούς  και τις διαπιστώσεις,  για τη ζωή μας, τους ανθρώπους,  τις αξίες της εποχής.
          «Στις δύσκολες ώρες καταλαβαίνεις το μέγεθος των συναισθημάτων που τρέφουν οι άλλοι για σένα. Τότε αναγνωρίζεις στις πράξεις των ανθρώπων την αληθινή διάσταση των σχέσεων…»  (σελ 278)
          «Όσο σε θαυμάζουν, όσο είσαι δυνατός και λαμπερός, σε ακολουθούν, σου δίνουν τα πάντα, -το γέλιο, τα κοπλιμέντα, την παρέα, τον εαυτό τους. Όταν όμως πέσεις από το βάθρο σου, σε ξεχνούν και σου γυρίζουν την πλατη.και τότε καταλαβαίνεις πως είναι λίγοι αυτοί που αξίζουν να τους έχεις κοντά σου…» σελ 278-279

Ασκεί αυστηρή κριτική στους πολιτικούς. Ευθέως. Όχι με υπονοούμενα.  Πίσω από τη  βιτρίνα της πολιτικής, πίσω από έναν κάποιο καθωσπρεπισμό κρύβονται άνθρωποι βουτηγμένοι  στη διαφθορά, διαπλεκόμενοι με οικονομικά συμφέροντα ή που γίνονται πιόνια, μόνο και μόνο για να πετύχουν το δικό τους στόχο,  για την προσωπική ανέλιξη και το όφελος. Το ψέμα κυριαρχεί, δεν έχουν φραγμούς,  δεν διστάζουν ακόμη και να φτάσουν στο έγκλημα.  Η ιστορία μας διδάσκει, ότι αργά ή γρήγορα, το έγκλημα ακολουθεί η τιμωρία και ο καθένας  έχει το τέλος που του αξίζει. Έτσι και η συγγραφέας, πολύ σοφά, τους δίνει το τέλος που τους αξίζει, προσφέροντας  την πολυπόθητη ανακούφιση στην οργή που ξεχειλίζει μετά από τις δολοπλοκίες  και τις αποκαλύψεις τους.
 Η αφήγησή της μας οδηγεί συνειρμικά στην επικαιρότητα, μας κάνει καχύποπτους, μας «υποψιάζει» για  να διερευνούμε τις προθέσεις και την αλήθεια πίσω από τα  γεγονότα, γιατί τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.          «Δυστυχώς ή ευτυχώς , σ αυτή τη χώρα οι άνθρωποι έχουν βραχεία μνήμη και βλέπουν τις ταμπέλες αδιαφορώντας για το παρελθόν και την ουσία» (σελ 110) , και δυστυχώς «το παρελθόν δε μας διδάσκει ότι ακολουθεί..»(143). Επίσης «μπορείς να κάνεις ότι θέλεις αλλά πρέπει να κρύβεσαι καλά… (σελ 110).
     Επιβιώνουν οι μέτριοι, αναδεικνύονται οι διεφθαρμένοι μέσα από ένα σύστημα που κυριαρχεί και είναι αδίστακτο απέναντι σε όσους τολμούν να αντισταθούν. Οι άξιοι και οι άριστοι, παραγκωνίζονται, αδικούνται ή απαξιώνονται. Πρέπει να αγωνιστείς, να παλέψεις  για να πετύχεις τους στόχους. Αν θέλεις κάτι πολύ, πρέπει να προσπαθείς πολύ:
 «Κατάλαβα ότι δε μπορούσα τελικά να ελέγχω τα πάντα στη ζωή μου. Η ζωή δεν ελέγχεται εύκολα. Δεν είναι όλα απόρροια των δικών μας ενεργειών και δεν αρχίζουν ούτε τελειώνουν τα πάντα με τις δικές μας πράξεις. Υπάρχουν και οι πράξεις και η θέληση των άλλων, η μοίρα, οι συμπτώσεις, ο χρόνος, η απόσταση, η αδυναμία μας... Υπάρχουν πολλά που μας λένε καθαρά ότι είμαστε πολύ μικροί και όχι παντοδύναμοι, όπως θεωρούμε ότι είμαστε. Σημασία έχει πως εγώ έδωσα ό,τι μπορούσα» (σελ 455).
Πιστεύω ότι ο άνθρωπος αποδέχεται μια ήττα, μια καταστροφή, αν είναι  αποτέλεσμα δικών του ενεργειών. Αντίθετα πιστεύω ότι  δεν υπάρχει κανείς που αποδέχεται την καταστροφή του, την ήττα του, όταν την προκαλούν άλλοι, άλλες δυνάμεις.

Κλείνοντας , πρέπει να υπογραμμίσω ότι  οι πρωταγωνιστές, έχοντας ζήσει με ένταση τη ζωή τους , έχοντας περάσει μέσα από τις βιτρίνες της χλιδής, της επιτυχίας, της κυριαρχίας, της αναγνώρισης, της προσωπικής  καταξίωσης, τον πλουτισμό, διαπιστώνουν ότι η  ουσία της ευτυχίας είναι εκεί που την αναζητούμε για μας όχι για τους άλλους:  «Στην πληρότητα. Τότε που χαμογελάει η ψυχή, ακόμη κι αν τα χείλη μένουν ακίνητα».  Πότε και πόσο συχνά μας συμβαίνει αυτό;  «Όχι συχνά και ίσως όταν κοιτάζουμε τον καταγάλανο ουρανό, όταν κοιτάζουμε τα πέταλα ενός αγριοστάφυλου να ανοίγουν απαλά για να ρουφήξουν την πρωινή λιακάδα…»
 Διαβάζοντας το βιβλίο, κι ενώ ταξιδεύω από τα Χάιλαντς της Σκωτίας, στην Αθήνα και τη Νέα Υόρκη, κάποια στιγμή έρχομαι στην Πιερία.
Έτσι θέλει η συγγραφέας. Μέσα από τη δράση και τις περιπέτειες που ζούμε, φέρνει τους  ήρωες του έργου,  στην Πιερία. Στο Λιτόχωρο, τον Π. Παντελεήμονα, το Κάστρο του Πλαταμώνα, τη Λεπτοκαρυά. Ζούνε άγριες καταστάσεις, όπως ταιριάζει το άγριο τοπίο, στους πρόποδες τους Ολύμπου. Το πέρασμα από τον Όλυμπο, προσωπικά με χαροποίησε, η Κακαλοπούλου δείχνει την αγάπη και την περηφάνια της  για τον Όλυμπο, για τη γη της, για τον τόπο μας…(σελ 221).
                 
                  Κυρίες και κύριοι,
Θέλω να επισημάνω, ότι αποτελεί σπουδαία επιτυχία για τη Γεωργία Κακαλοπούλου, η έκδοση του βιβλίου της από τον εκδοτικό οίκο  ΛΙΒΑΝΗ.Σε εποχές μάλιστα που οι τίτλοι έργων κάθε έτος  περιορίζονται συνεχώς από τους εκδοτικούς οίκους λόγω της κρίσης που βιώνουμε όλοι, οι εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ  "κλείνουν το μάτι στον αναγνώστη"  για τη ΜΕΛΩΔΙΑ ΣΤΗ ΘΥΕΛΛΑ, αναγνωρίζουν το σπουδαίο ταλέντο,  και αν μη τι άλλο πιστεύω ότι  αυτή η συνεργασία, θα είναι το διαβατήριο για την συγγραφική επιτυχία της  που προδιαγράφει το λαμπρό μέλλον της.

Θέλω να συγχαρώ από καρδιάς  τη Γεωργία Κακαλοπούλου για αυτό το βιβλίο και να σας  καλέσω να το  αγοράσετε  τόσο για σας όσο και για δώρο σε ένα φίλο σας, γιατί και την ανάγνωση ενός εξαιρετικού μυθιστορήματος θα απολαύσετε και θα  τιμήσετε τη συμπολίτισσα μας για το  συγγραφικό της έργο.
 Γεωργία εύχομαι η « Μελωδία στη θύελλα»  να γίνει γρήγορα Best Seller. 

                                                                             Σας ευχαριστώ.






Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2014

Χρώμα και απουσία



Πορφύρα από σχοινί που δάγκωσε το δέρμα καθώς τραβούσε τα δεσμά της.
Λευκό από αφρό καθώς πνιγόταν στα κύματα του γέλιου του.
Γαλάζιο, έβαψε τη γη με ουρανό το άγγιγμα.
Χρυσό το μικρό χτύπημα του ρολογιού στις στιγμές.
Καφέ, μικρό πλοιάριο που την ταξιδεύει σε ταραγμένη θάλασσα.
Μωβ άναρχες λαχτάρες.
Πράσινες ξεθωριασμένες σκέψεις.
Γκρι λογική.
........Μαύρο.
Μαύρο σαν τον πάτο του ωκεανού, σαν τα μύρια μυστικά τα ανείπωτα, σαν τη άναστρη νύχτα, σαν τις κόρες των ματιών που φέγγουν ίσα στις ψυχές.
Μαύρο σαν του πόθου το σκοτάδι.
Σαν την απελπισία.
Σαν την παράδοση.
Σαν το μολύβι που βάφει τα βλέφαρα της για να καλυφθεί, να μεταμορφωθεί, να γητεύσει.
Το φως δεν είναι πια εδώ... 

Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2014

ΜΕΛΩΔΙΑ ΣΤΗ ΘΥΕΛΛΑ- ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ



Ένα μαγικό για μένα χέρι, έφτιαξε αυτό, το ενός μόνο λεπτού βίντεο, καταφέρνοντας να δώσει όλο το χρώμα, το ύφος και τα συναισθήματα της Μελωδίας στη Θύελλα, μέσα από λίγες εικόνες και εξίσου ελάχιστες συνοδευτικές λεζάντες. Η Ηelen Lapatsi- Ελένη Λαπάτση μου, μοναδική όπως πάντα, υπογράφει την δημιουργία του και εγώ χαμογελώ με ικανοποίηση και συγκίνηση... Για εκείνη και για όσα με κάνει να αισθάνομαι μέσα από το βίντεο της...

<3

Κυριακή, 17 Αυγούστου 2014

ΔΙΑΛΕΞΕ




Μην ταράζεις τις επιθυμίες... Κράτα αναπνοές και κυλήσου σαν άμμο στο δάπεδο, ανάμεσα από τις χαραμάδες των σαπισμένων σανίδων των χαμένων ονείρων για να μην τρίξουν. Φυγόκεντρους κύκλους μην φτιάχνεις στο υγρό τους κοιμητήριο. Σς!!!! Πάψε. Αν αναγερθούν δε θα είσαι πια ο ίδιος αλλά ένα καταραμένο πλάσμα, στοιχειωμένο και καμιά προσευχή δε θα σου φέρει όσα ζήτησες.

 Άδειασες... στιγμές κενότητας τρέχει η ζωή σου σε δρόμο εκατό μετ'εμποδίων που κάθε σου άλμα κουβαλά δεμένη με τραχύ σχοινί μια πτώση. Μην τα παρατάς! Οπές γέμισε η ψυχή σου που καθεμιά ξερνάει το υλικό που αντίκριζες στο μαγικό σου καθρέπτη από ψέμα και πηλό και τώρα δονούνται τα μέσα σου στεγνά και δίχως περιεχόμενο. Στο κενό θα κόψεις πια το νήμα. Κοίτα πόσα τέλη υπάρχουν πέρα από αυτό το τέλος.

 Αιωρείσαι στο τίποτε για λίγο... Έχασες την ευκαιρία σε τούτη τη ζωή. Την έκλεψε ο χρόνος και με τα χέρια ανοιχτά τον Ωρίωνα  παρακαλείς να σε κάνει κυνηγό, όσα σε ξεπερνούν να τραυματίσεις. Γελιέσαι. Ναι. Μέλι και αγκάθι οι προσδοκίες σου και θήραμα στο βωμό τους είναι ένα ειδώλιο που σου μοιάζει. Όσο αγκαλιάζεις το πεπρωμένο τόσο εκείνο δε θα ματώνει. Τόσο εσύ θα χάνεις λίγο λίγο την ψυχή σου..

Κι αγαπάς ... το λευκό, το απέριττο , το αιώνιο, το αληθινό. Το τραβάς με βαριές και μεγάλες ρουφηξιές από τη μύτη να κατέβει στα πνευμόνια και να τα γεμίσει ασφυκτικά, να τεντώσει τους ιστούς, να γρατζουνίσει τα τοιχώματα, να βγει και να ξεβράσει από τους πόρους, να γίνει εσύ κι εσύ εκείνο. Το θέλεις. Άδραξε το. Ξέρεις πως πρέπει  ορθάνοιχτα να κρατήσεις τα βλέφαρα για τούτο το παραμύθι δίχως τέλος που αγαπάς. Τούτο το παραμύθι που ποτέ δε θα σε κάνει πριγκίπισσα μα δε θα το προδώσεις.

Τρίτη, 12 Αυγούστου 2014

Σάββατο, 19 Ιουλίου 2014

Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΟ "ΜΕΛΩΔΙΑ ΣΤΗ ΘΥΕΛΛΑ"


"Και ήρθε η στιγμή που γύρισα την τελευταία σελίδα. Και ήρθε η στιγμή που άφησα εκείνον τον αναστεναγμό που έσφιγγε το στήθος μου να βρει διέξοδο από τα χείλη μου και να ακομπανιάρει ελεύθερος πια το καρδιοχτύπι μου. Χάρη σ' αυτό το βιβλίο ένιωσα εκείνη την ασίγαστη ορμή να συνθέσω ένα κείμενο που να εκφράζει μετά από πολύ καιρό τη γαλήνη της ψυχής μου. Δε θα σταθώ στον υπέροχο ήρωα. Δε θα σταθώ στην πολυσύνθετη προσωπικότητα της ηρωίδας. Θα σταθώ σ' αυτή τη γραφή που έσταζε φλόγα και μέλι μαζί. Απογειώθηκα,προσγειώθηκα, καρδιοχτύπησα, αγάπησα,μίσησα, ταυτίστηκα,θύμωσα, βούρκωσα....Τι άλλο στ' αλήθεια θα μπορούσα να ζητήσω από ένα βιβλίο; Μελωδία στη Θύελλα. Θύελλα στις μελωδίες των λέξεων. Λέξεις μελωδικές στη θύελλα των συναισθημάτων. Αξίζει τα καλύτερα το βιβλίο σου, Γεωργία μου. Αξίζεις τα καλύτερα κι εσύ προσωπικά. Σου εύχομαι μέσα από την καρδιά μου αυτό σου το πόνημα να γίνει γερό σκαρί στον ωκεανό της λογοτεχνίας. Σε ευχαριστώ που με έκανες να χαθώ...νσ φύγω...να ταξιδέψω....να ξεχάσω αλλά και να θυμηθώ πόσο υπέροχη απόδραση είναι τα δημιουργικά αυτά τερτίπια του μυαλού. Ο Θεός να σε ευλογεί με Υγεία και έμπνευση για να γράφεις και να προσφέρεις τέτοιες στιγμές στους ανθρώπους. Δεν απόλαυσα απλά το βιβλίο σου. Το αγάπησα! Καλά πετάγματα με τα δυνατά, Ολύμπια φτερά σου....

ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ"


Αγαπημένη μου φίλη, όσα ευχαριστώ και να πω, θα σημαίνουν το ελάχιστο από αυτό που νιώθω. Η κριτική σου με συγκινεί βαθύτατα. Με κάνει αληθινά ευτυχισμένη...
 Σ'ευχαριστώ που μοιράστηκες το ταξίδι, το συναίσθημα, το όνειρο, την τρικυμία, τη θύελλα και φυσικά την νηνεμία, τη γαλήνη, τη μελωδία της νέμεσις. Σ'ευχαριστώ που συμπορεύεσαι στην αυγή και στο όραμα. Σ'ευχαριστώ συνταξιδιώτισσα...