Δημιουργώ ονειρόκοσμους καθώς είμαι απόφοιτη από το πανεπιστήμιο της μαγείας των ονείρων που εδρεύει στις παρυφές του Ολύμπου και στις ράχες των κυμάτων της θάλασσας που δροσίζει τα πόδια του... Μικροί θεοί οι δημιουργοί, μικροί κληρονόμοι και κλαδάκια ενός πελώριου συμπαντικού δέντρου θετικής ενέργειας.

Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2015

ΗΜΕΡΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ







Τα ξέρετε εκείνα τα παραμύθια που όμως δεν είναι παραμύθια αλλά αληθινές ιστορίες ανθρώπινου πόνου, τρομακτικής αδικίας και απύθμενης βαναυσότητας που σου μαθαίνουν πόσο σκληρή, φριχτή και άδικη μπορεί να γίνει η ζωή και πόσα να αλλάξουν ανεπιστρεπτί από τη μια στιγμή στην άλλη; Μεγάλωσα με αυτές τις ιστορίες στα γόνατα της Μικρασιάτισσας γιαγιιάς μου, με μάτια τεράστια από τον τρόμο όσων μου εξιστορούσε αλλά και την καρδιά να πάλλεται γοργά από τη δική της νοσταλγία για όσα της υφάρπαξαν, όσα έχασε, όσα επιθυμούσε και πάλι να αποκτήσει, να γυρίσει το χρόνο πίσω, να γίνει παιδί, να τρέξει ξέφρενα στην πατρογονική της γη, να αναστήσει τη πεθαμένη μάνα, να βρει τον χαμένο της πατέρα, να σώσει τον δολοφονημένο θείο.. Αν μπορούσε θα, αν....
Σήμερα ΗΜΕΡΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ στην Κατερίνη και τιμήθηκα από τον πρόεδρο των Μικρασιατών Πιερίας κ. Αναστάσιο Μπογιατζή και τους συλλόγους των Μικρασιατών να εκφωνήσω έναν δικό μου λόγο στην ιερά μας Μητρόπολη Τη Θεία Ανάληψη, για τους Έλληνες της Μικράς Ασίας, γιια τη μακράν τους ιστορία, τους αγώνες και τις κατακτήσεις τους, για τις συμφορές μα και την δύναμη και το πείσμα της φύσης τους για πρόοδο και αναγέννηση.
Σήμερα τιμήθηκα αλλά και με τη σειρά μου τίμησα με όλη μου την καρδιά τους προγόνους μου, με πραγματική συγκίνηση που δάγκωνε με έναν γλυκό πόνο τα σωθικά μου καθ όλη τη διάρκεια της σύνταξης του κειμένου μου αλλά και της ανάγνωσης του.
Τιμή στον ελληνισμό της Μικράς Ασίας! Από τα δυτικά παράλια και κάτω ώς τον Εύξεινο πόντο και τη Μαύρη Θάλασσα!

Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2015

Βρέχει....

Φθινοπωρινό κονσέρτο,
μιας απατηλής θλίψης το ξημέρωμα
από χιλιάδες αναπάντητες απογοητεύσεις.
Γλυκό μεθύσι αναμνήσεων η μυρωδιά της βροχής.
Δε φοβάμαι, λυπάμαι...
Παλιοί πόθοι θαμμένοι στον νερόλακκο
προσμονές από ζάχαρη που έλιωσαν με την πρώτη στάλα.
Τρεις αγάπες αχνές σαν το μαλλί της γριάς
Θυμάσαι; Εκείνο που μπουκώναμε με βουλιμία στα αθώα μας στόματα.
Τρεις αγάπες που διαλύθηκαν.
Μια για μένα.
Μια για σένα.
Μια για το όνειρο.
Δε φοβάμαι.
Για να φοβάσαι πρέπει να μπορείς και να ελπίζεις.
Λυπάμαι... γιατί είναι όλα ψεύτικα, επιφανειακά και τόσο μα τόσο εκκωφαντικά βουβά.
Βρέχει....
Σβήνει η σιωπή.
Μυρίζει αθωότητα.


Τι λες; Πάμε να παίξουμε κουτσό με τα ρυάκια;;

Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2015

Απόσπασμα....

Σήμερα θέλω να σας δώσω μια μικρή γεύση από το βιβλίο που έχω τελειωμένο και περιμένει τη στιγμή που θα δοθεί στο αναγνωστικό κοινό.... Μια μικρή, κλεφτή ματιά στον κόσμο του Μάξιμου, της Τάμυ και των ανέμων τους...... μια ματιά στον μύθο που πάντα γνωρίζει να πλέκεται με την πραγματικότητα.
Με πολλή αγάπη προς όλους τους αναγνώστες μου.



«Δεν το διάβασες όλο…» επισήμανε εκείνος με τη βαθιά του φωνή. «Αλλά πιστεύω πως μάλλον δεν θα μπορούσες να το κάνεις σε μια νύχτα. Ωστόσο, σου επιτρέπω να έρχεσαι συχνά εδώ και να μελετάς περισσότερο αν το επιθυμείς κι εσύ.»
Ο χλευασμός και η ειρωνεία του της έκαψαν το δέρμα. Σηκώθηκε, πλημμυρισμένη από την ανάγκη να το βάλει στα πόδια. Με την αγανάκτηση να την χτυπά με μύρια, άγρια κύματα.
Μόλις πριν από λίγη ώρα είχε συνειδητοποιήσει πως ήταν ερωτευμένη με αυτόν τον άντρα. Με τον Μάξιμο. Πως αυτό που την τραβούσε πάνω του, ήταν τα δικά της συναισθήματα, ο έρωτας της που είχε αρχίσει να ανθίζει σαν αγριολούλουδο κάτω από το βαρύ πέπλο του χιονιού. Αντίθετος με τη φύση και τα γεγονότα.
Όμως... Το χειρότερο ήταν πως μόλις τώρα, κατανοούσε πως είχε ερωτευθεί τον ίδιο το διάολο. Δε θα της γυρνούσε ποτέ πίσω όσα ένιωθε. Δεν είχε κανέναν μέλλον μαζί του. Κι αν είχε ελάχιστο από αυτό, θα ήταν πνιγμένο μέσα στη δυστυχία.
«Ταράχτηκες τόσο που δεν έχεις τη δύναμη ούτε να απαντήσεις;» δεν κουνήθηκε από τη θέση του αλλά η χροιά της φωνής του σκληρή σαν ατσάλι, δόνησε το χώρο.
«Πρέπει να ξαπλώσω. Δεν αισθάνομαι και τόσο καλά…» δικαιολογήθηκε η Τάμυ και κίνησε για την πόρτα. Έπιασε το χερούλι αλλά λίγο πριν βγει στο διάδρομο, ο Μάξιμος τη σταμάτησε, αρπάζοντας την από το μπράτσο. Τα δάκτυλα του σα μέγγενες την αιχμαλώτισαν στη θέση της.
«Το βάζεις στα πόδια έτσι; Στην πρώτη κακοτοπιά, πετάς τα όπλα και αναιρείς όσα έλεγες, φανερώνοντας την αδύναμη αλήθεια τους.»
Σήκωσε το κεφάλι μουδιασμένα και αντίκρισε το σκληρό του πρόσωπο, τις όμορφες γωνίες, τα μεγάλα διαπεραστικά μάτια που στο κέντρο τους έκαιγε η ειρωνεία και κάτι άλλο που δεν μπορούσε να προσδιορίσει.
«Δεν θυμάμαι να είπα οτιδήποτε που σας οδήγησε σε αυτό το συμπέρασμα» είπε νιώθοντας τρομερά ευάλωτη. Άλλωστε ήταν η πρώτη φορά που ερωτευόταν. Η πρώτη, που η αγάπη της χτυπούσε την πόρτα με θράσος, ξεπερνώντας τα εμπόδια και τις παγίδες που έβαζε εκείνη στον περίβολο της καρδιάς της. Αλλά ήταν μια αγάπη καταδικασμένη. Αν ερωτευόταν ένα αντικείμενο θα είχε καλύτερη τύχη. Άψυχο εκείνο, άψυχος κι ο Μάξιμος. Όμως ο Μάξιμος είχε τη δύναμη να την πληγώσει, όχι…, να την διαλύσει αν ήθελε….
«Είναι φανερό πως βάζεις την ουρά στα σκέλια. Με κοιτάζεις και διαβάζεις στο πρόσωπό μου όλα όσα έμαθες .....




Photo from deviant art by laura-makabresku
title He is darkness..
Thanks to her artistry, her photo match perfect to the piece of my manuscript

Πέμπτη, 10 Σεπτεμβρίου 2015

Στον πλανήτη των ευχών



Πες μου, στον πλανήτη των ευχών.... βρέχει πάντοτε λαχτάρα για το άπιαστο, για δυο μάτια και μια αγκαλιά, για μικρές, πολύτιμες στιγμές αιωνιότητας;
Γ.Κ

And tell me, in the world of wishes .... raining always longing for the unattainable, for two eyes and a hug, for a small, precious moments of eternity?
GK


.... 소원의 세계에서, 말해 영원의 작고 소중한 순간 두 눈과 포옹을 위해, 얻기 어려운 항상 갈망 비가?
GK