Δημιουργώ ονειρόκοσμους καθώς είμαι απόφοιτη από το πανεπιστήμιο της μαγείας των ονείρων που εδρεύει στις παρυφές του Ολύμπου και στις ράχες των κυμάτων της θάλασσας που δροσίζει τα πόδια του... Μικροί θεοί οι δημιουργοί, μικροί κληρονόμοι και κλαδάκια ενός πελώριου συμπαντικού δέντρου θετικής ενέργειας.

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

Στο παραθύρι του έρωτα


Στο παραθύρι του έρωτα ακουμπά το φως απ' των ματιών σου το βελούδο. 
Μισώ τις γρίλιες που τρίζουν στο άγγιγμα του ανέμου,
τις μικρές πτυχές στο ξύλινο περβάζι που παραμένουν σκοτεινές,
την βαριά κουρτίνα της πραγματικότητας που σκιάζει τα όνειρα μου.
Μισώ και τον εαυτό μου που επιμένει να στέκει σε τούτο το άνοιγμα απολαμβάνοντας την ανατολή και το μεσουράνημα σου.
Και ξέρω πως μισώ κι εσένα γιατί είσαι μακρινός ήλιος που δε δύει.

Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2015

Πικρό, γλυκό μου ψέμα

Σε ένα ποτήρι ουρανό θα ταξιδέψω απόψε
σύννεφο ο έρωτας μου για να χρωματίσει το γαλάζιο του...
και να με θωρήσεις. Να κλείσεις τα βλέφαρα στο φως, να αγγίξει η
σκιά του το διάφανο τους δέρμα, να παιχνιδίσει πάνω στα πυκνά τα βλέφαρα.

Σε μια σταγόνα θάλασσας θα κολυμπήσω
αρμύρα ο έρωτας μου για να κολλήσει στου κορμιού σου τον ιδρώτα...
και να σε αγγίξει. Να μοσχομυρίσει το λευκό σου το πουκάμισο, να
εισχωρήσει μες στους πόρους σου, να ανασάνει άκρατη ορμή κι πρωτόγονη κυριαρχία.
Σε ενός ανέμου την βοή θα κρεμαστώ, σπόρος
ο έρωτας μου να πέσει σιμά σου... και να τον αγαπήσεις. Να τον ποτίσεις, να τον χαϊδέψεις,
να μεγαλώσει στην καρδιά σου κι ανθούς να βγάλει, να κάνει ρίζες μέσα σου, να εξαπλωθεί.
Σε μια υπόσχεση που δεν κράτησα θα ξαποστάσω,
πως θα γίνεις παρελθόν και ρυάκι που ξεράθηκε και
δάσος που το κατάπιε η γκρίζα στάχτη... και θα σιγοτραγουδήσω
κομμάτι ξύλινο στο σκάκι του σύμπαντος,
κι εσύ κάθε τετράγωνο που επάνω του σαλεύω. Μαύρο ή άσπρο, μπρος ή πίσω, δεξιά η αριστερά, πάντοτε...
σε εσένα θα ανήκω. Πικρό, γλυκό μου ψέμα.


Σάββατο, 7 Νοεμβρίου 2015

Άφθαρτο



Σε μια μικρή αυλή παιδικών φαντασιώσεων συνάντησα το βράδυ την ψυχή μου,
με αχνές κόκκινες φακίδες, τεράστια γυαλιστερά μάτια και αστεία κοτσιδάκια στα μαλλιά.
Κι έκλαψα καθώς της έπιασα το χέρι...
Γιατί είχε ένα γλυκό χαμόγελο κρατημένο για μένα από καιρό.
Από εκείνα που δεν ξεθωριάζουν στο χρόνο
που δεν κρύβουν τίποτε παραπάνω από αγνή ανάγκη για αγάπη και για όνειρα
από εκείνα που μας θυμίζουν πως κάπου στο βάθος, ένα
μικρό παιδί ακόμη παίζει κουτσό πάνω σε τετραγωνάκια κιμωλίας,
άφθαρτο, καλά προφυλαγμένο από την καταραμένη ασχήμια ενός παροδικού, ανόητου κόσμου.

Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2015

Ταγμένες σιωπές

Σε σένα θα έχω πάντοτε ταγμένες τις σιωπές μου
καθώς ανούσιες μου μοιάζουνε οι λέξεις..
Γ.Κ.
To you, i will always put under oath my silences, when the words seems so meaningless!
G.Kakalopoulou

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ!
HAVE A NICE NOVEMBER!