Μια βροχή είναι...

Μια βροχή είναι. Ποιο βουνό φοβάται τη βροχή; Ποιο δάσος; Ποιο ποτάμι ή θάλασσα;
Τη βροχή τη φοβούνται τα πρόσκαιρα, τα χάρτινα, τα ετοιμόρροπα. Όχι τα αιώνια. Όχι τα δυνατά και τα στέρεα.
Στυλώσου.
Την αντέχεις τη βροχή ...ακόμη κι αν είναι φτιαγμένη από βέλη...

Οι όμορφοι άνθρωποι...

Οι ωραίοι άνθρωποι... Κρύβονται στη σιωπή προκειμένου να μην ακουστεί κάτι που θα πικράνει όσους αγαπούν.
 Οι ωραίοι άνθρωποι... λένε καλά λόγια για τους άλλους δίχως την παρουσία τους. 
Οι ωραίοι άνθρωποι... ξέρουν να παρακολουθούν μαγεμένοι παλιές ταινίες μασουλώντας ποπ κορν και στρέφουν μακριά το βλέμμα τους από την ασχήμια και το μίσος.
 Οι ωραίοι άνθρωποι... δίνουν πάντοτε το χέρι και την καρδιά τους μαζί. 
Οι ωραίοι άνθρωποι... ξέρουν να ονειρεύονται και να φοβούνται καθώς το ένα δεν αναιρεί το άλλο.
 Οι ωραίοι άνθρωποι προχωράνε πάντα ένα βήμα παρακάτω προσπερνώντας τις παγίδες και τα λάθη. 
Οι ωραίοι άνθρωποι... ξέρουν να αγαπούν... γιατί έχουν καταλάβει καλά πως αυτός ο κόσμος είναι ένα μεγάλο ψέμα....

Να σε περιγράψω...

Έχεις γεύση ουρανού το καταχείμωνο
άρωμα ασημένιου φεγγαρόφωτου
αφή φθινοπώρου
ήχο μαύρης σοκολάτας στον ουρανίσκο.
Είσαι ακίνδυνος σαν αψέντι μες στις φλέβες
και ήσυχος σαν άγρια, θυμωμένη καταιγίδα....

Σε αγαπώ και με αγαπάς κι εσύ.

Αν το μίσος το ονομάσουμε κι αγάπη και την αγάπη μίσος, τί
ακριβώς μας κάνει αυτό; Ερωτευμένους ή εχθρούς;

Μια κλεφτή ματιά στον πρωταγωνιστή μου.