Δημιουργώ ονειρόκοσμους καθώς είμαι απόφοιτη από το πανεπιστήμιο της μαγείας των ονείρων που εδρεύει στις παρυφές του Ολύμπου και στις ράχες των κυμάτων της θάλασσας που δροσίζει τα πόδια του... Μικροί θεοί οι δημιουργοί, μικροί κληρονόμοι και κλαδάκια ενός πελώριου συμπαντικού δέντρου θετικής ενέργειας.

Τρίτη, 30 Ιουνίου 2015

Αγαπώ σε Φως!



Το Φως Σου

Λιμνάζει άηχα το Φως σου στις οπές της θύρας,
Κι εγώ , με κύμβαλα καρφωμένα στις παλάμες, σέρνω τις αλυσίδες μου
σιμά ,να κοινωνήσουν τα δυο χείλη μου ζωή από το σαπισμένο μέταλλο.
Οι άνθρωποι τον φοβούνται τον ουρανό.
Κοιμούνται στο κλειστό τους κέλυφος αγκαλιά με λίγο θάνατο και δυο ουγκιές απελπισία,
κουμπώνοντας τα βλέφαρα σφιχτά να μην ξεφύγουν οι ληθαργικές τους παραισθήσεις.
Ράθυμα ξαπλωμένοι στα απομεινάρια της ύπαρξης τους που εκπνέει στο παχύ και
βολικό σκοτάδι.
Οι σάρκες το φοβούνται το όνειρο.
Ευδοκιμεί η άνοδος από βαριές ανάσες πόνου και φαινομενικής ανυπαρξίας κι με εσένα να
πιστώνεις κάθε μια κραυγή ξεχωριστά και στα χρυσό τεφτέρι σου να μετράς αυτούς που
μένουν και αυτούς που αποχωρούν.
Το Φως, θέλει η Άνοιξη να ζευγαρώσει με το αγκάθι και της άλικης ακμής του το
χρωμάτισμα για να γεννήσει τρικάταρτα καράβια με φτερά και ωκεανούς με ρίζες και
κλαδιά. Να κάθονται τα καράβια στα κλαδιά τους και να βαράνε τα κανόνια στους γάμους
της αλήθειας με τα οράματα.
Οι ψυχές την αγαπούν την ελευθερία.
Σε δυο σεντόνια φεγγαραχτίδες και ένα ζευγάρωμα αιωνίων υποσχέσεων σε αντάμωσα.
Κάθισες λαμπερός στο περβάζι δίπλα από τις γλάστρες με τα γεράνια και το βασιλικό
ισορροπώντας στον δείκτη σου έναν γαλαξία.
Φρέσκος άνεμος Ανατολής και βαρύ της Δύσης άρωμα, είχες χτενισμένα τα μαλλιά σου
με δρόμους θαυμάτων και έρωτα.
Σκούπισε την σκουριά από τα χείλη μου και κοίτα μέσα στην ψυχή μου. Το φως σου έχει
Ήδη αρχίζει να βγάζει άνθη…
                               

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου