Δημιουργώ ονειρόκοσμους καθώς είμαι απόφοιτη από το πανεπιστήμιο της μαγείας των ονείρων που εδρεύει στις παρυφές του Ολύμπου και στις ράχες των κυμάτων της θάλασσας που δροσίζει τα πόδια του... Μικροί θεοί οι δημιουργοί, μικροί κληρονόμοι και κλαδάκια ενός πελώριου συμπαντικού δέντρου θετικής ενέργειας.

Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2016

Να ψάχνεις μονίμως για φως,
να εκτιμάς ό,τι έχει πραγματικά βάθος,
να απαιτείς ό,τι σε κάνει να ονειρεύεσαι,
να δίνεσαι, σε ό,τι αξίζει να αγαπάς...
Ένας ουρανός να είναι κάθε σου επιλογή
.  Γ.Κ


Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2016

Η συνέντευξη μου στην ομότεχνη ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ και στο site Now24



ΕΡ. Γεωργία γεννήθηκες στη Θεσσαλονίκη αλλά ζεις στο Δήμο Δίου Ολύμπου. Ποια αισθάνεσαι ιδιαίτερη πατρίδα σου;
ΑΠ. Ζω και κατάγομαι από το Δήμο Δίου Ολύμπου, καθώς ο πατέρας μου γεννήθηκε στους πρόποδες του Ολύμπου όπως και όλοι οι πρόγονοι του. Όμως δε μπορώ να μην νιώθω μια ιδιαίτερη τρυφερότητα για το μέρος που πήρα τις πρώτες μου αναπνοές, που έζησα τα πιο τρυφερά χρόνια της ζωής μου, όπως και να μην αισθάνομαι έντονο το κάλεσμα της Μικράς Ασίας και της Κρήτης από τη μεριά της μητέρας μου, στο αίμα μου…  Οπότε δε θα ήθελα να μπω στη διαδικασία να διαλέξω.
ΕΡ. Οι πρόγονοί σου έχουν ρίζες από τη Μικρά Ασία. Υπάρχουν στο χαρακτήρα σου κατάλοιπα αυτής της καταγωγής σου;
ΑΠ. Ναι, υπάρχουν. Πέρα από τον γενετικό μας κώδικα που κουβαλάει στοιχεία του παρελθόντος και τον προγόνων μας στο αίμα μας, μεγάλωσα κοντά στη Μικρασιάτισσα γιαγιά μου, τράφηκα με τις ιστορίες της, λάτρεψα το κιμπαριλίκι, την πάστρα, την περηφάνια που κουβαλούσε από τους δικούς της προγόνους και πιστεύω πως κάποια από αυτά τα χαρακτηριστικά της, κυρίως αυτό του παραμυθά, πέρασαν ανεξίτηλα μέσω της μητέρας μου και ευλόγησαν κι εμένα.
ΕΡ. Έχεις καταπιαστεί με όλες σχεδόν τις τέχνες. Ξεκίνησες με σπουδές κλασσικής κιθάρας και αρμονίας, συνέχισες με μαθήματα ζωγραφικής, πέρασες σε μαθήματα υποκριτικής και τελικά κατέληξες στη συγγραφή. Σε ποια απ΄ όλες τις τέχνες συναντάμε περισσότερο τη Γεωργία;   
ΑΠ. Η κυριότερη μορφή τέχνης στην οποία αφιερώθηκα ποτέ ψυχή τε και σώματι ήταν αυτή της συγγραφής. Όλες οι τέχνες, ως δημιουργικό άτομο, με ελεύθερο πνεύμα, αποτελούσαν για μένα τροφή στην ανεξάντλητη ανάγκη μου για μάθηση μα και έκφραση. Πάνω και κάτω, πίσω και μπροστά από όλα, πέρα από όλα είμαι συγγραφέας και υπηρετώ τη γραφή.
ΕΡ. Έχω διαβάσει τρία βιβλία σου  και καθένα παραπέμπει σε διαφορετικό είδος γραφής από το άλλο. Βρίσκεσαι σε μια συνεχή αναζήτηση σε σχέση με το είδος των ιστοριών που γράφεις; 
ΑΠ. Όπως προείπα, είμαι ανήσυχο πνεύμα εξαιτίας μιας ατίθασης καλλιτεχνικής φύσης και γι αυτό επιλέγω να δοκιμάζω διάφορα λογοτεχνικά είδη με γνώμονα όμως πάντοτε την προσωπική μου πινελιά, τον λυρικό λόγο, την έκφραση των συναισθημάτων με κραταιό τον έρωτα και τον σεβασμό στη γραφή, τον αναγνώστη μα και τον εαυτό μου ως δημιουργό.
ΕΡ. Από τι εμπνέεσαι ώστε να ξεπηδήσει στη φαντασία σου ένα νέο βιβλίο;
ΑΠ. Εμπνέομαι από τα πάντα. Θα μπορούσε να μου δώσει το έναυσμα για ένα νέο βιβλίο  ο στίχος ενός τραγουδιού, οι έντεχνες αλλαγές στη μουσική ενός κομματιού, ένα μοναχικό δέντρο στη μέση ενός χωραφιού με θερισμένο στάρι, μια σκηνή από ταινία, ένα πρόσωπο, μια λέξη, δυο πανέμορφα μάτια, η εικόνα μιας γυναίκας στην άκρη της θάλασσας…
ΕΡ. Όσα γράφεις είναι πάντα προϊόν μυθοπλασίας ή υπάρχουν και περιπτώσεις που αφορούν γεγονότα από την πραγματική ζωή;
ΑΠ. Είναι προϊόντα μυθοπλασίας που προσπαθούν να ανταγωνιστούν τη ζωή που αποδεικνύεται πολύ πιο ευφάνταστη ακόμη και από τη ζωηρότερη συγγραφική φαντασία. Η πραγματικότητα έχει την ικανότητα να μας εκπλήσσει.
ΕΡ. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο σου «Η υπόσχεση». Μια υπόσχεση πρέπει να τηρηθεί με κάθε θυσία ή υπάρχουν περιπτώσεις που κάποιος μπορεί να την ανακαλέσει;
ΑΠ. Όλη η ζωή μας είναι γεμάτη μικρές και μεγάλες υποσχέσεις που δίνουμε στον εαυτό μας, στους ανθρώπους γύρω μας, στην καθημερινότητα και στα πιστεύω μας υποσυνείδητα ή και συνειδητά. Πολλές από αυτές τις υποσχέσεις τηρούνται αλλά υπάρχουν και κάποιες άλλες που προδίδονται ή αλλιώς ανακαλούνται. Η αδύναμη φύση του ανθρώπου και οι καταστάσεις τον οδηγούν συχνά σε μονοπάτια πέρα από τα θέλω και τις δυνάμεις του οπότε όλα είναι πιθανά. Εγώ προσωπικά, δίνοντας αυτόν τον τίτλο στο βιβλίο μου,  αναφερόμουν σε όλες αυτές τις υποσχέσεις που τηρήθηκαν από τους πρωταγωνιστές μου με μεγαλύτερη  έμφαση στην υπόσχεση της αληθινής, απόλυτης αγάπης.
ΕΡ. Η ηρωίδα σου Τάμι εισχωρεί σε μια αντρική αθλητική ομάδα παριστάνοντας το αγόρι. Παρά τη θηλυκότητά της καταφέρνει να τους ξεγελάσει όλους. Βέβαια πρόκειται για φανταστική λογοτεχνία, όμως, πόσο εύκολο είναι να συμβεί αυτό; 
ΑΠ. Τόσο η Καλλιπάτειρα στην αρχαιότητα με την μεταμφίεση της σε άντρα για να μπορέσει να παρακολουθήσει τους Ολυμπιακούς αγώνες όσο η ζωγράφος Ελένη Μούκουρα-Αλταμούρα που ακολουθώντας την ίδια τακτική κατάφερε να σπουδάσει ζωγραφική στην Ιταλία, όσο και αρκετές άλλες γυναίκες- παραδείγματα στην ιστορία μας που έπραξαν ανάλογα, φανερώνουν πως ένα βιβλίο βασισμένο σε μια τέτοια κατάσταση μεταμφίεσης δεν αποτελεί φανταστική λογοτεχνία αλλά είναι κάτι που συνέβη και που πιθανότατα να ξανασυμβεί στο μέλλον. Είναι κάτι δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο προφανώς ίσως γιατί πέρα από το φύλο, όλοι μας είμαστε το ίδιο, άνθρωποι.  
ΕΡ. Ο κακότροπος και σκληρόκαρδος Μάσιμο με άπειρες ερωτικές εμπειρίες δεν αναγνωρίζει τη γυναίκα πίσω από την μεταμφίεση. Τι είναι αυτό που ερωτεύεται; 
ΑΠ. Αυτό είναι ένα κομμάτι στο οποίο δεν μπορώ να αναφερθώ με             λεπτομέρειες επειδή έτσι θα αποκαλυφθούν πολλά από τα στοιχεία που     προσφέρουν ένα ιδιαίτερο «σασπένς» στο βιβλίο. Το σίγουρο είναι πάντως πως ένας άντρας με τόσες εμπειρίες δεν ξεγελιέται εύκολα. 
ΕΡ. Γράφεις για τη μοίρα «Ίσως οι πράξεις και οι επιλογές μας να είναι το αντίδοτο σε αυτήν». Και τις πράξεις και τις επιλογές μας ποιος τις καθοδηγεί; 
ΑΠ. Οι πράξεις και οι επιλογές μας είναι βαρίδια των δικών μας πεποιθήσεων, αντιλήψεων, της ηθικής και των συναισθημάτων μας. Οι ζωές μας αποτελούνται από ένα σύνολο αποφάσεων, πράξεων και σχέσεων που κατά το μεγαλύτερο ποσοστό αφορούν εμάς και μόνο. Υπάρχει βέβαια και ο αστάθμητος παράγοντας της τύχης ή του περιβάλλοντος στο οποίο ανήκει ο καθένας αλλά ακόμη κι εκεί δημιουργούνται κάποιες ευκαιρίες πάνω στις οποίες μπορούμε να πατήσουμε για να αλλάξουμε καταστάσεις ή γεγονότα.
ΕΡ. «Αν δεν είσαι πουλί δεν πηδάς από τον γκρεμό, παιδί μου» απευθύνει ο Εμαουέλε στην Τάμι. Η Τάμι όμως πήδηξε, τι της έδωσε φτερά;
 ΑΠ. Η αγάπη της για τον πατέρα, η ανάγκη της για δικαιοσύνη, ο εσωτερικός της κόσμος που φλογερός κατάκαιγε τους φόβους της και την προέτρεπε να ακολουθήσει τη συνείδηση της και τελικά ο έρωτας… Η κύρια αιτία για να πετάξει κανείς ακόμη και δίχως φτερά.
 ΕΡ. «Τα μαθήματα ζωής δεν τα παίρνουμε από τον κανόνα, αλλά από τις εξαιρέσεις» γράφεις σ΄ ένα σημείο. Ποιος είναι ο κανόνας και ποιες οι εξαιρέσεις; 
ΑΠ. Κάθε περίπτωση, κάθε ανθρώπινη σχέση ή επιλογή συμπεριφοράς είναι κανόνας όταν ακολουθεί ένα συμβατικό ρυάκι το οποίο κυλάει πάντοτε προς μια κατεύθυνση, αναλώνεται στα τετριμμένα και συμβιβάζεται με τα δεδομένα. Πάντα οι εξαιρέσεις, αυτοί που ξεφεύγουν από τα όρια ή τα συμβατικά, αυτοί που επιλέγουν κάτι πιο δύσκολο ή διαφορετικό, δίνουν ιδιαίτερα μαθήματα στον εαυτό τους και στους άλλους για κάθε λεπτομέρεια ως αμοιβή των πεπραγμένων τους. Αίσια η άσχημα, θετικά, ή αρνητικά, τα συμπεράσματα έρχονται συνήθως αβίαστα ως μαθήματα προς όλους.
ΕΡ. «Κι εγώ τι να κάνω τώρα; Να σηκωθώ και να φύγω; Να παρατήσω τα όνειρά μου; Να ζήσω ρεαλιστικά;» αναρωτιέται η Τάμι. Το όνειρο μπορεί να συνυπάρξει με τον ρεαλισμό ή όχι; 
ΑΠ. Ως άτομο αισιόδοξο η απάντηση μου είναι  θετική.  Αν όμως κοιτάξουμε σε βάθος την κοινωνία μας που κυοφορεί τις δυσκολίες της ζωής και της σκληρές απαιτήσεις της καθημερινότητας,  θα αντιληφθούμε πως δυστυχώς πολλοί άνθρωποι πνίγουν τα όνειρα τους μέσα σε μια θολή δίνη συμβιβασμού και αναλώνονται σε διαφορετικές πράξεις και επιλογές από αυτές του κυνηγιού των ονείρων τους. Παρόλα αυτά πιστεύω πως το όνειρο του καθενός, με πίστη, προσπάθεια κι επιμονή μπορεί να συνυπάρξει με τον ρεαλισμό. Ναι… η απάντηση πρέπει να είναι θετική.
 ΕΡ. «Θα αγαπούσε πάντα αυτό που μισούσε και θα μισούσε αυτό που αγαπούσε», αναφέρεις για την Τάμι. Πως γίνεται να συνυπάρχει αγάπη και μίσος για τον ίδιο άνθρωπο; 
ΑΠ. Η αγάπη και το μίσος, κυρίως όταν μιλάμε για έρωτα, είναι δυο παντοδύναμα όμορα συναισθήματα που τα όρια τους γίνονται διάφανα εκεί όπου το πάθος λιμνάζει ανάμεσα τους. Είναι πανεύκολο να βρεθεί κανείς από τη μια πλευρά στην άλλη σε ανύποπτο χρόνο, ανάλογα με τα βιώματα του σε σχέση με το αντικείμενο στο οποίο απευθύνονται. Στον έρωτα δεν υπάρχει λογική και σίγουρα δεν υπάρχει ισορροπία. Όταν ερωτεύεσαι με πάθος μπορείς και να μισήσεις με πάθος.

ΕΡ. Ποια ήταν τα συναισθήματά σου κατά τη συγγραφή του βιβλίου, πονούσες με την Τάμι ή λυπόσουν για τον Μάσιμο; 
ΑΠ. Βίωνα όπως βιώνω πάντοτε με ένταση τις καταστάσεις  των ηρώων μου και συνέπασχα με κάθε τους πρόβλημα, με κάθε τους στεναχώρια ή δυστυχία. Έχω κλάψει γράφοντας κάποιες σκηνές από το βιβλίο όπως και έχω γελάσει με τα ευτράπελα που συνέβαιναν κατά τη διάρκεια της μεταμφίεσης της Τάμι. Τα συναισθήματα μου είναι πάντοτε πολύ έντονα σε σχέση με τους ήρωες μου ίσως γιατί ταυτίζομαι μαζί τους τόσο που γίνονται τελικά κομμάτι μου.
ΕΡ. Τι θα ήθελες να πεις ως επίλογο της κουβέντας μας; 
ΑΠ. Θα ήθελα να αδράξω την ευκαιρία και να ευχαριστήσω δημόσια τους αναγνώστες μου που αγαπούν και στηρίζουν εμένα και τα δημιουργήματα μου και που έχουν αγκαλιάσει με τόση αγάπη το βιβλίο μου « Η Υπόσχεση».
*** Το βιβλίο «Η υπόσχεση» της Γεωργίας Κακαλοπούλου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2016

Η συνέντευξη μου στην βιβλιοκριτικό Μαρία Μπακάρα και το εξαιρετικό blog για το βιβλίο READ TO DEATH

http://readtodeath.blogspot.gr/2016/07/read-to-death.html


Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου της βιβλίου "Η Υπόσχεση"  η κ.Κακαλοπούλου 
μιλά με τη Μαρία Μπακάρα για όλα!!!!



Κυρία Κακαλοπούλου, πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις  Λιβάνη το νέο σας βιβλίο με τίτλο «Η Υπόσχεση». Πείτε μας δυο λόγια για το περιεχόμενο του. 
Η δολοφονία του πατέρα της αναγκάζει την Τάμι να παίξει ένα επικίνδυνο παιχνίδι μεταμφίεσης. Προσποιείται πως είναι αγόρι και μπαίνει σε μια αντρική ομάδα χάντμπολ, με την επιθυμία να βρει τα ίχνη του δολοφόνου, να τον ξεσκεπάσει και να αποδώσει έτσι τη χαμένη δικαιοσύνη. Η ομάδα και το αρχοντικό που τη στεγάζει -και στην οποία ο πατέρας της βρήκε τραγικό θάνατο- ανήκει στον Μάσιμο Κονσίτο Αρά, έναν καταραμένο κόντε, έναν άνθρωπο σκληρό που όμως κρύβει το δικό του δράμα πίσω από το σκοτεινό πέπλο του χαρακτήρα του και την τραχιά του συμπεριφορά. Η κλοπή της ζώνης της Ντιάνας, ενός πολύτιμου αντικειμένου που καταράστηκε η πρώτη κοντέσα, η δολοφονία και οι υπαίτιοι, η ζοφερή μοίρα του Μάσιμο, η συνάντηση των ηρώων και τα απρόσμενα και ανεξέλεγκτα συναισθήματα που αναπτύσσονται ανάμεσα τους, όλα μαζί, θα οδηγήσουν σε ένα ξέσπασμα διαδοχικών γεγονότων που θα αλλάξουν το ρου της ιστορίας…

Η Τάμι και ο Μάσιμο είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ζευγάρια που έχω συναντήσει, με μεγάλη χημεία ανάμεσα τους. Η μεταξύ τους ιστορία εξελίχθηκε έτσι ακριβώς όπως την είχατε στο μυαλό σας ή οι ήρωες σας πήραν τη σκυτάλη και σας οδήγησαν σε δικά τους μονοπάτια;
Κάτι που θεωρώ ευλογία και που αποτελεί για μένα προσωπικά ένα από τα πιο μαγικά κομμάτια στη διαδρομή της συγγραφής ενός βιβλίου είναι πως οι ήρωες μου, από κάποιο σημείο κι έπειτα, ενσαρκώνονται, αποκτούν δική τους υπόσταση και προσωπικότητα, αναλαμβάνουν τα ηνία και με αναγκάζουν με τις αποφάσεις, τις σκέψεις και τα συναισθήματα τους να τους ακολουθήσω πιστά, αφήνοντας στην άκρη κάθε επιθυμία ή βούληση που θα ερχόταν σε αντίθεση με τη δική τους. Κάθε φορά που μου συμβαίνει αυτό, γνωρίζω πως έχω κερδίσει την παρτίδα του ονείρου και της δημιουργίας καθώς το να δημιουργείς, σημαίνει να χάνεσαι και να βρίσκεσαι μέσα από τα πονήματά σου, σημαίνει να μετουσιώνεσαι σε αυτά και αυτά να γίνονται εσύ.

Η μητέρα του Μάσιμο είναι μια ενδιαφέρουσα ηρωίδα, αν και κρατάει έναν αρκετά αρνητικό ρόλο κατά τη γνώμη μου. Είστε η δημιουργός της, την ίδια στιγμή που είστε και οπαδός της ηθικής αντιμετώπισης των πραγμάτων, όπως φαίνεται στον επίλογο του βιβλίου. Τη δικαιολογείτε, όντας και η ίδια μητέρα;
Είναι κατανοητή η δριμεία ανάγκη της μητέρας του Μάσιμο να παρέχει στον μοναχογιό της μια ανάσα ελπίδας, απελευθερώνοντας εκείνον μα και τον εαυτό της παράλληλα από τη δυστυχία, ξεφεύγοντας δια παντός από το αδιέξοδο στο οποίο έχουν περιέλθει  εξαιτίας της δυσοίωνης μοίρας του. Είναι τραγικό για μια μητέρα να γνωρίζει πως το παιδί της έχει ημερομηνία λήξης και να μη μπορεί να κάνει τίποτε γι’ αυτό. Επίσης μπορώ να καταλάβω πως κάποιες δικές της τραυματικές εμπειρίες την εξανάγκασαν στο να διαμορφώσει μια αλλοπρόσαλλη συνείδηση, μετατρέποντας τη σε εγωιστική και σκληροτράχηλη οντότητα. Όμως για όλα τα πράγματα υπάρχουν όρια και όταν αυτά ξεπερνιούνται, τότε οι δικαιολογίες παύουν να υφίστανται. Ευτυχώς, στις κοινωνίες των ανθρώπων δεν επικρατεί ο νόμος της ζούγκλας, αλλά μέσα από το πρόσωπο της συγκεκριμένης ηρωίδας τίθεται έμμεσα ένα τραχύ και αδυσώπητο ηθικό ερώτημα… Ανάμεσα στην σωτηρία ενός αγαπημένου και στο χαμό ενός αγνώστου, τι θα διάλεγαν οι άνθρωποι;

«Η Υπόσχεση» είναι ένα βιβλίο το οποίο συνδυάζει πολλές συγγραφικές σας αγάπες, όπως στοιχεία φανταστικής λογοτεχνίας, ποιητικό λόγο, αστυνομικό περιεχόμενο. Πάνω από όλα είναι μια όμορφη ιστορία αγάπης. Εσείς πως νιώθετε γι’ αυτό σας το βιβλίο; Ποιο είναι το λογοτεχνικό είδος στο οποίο έχετε αδυναμία;
Νιώθω βαθιά ικανοποιημένη και ευτυχισμένη γιατί ευλογήθηκα να δημιουργήσω την «Υπόσχεση». Ήταν ένα βιβλίο που βγήκε σαν ποταμός από μέσα μου, σαν να είχε ωριμάσει χρόνια πριν κι έψαχνε απλώς την ευκαιρία να ξεχυθεί και να πλημμυρίσει με λόγο τις σελίδες. Όπως προανέφερες, είναι ένα βιβλίο με ποικιλόμορφο χαρακτήρα, έντονα συναισθήματα, ποιητικό λόγο και πολλά μηνύματα πίσω από τις καταστάσεις που εξιστορεί και αυτό είναι πιστεύω που με χαρακτηρίζει ως συγγραφέα. Αγαπώ να γράφω διάφορα λογοτεχνικά είδη, δίχως να ξεχωρίζω  κάποιο συγκεκριμένο έχοντας όμως πάντοτε για γνώμονα το συναίσθημα, την ανθρωπιά, τον λυρισμό και τον έρωτα.
 
Εξετάζοντας το σύνολο του συγγραφικού σας έργου, διαπιστώνουμε πως στην «Υπόσχεση» διαφοροποιείτε την υπόσταση των μέχρι τώρα ηρώων σας και δημιουργείτε έναν εξαιρετικά σκοτεινό πρωταγωνιστή. Σας ήταν εύκολο να εξελίξετε τον Μάσιμο, αλλά και να πείσετε την Τάμι να τον ερωτευτεί;
 Ο Μάσιμο ήταν ένας ήρωας που με ανάγκασε να βουτήξω βαθιά στα σκοτάδια της ανθρώπινης ψυχής, ώστε να βρω τις πλέξεις που διαμορφώνουν το περίτεχνο κέντημα της και να τις επεξεργαστώ. Όλο αυτό με εξίταρε και με ενθουσίασε, καθώς καλούμουν να τον κατανοήσω καλά πριν καταφέρω τελικά να τον εξιστορήσω· έπρεπε να ερωτευθώ πρώτα εγώ το έρεβος που τον περιέβαλε, πριν φτάσω στο σημείο να ανακαλύψω τους λόγους για τους οποίους η Τάμι τον αγάπησε τελικά με τόσο πάθος. Στη βαθιά αυτή κατάδυση στην ιδιαίτερη ψυχή του, αντιλήφθηκα πως υπάρχουν άπειρες αιτίες για τις οποίες ένας άνθρωπος μπορεί να πέσει από το φως στο έρεβος και πραγματικά ελάχιστες για την αντίθετη πορεία. Η σημαντικότερη από αυτές κατ’ εμέ, είναι η απελπισία και ο Μάσιμο ως χαρακτήρας ήταν ένας άνθρωπος δίχως ελπίδα… Έτσι, στην πορεία της συγγραφής του βιβλίου δε δυσκολεύτηκα καθόλου να τον εξελίξω. Αντιθέτως, θα έλεγα, εκείνος σαν δάσκαλος -και μάλιστα φοβερά σχολαστικός- μου δίδαξε με τον δικό του τρόπο τις αντιδράσεις της ανθρώπινης ψυχής, όταν αυτή έρθει αντιμέτωπη με σκοτάδι και το φως.   

Συρακούσες – Κέρκυρα ένας ενδιαφέρον συνδυασμός. Γιατί επιλέξατε αυτούς τους τόπους για την ιστορία σας;
Έχω επισκεφθεί την Κέρκυρα πολλές φορές και τη θεωρώ επίγειο παράδεισο, έναν παραμυθένιο προορισμό, καθώς είναι ικανή να ξεμυαλίσει τους επισκέπτες της με τις απίστευτες φυσικές ομορφιές της, τη γραφικότητα των καλντεριμιών της, τα περίτεχνα αξιοθέατα και τους ανοιχτόκαρδους ανθρώπους της. Πέρα από την αγάπη μου για αυτήν, η Κέρκυρα αποτέλεσε γεωγραφικά τον ιδανικότερο κρίκο, για να ενώσω την Ελλάδα με τη Σικελία. Η Σικελία και συγκεκριμένα οι Συρακούσες,  ήταν ο τόπος που ήθελα να εκτυλίσσεται το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας μου στο βιβλίο μου «Η Υπόσχεση», εξαιτίας της ελληνικής της καταγωγής, των αρχαίων ελληνικών μνημείων και της ατμοσφαιρικής της ομορφιάς που γοητεύει. Στόχος μου ήταν να επιλέξω έναν τόπο ξεχωριστό, που ταυτόχρονα θα αναδείκνυε και το ελληνικό στοιχείο.
 
Διαβάζοντας το βιβλίο και σκεπτόμενη τον τίτλο του, δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ πως αναφέρεται σε μία και μόνο υπόσχεση, ωστόσο η ιστορία είναι μια σειρά από αλληλεπιδρόμενα γεγονότα τα οποία στον πυρήνα τους έχουν να κάνουν με υποσχέσεις που δόθηκαν και δεν πρόλαβαν να κρατηθούν∙ με υποσχέσεις που πρέπει να πραγματοποιηθούν, με υποσχέσεις που προδόθηκαν. Η Ντιάνα υπόσχεται αιώνια εκδίκηση, η Τάμι δικαιοσύνη, ο Μάσιμο θάνατο, η μητέρα του μέλλον. Ποια από όλες τις υποσχέσεις της ιστορία σας θεωρείτε τόσο καθοριστική, ώστε να της αξίζει ο ρόλος του εμπνευστή του τίτλου;
Από τη στιγμή που ερχόμαστε σε αυτόν τον κόσμο ως τη μέρα που φεύγουμε η καθημερινότητα μας είναι γεμάτη υποσχέσεις που δίνουμε στον εαυτό μας και στους άλλους, στην ίδια τη ζωή, στο ιδανικό, στα πιστεύω, στο παρόν και το μέλλον. Από την επιλογή να είμαστε καλοί σε κάτι συγκεκριμένο, να αρνηθούμε κάτι άλλο, να κλείσουμε ένα ραντεβού, να κάνουμε μια καλή πράξη, να αγγίξουμε έναν στόχο, να αγαπήσουμε, να μισήσουμε, να φύγουμε, να γυρίσουμε, να δημιουργήσουμε κάτι ή και να χαλάσουμε, δίνουμε συνέχεια υποσχέσεις που τηρούμε ή προδίδουμε. Συνήθως δυσκολεύομαι να δώσω τίτλο στα βιβλία μου, καθώς θεωρώ εξαιρετικά πτωχή μια φράση στο να περικλείσει το νόημα ενός ολόκληρου βιβλίου και των χαρακτήρων που το απαρτίζουν. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως, η Υπόσχεση αφορά όλους μαζί τους ήρωες αλλά κι εμένα. Μια υπόσχεση στον έρωτα, στη συγγραφή και στους αναγνώστες μου.

Τον Μάρτη δημοσιεύσατε στο blog σας ένα κείμενο στο οποίο αναλύατε την άποψη σας για την κοινωνική κατασκευή της γυναικείας ταυτότητας αλλά και το ότι ζούμε σε μία πατριαρχική κοινωνία. Στο βιβλίο σας επεξεργάζεστε τα ζητήματα φύλου ακόμα πιο έντονα. Σε αρκετά σημεία χρησιμοποιείτε ακόμα και ουσιοκρατικά παραδείγματα, ώστε να μιλήσετε για τη θέση της γυναίκας, τον σεξουαλικό αυτοπροσδιορισμό, την κουλτούρα του βιασμού, αλλά και την αγάπη, η οποία δε συμβαδίζει με τα ετεροκανονικά στερεότυπα. Βρίσκω ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα την επιλογή σας να μιλήσετε για τα ζητήματα φύλου με τον συγκεκριμένο τρόπο, στο συγκεκριμένο βιβλίο. Ήταν μια συνειδητή επιλογή;
Από τη στιγμή που επέλεξα να επιβάλλω στην ηρωίδα μου να γυρίσει την πλάτη της στην πραγματική της φύση, στην ουσία, τις επιταγές των ορμονών της και κατά συνέπεια να αποποιηθεί για ένα διάστημα τα γνήσια συναισθήματα της, να φορέσει το προσωπείο ενός αρσενικού και να εισχωρήσει στα άδυτα του αντρικού κόσμο μιας αθλητικής ομάδας, ήταν μάλλον συνειδητή η απόφαση να ασχοληθώ με τα ζητήματα των φύλων. Μέσα από τη συγγραφή ενός βιβλίου κι όσο η ιστορία σε αφήνει να ψάξεις ως συγγραφέας βαθύτερα στους εσωτερικούς σου στοχασμούς , ανασύρεις και μοιράζεσαι με τους αναγνώστες σου προβληματισμούς μα και συμπεράσματα για πρόσωπα και καταστάσεις ζωής. Έτσι κι εδώ οδηγήθηκα μέσα από ένα ρίσκο μεταμφίεσης, σε ερωτηματικά μα και σε απαντήσεις-γεγονότα. Η συγγραφή είναι αποκάλυψη. Βλέπεις πάντοτε καλύτερα όσα η καθημερινότητα σου κρύβει αυθαίρετα.

Σε μια εποχή όπου τα δικαιώματα των ανθρώπων καταπατώνται εξαιτίας του αυτοπροσδιορισμού τους, της αυτοδιάθεσης τους, των επιλογών τους, στο χώρο του βιβλίου χρησιμοποιούμε όρους όπως  ‘γυναικεία λογοτεχνία’, ‘ροζ λογοτεχνία’, ‘βιβλία για τη νοικοκυρά’. Προσωπικά, η φυσικοποίηση τέτοιων χαρακτηρισμών με βρίσκει αντίθετη. Η δική σας θέση ποια είναι; Ως συγγραφέας, ενοχλήστε από αυτούς τους χαρακτηρισμούς;
Πίσω από τέτοιες φραστικές επιθέσεις και φυσικοποίηση χαρακτηρισμών υπάρχουν υποκριτικές προσωπικότητες και συμπεριφορές. Άρρενες που κατακρίνουν τις αναγνώστριες που προτιμούν τα εν λόγω βιβλία, όταν οι ίδιοι έχουν σε στοίβες τα Playboy με ανορεξικά και πλαστικά, ξεγυμνωμένα σαρκίδια προς πώληση, γυναίκες που αγοράζουν κρυφά βιβλία με επίκεντρο τον ερωτισμό και τα κρύβουν καλά κάτω από το μαξιλάρι τους ενώ τα δαιμονοποιούν  σε κάθε τους ανοιχτή συνομιλία με κάποιον που διαβάζει κάτι διαφορετικό. Τι θα πει ‘ροζ λογοτεχνία’; Τι θα πει ‘βιβλίο για τη νοικοκυρά’; Ένα καλό βιβλίο είναι ένα καλό βιβλίο, σε όποια κατηγορία και να ανήκει. Το ‘καλό’ μπορεί να είναι και εμπορικό, μπορεί να είναι και ερωτικό, μπορεί να απευθύνεται και στον πιο άπειρο αναγνώστη…

Στη συνέντευξη που μας είχατε παραχωρήσει πέρυσι είχαμε μιλήσει για το βιβλίο σας «Το Διαμάντι της Ερήμου». Δεν μπορώ να μην αναφερθώ και πάλι στο συγκεκριμένο έργο σας, καθώς αποτελεί ένα από τα αγαπημένα μου. Υπάρχει περίπτωση να το πιάσουμε στα χέρια μας και πάλι, ίσως κάπως διαφοροποιημένο;
 Διακαής μου πόθος και μεγάλη μου επιθυμία να ξαναδώ το «Διαμάντι της Ερήμου» ξανατυπωμένο μετά τόσα χρόνια και ιδιαίτερα, εφόσον ήταν ένα βιβλίο που δεν πρόλαβε να κάνει παρά ελάχιστα βήματα προς το αναγνωστικό κοινό. Το συγκεκριμένο βιβλίο που είναι ρομαντικού περιεχομένου και περιπέτειας, το έχω όντως διαφοροποιήσει, το έχω διευρύνει κι έχω προσθέσει έναν ακόμη σημαντικό ήρωα στην ιστορία που περικλείει. 

Ένα από τα ενδιαφέροντας σας είναι η μελέτη της ασιατικής κουλτούρας. Γνωρίζω πως το επόμενο βιβλίο σας είναι εμπνευσμένο από αυτή σας την αγάπη. Θέλετε να μας αποκαλύψετε κάτι περισσότερο; Τι άλλο μπορούμε να περιμένουμε από εσάς;
Αυτό είναι ένα όμορφο μυστικό το οποίο δε θα ήθελα να αποκαλύψω ακόμη. Παραδέχομαι πως αισθάνομαι απείρως γοητευμένη από την κουλτούρα της Άπω Ανατολής, θαυμάζω τη φιλοσοφία και τον τρόπο σκέψης κάποιων συγκεκριμένων χωρών όπως η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα και αποτελούσε μέχρι πριν από λίγο καιρό όνειρο ζωής το να δημιουργήσω ένα βιβλίο που θα ένωνε την αγάπη μου για την πατρίδα μου και για τις γοητευτικές αυτές χώρες. Πλέον, το όνειρο μου ενσαρκώθηκε…

Δείτε το βίντεο του βιβλίου:



Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2016

Ξεχάστηκα και χάθηκα



Στους σκοτεινούς ωκεανούς σου καταδύομαι,
δίχως οξυγόνο παλεύω ενάντια στις μαγεμένες τους Σειρήνες
κι από ένα τραγούδι θεϊκό χάνεται η ζωή μου,
     καθώς στην πλάνη των ματιών σου 
παραδίνομαι. 

Πέρασαν χρόνια από τότε που η ψυχή μου έψαχνε για θάλασσες,
ακούμπησα στεριά και φύτεψα λουλούδια για να ανθίσουν
και λάτρεψα το φεγγάρι από μακριά και δίχως απληστία.

Μα τούτες οι ορδές των άστρων που αναστατώνουν την γαλήνια μου νύχτα
με μιας μόνο ματιάς σου τη λαμπερή γητεία
ουράνιο σπαθί που κόβει στα δυο άνθη και γη
και χάσματα και θραύσματα σκορπίζει την ψυχή μου.

Να σε αγαπήσω δεν το διάλεξα .
Μα έκανα το λάθος να βυθιστώ στο απέραντο σου χάσμα, 
κι εκεί κάπου στη διαδρομή, 
γητεύτηκα, ξεχάστηκα και χάθηκα.



Σάββατο, 2 Ιουλίου 2016

Η παρουσίαση της Υπόσχεσης στο Μπαράκι, στην Πλάκα Λιτοχώρου στις 2 Ιουλίου 2016






Προσθήκη λεζάντας




































Από τις ωραιότερες βραδιές στην ζωή μου, από τις πιο ζεστές και ατμοσφαιρικές παρουσιάσεις που έχω κάνει... Η βροχή δεν πτόησε τον κόσμο που βρέθηκε κοντά μου και μοιραστήκαμε μαζί, όλες αυτές τις στιγμές αγάπης για το βιβλίο και την ανθρώπινη ψυχή σε έναν υπέροχο χώρο και τόσο προσφιλή στις τέχνες και τη αληθινή διασκέδαση, όπως το Το Μπαράκι - Baraki On The Sea , Ευχαριστώ την τρομερή οικοδέσποινα Elli Nanitsouπου με παρουσίασε και με τίμησε με την πρόσκληση και την φιλοξενία της, την γλυκιά Κατερίνα Αθανασιάδου που διάβασε κομμάτια από το βιβλίο με ευαισθησία και τους δυο, καταπληκτικούς μουσικούς, την Christina Zormpaκαι τον Αλέξανδρο Πιπερίδη που με το βιολί και την κιθάρα τους αντίστοιχα έπλεξαν την μαγεία του βιβλίου με αυτή του πενταγράμμου και δημιούργησαν έναν μικρό παράδεισο στην άκρη της θάλασσας!
Σας ευχαριστώ!