Αντάμωμα

Στο στέρνο του μια θνητή κλίνει το κεφάλι  

θαμπωμένη, 

προσμένοντας το τρυφερό του θώπευμα  

πηγή ξέφρενου ρίγους που μύρια κύματα ηδονής εγείρει στο 

πρόσκαιρο κορμί της, των κρυσταλλένιων δακτύλων του ο 

φλεγόμενος 

πάγος, πίδακας εκατοντάδων υποσχέσεων που βρίσκουν 

καταφύγιο σε μια ψυχή κι ένα κορμί, φωλιά να τις διαιωνίσει. 

Ανάθημα η ανάσα της για εκείνον, λυχνάρια οι αστραφτερές  

της ίριδες.

Καυτό, πόθου θυσία το καρδιοχτύπι της, στα μύχια της 

κοιτάσματα κυλά

η δική του παρουσία και η αναμονή μιας ένωσης, υγρό, 

γλυκόπικρο, που 

διψασμένο και στεγνό κρατά τον ουρανίσκο της.

Ακόρεστη για εκείνον που δεν αντάμωσε και που συχνά τη 

συντροφεύει...