Δημιουργώ ονειρόκοσμους καθώς είμαι απόφοιτη από το πανεπιστήμιο της μαγείας των ονείρων που εδρεύει στις παρυφές του Ολύμπου και στις ράχες των κυμάτων της θάλασσας που δροσίζει τα πόδια του... Μικροί θεοί οι δημιουργοί, μικροί κληρονόμοι και κλαδάκια ενός πελώριου συμπαντικού δέντρου θετικής ενέργειας.

Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2015

Αύγουστος



Με ένα πυρόξανθο χαμόγελο σκύβει από τη γωνιά ο Αύγουστος... Δίνει ένα αποχαιρετιστήριο φιλί στο μέτωπο του λαμπερού Ιούλη και τρία μελένια σύκα για το δρόμο της επιστροφής.
  Σκανδαλιάρικα καρφιτσώνει ένα ολόλαμπρο γαλάζιο φεγγάρι στο στερέωμα, εκείνο που κουβαλά για γούρι μέσα στην τσέπη για τον ερχομό του...Θα στάξει το χρώμα του και θα βάψει και τη θάλασσα...μπλε και ασημί, μπερδεμένο. Θα ειπωθούν πολλά παραμύθια, θα ακουστούν ιστορίες, θα βροντοχτυπήσουν καρδιές και κλεφτά φιλιά και παθιασμένες αγκαλιές θα ανταλλάξουν οι άνθρωποι κάτω από το γαλάζιο φως του. Ίσως να χυθούν και κάποια δάκρυα... μα τούτα, θα παρασυρθούν μαζί με το χρώμα και θα γίνουν ένα με της θάλασσας το αλάτι, που ζεστή και ευχαριστημένη θα τα πάρει μακριά, να τα κοιμίσει στη βαμμένη κοιλιά, θυσία στην πιο θερμή και παθιασμένη εποχή του χρόνου.
Γελά ο Αύγουστος και κάθεται φαρδιά πλατιά στην χρυσή άμμο να παρακολουθήσει ένα  παιδί να γεύεται μια ζουμερή φέτα από καρπούζι. Να κατρακυλά το κόκκινο υγρό στο μικρό πιγούνι, να λερώνει το λαιμό και τα κοντούλικα δάκτυλα, εικόνα μοναδική, φρούτο και παιδί μαζί, ζάχαρη, αθωότητα και μια γλυκιά γεύση παραδείσου. Αυτή που χάσανε οι άνθρωποι στην πορεία, αυτή που ξεχάσανε και μίκρυναν τα μάτια τους...
Κι εκείνος παίρνει ένα μεγάλο κοχύλι να το κολλήσει στο αυτί για να ακούσει την πιο μυστηριώδη μουσική του καλοκαιριού. Βοή από σειρήνες κι Ωκεανίδες και την λαλιά του ίδιου του Ποσειδώνα, που κρατά τα άλογα του δεμένα και χαρίζει την θάλασσα του στους ανθρώπους για να αλαφρύνουν, να μερέψουν, να χαρούν.
Σηκώνεται ο Αύγουστος και περπατάει σε πέτρινα δρομάκια, σε αλωνισμένα χωράφια, σε ξεχασμένα μονοπάτια και σε δρόμους πολύχρωμους από πλήθη και επισκέπτες. Βάζει στους ώμους του τζιτζίκια και φορά το καπέλο του στραβά που ξεφτισμένο στις άκρες χορεύει με τον ζεστό αγέρα. Μασουλάει ένα ξερόχορτο και παίζει κουτσό στις γειτονιές. Χαιρετά τις ηλικιωμένες που στήνουν τις μικρές τους καρέκλες στο δρομί, πίνει διάφανο ούζο τσουγκρίζοντας το ποτήρι του με τους ψαράδες, χαλαρώνει στη μεγάλη σκιά μιας καρυδιάς καθώς ένας βοσκός περνά με το κοπάδι του και κουδουνίζουν τα καμπανάκια στο λαιμό των ζώων φτιάχνοντας μικρούς ταλαντευόμενους ήχους εξοχής.
Κόβει αγριολούλουδα και τα καρφιτσώνει στα μαλλιά των κοριτσιών. Είναι πιο όμορφα έτσι, με αλμύρα στο δέρμα και λουλούδια στο κεφάλι. Βάφει σκουρόχρωμα τα στήθη των αγοριών. Μόνο αυτό χρειάζονται για να θεριέψουν.
  Χορεύει ο Αύγουστος παρέα με τις ελπίδες και τα όνειρα και με γλυκά φιλιά προσφέρει αμνησία και πρόσκαιρη ανάπαυση στις καρδιές των ανθρώπων. Οι καρδιές για να ανθίσουν θέλουν θέρμη κι έναν πελώριο ολάνοιχτο ουρανό. Γι αυτό κάθε λιόγερμα ζωγραφίζει με άπειρα χρώματα τον τεράστιο καμβά του παρέα πάντα με τα αηδόνια. 
'Η ουσία ξεχάστηκε και χάθηκε' του λένε. 'Η αλήθεια θάφτηκε στο σκοτάδι και τη μουνταμάρα και τη σιωπή.'
'Εσείς όμως να την τραγουδάτε' τα προστάζει απαλά και μετά σφυρίζει νωχελικά. Μαζεύει το φαρδύ του παντελόνι στα μπατζάκια και ετοιμάζεται για ψάρεμα. Σφυρίζει και ψιθυρίζει και γεμίζει αέρα το στήθος του. Το κάνει φαρδύ, πελώριο, τεράστιο. 
Να ξαπλώσουν επάνω οι άνθρωποι. Να βρουν ένα αποκούμπι... να ξαποστάσουν λιγάκι...


Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2015

Χάνεσαι



Σιωπηλός διαβάτης στο δρόμο της προσφυγιά σου
με πλατύ δίχτυ κυνηγώ μια ξεχασμένη νότα ονείρου.
Αφουγκράζομαι τις ώρες που άσκοπα χορεύουν στης αιωνιότητας το πεντάγραμμο.
Και η ψυχή παρακμάζει.
Γερασμένη ουσία κλεισμένη σε γυάλινο βάζο με σφιγμένο το καπάκι.
Σε τούτη την γη δεν ξυπνάνε οι ελπίδες. Στη δίνη της μοναξιάς ξεπλένονται οι μουσικές και τα χρώματα.
Μήτε ο ουρανός δεν αιωρείται μήτε η θάλασσα δεν κυματίζει.
Λείπω.
Λείπεις.
Λείπουμε.
Η σιωπή μεταμφιέστηκε σε ησυχία. Δεν αγαπάς χωρίς να χάνεσαι.
Αν είσαι εδώ τότε δεν αγαπάς. Αν είσαι εδώ, δε σε αγαπάνε.
Μην κλείνεις τα μάτια σου. 

Πληγώνομαι.
Χάνεσαι.


Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2015

Our heroes

Δεν είναι πως ο έρωτας πείθει εμάς τους συγγραφείς να βάλουμε στις ιστορίες μας, ως ήρωα το αντικείμενο του πόθου μας... Είναι πως απλά και αναπάντεχα το αντικρίζουμε μέσα στα γραπτά μας...
There isnt that love convinces us, the writers to put in our stories, as hero the object of our desire ... Simle, surprisingly we see him within our writings ...

Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2015

Ποιος; Who?





Ποιος θα μου δώσει δυο φτερά, να πάψω να είμαι γη;
Κι εσένα μια κορδέλα για να με δέσεις ουρανέ;
Ποιος θα χαρίσει μια σκάλα για να συναντηθούμε στα μισά;
Πώς ξαναφτιάχνονται οι ζωές από την αρχή; Και πώς γυρίζεις πίσω;
Στο σκοτάδι, στη μήτρα, στο ξεκίνημα;
Με την ίδια ευχή; Με την ίδια μνήμη; Με την ίδια επιθυμία;
Τρία πέταλα τύχης να ξοδέψεις, μια σπιθαμή κενό να βρεθείς κι ένα φτεροκόπημα λαχτάρας για να κινήσεις
τον κόσμο όλο.
Ψάχνοντας για εκείνον.
Ποιος θα δώσει φτερά σε ένα ψάρι για να πορευτεί με έναν αετό...