Να γυρίσουμε πίσω... We must go back

 Κάπου στην πορεία μας ξέφυγε μια στροφή και χάσαμε το δρόμο...
Γίναμε θρασύτατοι ενώ πλέουμε σε ωκεανούς άγνοιας.
Γίναμε ύπουλοι, ενώ με κάθε μας μαχαιριά, καταφέρνουμε στον εαυτό μας μια πληγή. Ξεγυμνώνουμε το αίσχος μας.
Γίναμε αδιάφοροι γιατί σε εμάς τα πράγματα είναι πιο εύκολα.
Γίναμε υπερόπτες, ενώ αξίζουμε όσο κι ένας κόκκος άμμου σε μια παραλία της Καλιφόρνιας.
Νομίζουμε πως ξεγελάμε τους απέναντι αλλά ξεγελάμε τον εαυτό μας. Κάπου στην πορεία, χάσαμε την ανθρωπιά μας....κι αυτό είναι το χειρότερο. Χάσαμε το κομμάτι που μας έκανε ξεχωριστούς, την ψυχή μας και τώρα ο καθρέπτης απλά, είναι θολός. Γρανάζια και νεκρά μέταλλα για πρόσωπο και στη θέση της καρδιάς μια άδεια μπαταρία.
Κάπου εδώ πρέπει να σταματήσουμε. Και να γυρίσουμε πίσω...


Somewhere along the way we missed a turn and we lost the way ...
We became brazen while we sail in oceans of ignorance.
We became treacherous, and with each stab, we manage ourselves a wound.
We became indifferent  because things are easier to us.
We became arrogant while we deserve as much as a grain of sand on a beach in California.
We think that we tricking the others but we only tricking ourselves. Somewhere along the way, we lost our humanity .... and this is the worst. We lost the piece that made ​​us special, our souls.. and now the mirror is a blurred. Gears and dead minerals for face and at the position of the heart an empty battery.
Somewhere here we must stop. And we must to go back ...
An evening excursion near my friends!

Ανοίγεις τα φτερά σου

Ανοίγεις τα φτερά σου... για πρώτη φορά ή για δεύτερη, δεν έχει σημασία, για μένα θα είναι πάντοτε το ίδιο.
 Πάντα θα θέλω να χωρέσω στη βαλίτσα σου ένα τσουβάλι ευχές για να τις πάρεις μαζί σου στο δρόμο που θα βαδίσεις.
 Κοιτώντας σε στα μάτια, σπάνια μπορώ να σου πω όσα επιθυμώ. Συνήθως αφήνω τη ζεστασιά που κρύβεται εκεί μέσα να μιλήσει καθώς τα λόγια είναι ανούσια, ανίκανα να φτιάξουν μια εικόνα, να δώσουν ένα νόημα σε όσα πραγματικά αισθάνομαι.
 Θέλω να σου πω πως συχνά εύχομαι, όποιες δυσκολίες συναντάς στο δρόμο σου, να περνούν πρώτα από μένα και να φιλτράρονται.
 Πως στις χαρές σου θέλω να στέκομαι παραδίπλα και να τις γλεντώ.
 Θέλω να σου πω, πως όσες φορές και αν ξεμακραίνεις ή ξεμακραίνω εγώ από κοντά σου, πάντα σε κουβαλώ σε μια καλά, φυλαγμένη πλευρά του εαυτού μου. Ακόμη κι αν διασκεδάζω, γελώ, κλείνομαι ή ησυχάζω, πάντα είσαι εκεί...
 Κομμάτι μου.
 Εσύ κι εγώ, σε όποια πλευρά του κόσμου και αν πορίζεις, ό,τι κι αν αντικρίζουν τα μάτια σου , ό,τι και αν συναντάς. Εσύ είσαι εγώ κι εγώ είμαι για σένα.
 Είσαι δικό μου και δεν είσαι! Μα πάντα θα είσαι δικό μου ακόμη και αν δεν είσαι! Αν είσαι του εαυτού σου.
 Και ο κόσμος να γυρίσει ανάποδα, εγώ για σένα μια αγκαλιά θα έχω κρατημένη πάντα.
Και θα σκέφτεσαι πως γυρνάς στο σπίτι σου όταν γυρνάς κοντά μου. Όποιο κι αν είναι το σπίτι σου, σε όποια γωνιά του κόσμου και αν το χτίζεις.
Ετοιμάζεις τη βαλίτσα σου κι εγώ είμαι εκεί μέσα, μαζί, με τα ρούχα και τα αντικείμενα σου. Μεγαλώσαμε μαζί! Μαζί σου κουβαλάς σάρκα και αναμνήσεις μου, ζωή μου.
 Και θα είσαι πάντα δικό μου. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσα ταξίδια κι αν πας, όσους στόχους κι αν καταφέρεις  θα είσαι πάντα μικρό, αθώο, ευαίσθητο στα μάτια μου.
Δικό μου κι ας μην είσαι, αλλά με ένα τσουβάλι ευχές και την απέραντη και αέναη αγάπη.

Αφιερωμένο σε όλες τις μανούλες του κόσμου, που τα παιδιά τους ξεκινούν κάτι καινούριο, βαδίζουν ένα νέο μονοπάτι για τα όνειρα τους!

Σημασία έχει η ευχή...

 Πεφταστέρια... 

...κεφάλια σηκωμένα προς έναν μαγευτικό, ουράνιο θόλο, χιλιάδες μισόκλειστα βλεφαρα πάνω από διεσταλμένες κόρες, γητευμένες από βελούδινο σκοτάδι  και ένας ατελείωτος ψίθυρος...
 Αν μπορούσαμε να κλείσουμε όλους τους ήχους τους σύμπαντος, θα ακούγαμε ξεκάθαρα τις καρδιές να σιγοψιθυρίζουν τον κρυφό τους πόθο, να τον δένουν στην ασημένια ουρά ενός αστεριού και να ελπίζουν πως κάπου εκεί στο τέρμα του ουρανού, ένα αγγελικό πλάσμα με σηκωμένη την τεράστια λευκή του ποδιά, μαζεύει όλα τα πεφταστέρια σαν γινωμένα φρούτα με μεταξωτά φυλλώματα τις γαντζωμένες τους ευχές, για να τις πάει κατευθείαν στην πιατέλα του  Θεού.
 Κι αν ο ουρανός  μοιάζει γοητευτικός με το χορό άπειρων ασημένιων κορδελών, αυτό που τελικά αξίζει είναι ο πόθος και η ελπίδα που κουβαλούν στις ράχες τους...
 Δεν είναι το μακρινό, το ουράνιο, το φαντασμαγορικό και το όμορφο, το πασιφανές...
 είναι που πάνω σε κάθε πεφταστέρι, εναποθέτουμε κομμάτια από τον εαυτό μας, μικρές μας χαρές και αδημονίες, ελπίδες κι όνειρα, το ίδιο μας το μέλλον...
  Και τα αστέρια που κυλούν σαν κρυσταλλένιες σφαίρες μετουσιώνονται και παίρνουν την πραγματική τους διάσταση... γίνονται μαγικά...
 Κάθε τί που κουβαλά ενέργεια δική μας, γίνεται μέρος μας ή εμείς μέρος δικό του. Και η ματιά μας στον ουρανό, η ευχή μας σε ένα αστέρι που σβέλτα και ανάλαφρα γλιστρά μες στο σκοτάδι φωτίζοντας το, μοιάζει με πλοίο ή με αεροπλάνο στο οποίο μυστικά επιβιβαστήκαμε.
 Με έναν ψίθυρο...
 Με ένα μουρμουρητό...
 Με έναν αναστεναγμό και λίγους καρδιακούς παλμούς.
Και τώρα ταξιδεύει ώς ύλη στο διάστημα και μαζί του ταξιδεύουμε κι εμείς. Και ίσως κάπου να υπάρχει ένας πλανήτης, μια περιοχή ή εκείνο το αγγελικό πλάσμα που θα αφουγκραστεί τις σκέψεις, τις ανησυχίες ή τους πόθους μας...
 Σημασία δεν έχει το ίδιο το αστέρι λοιπόν αλλά η ευχή...
 Να κάνετε πολλές ευχές... κι έτσι θα κάνετε και πολλά ταξίδια... και ίσως κάποιο από αυτά καταλήξει στην πιατέλα του Θεού ώς ένα μεστό και γλυκό φρούτο...

 

Το δικό μου "SANDS OF PASSION" - "ΤΟ ΔΙΑΜΑΝΤΙ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ"

She turned and looked at him with huge eyes. He was already standing across the targets and now he was holding a big shinny bow in his hand. He was dressed in black and on his head there was a turban of the same color blowing in the wind making him look like a creature of another world. His slender figure was swallowing everything around him. Like he was the center of the whole universe. With a dark charm! A dangerous one!

..........She swallowed with embarrassment. She wasn't certain anymore about the way with which she had been treated the young man. Maybe she was less scared of him compared to the fear she felt for that man across her. He made a movement towards the young man giving him the opportunity to go first. The young man after taking a bow, assumed his position and took his shot. It was a very good one. Slightly outside the center. The prince shook his head in approval. He took a bow again and stepped aside for his master's turn. A tremble took over her and she bit off her lips. He stretched his arrow and ultimate quietness prevailed in the entire camp. Everyone seemed like they were holding their breaths. Just like her. The fires creaked and the soft breeze went by their faces caressing them. Hakim pulled his fingers, the arrow whistled tearing apart the air with force. She closed her eyes. She knew! The arrow's target was her. And it has found it. The camp was seized by shouts of joy and she opened her eyes scared. He was looking her. His gray look upon her was enigmatic. She swallowed to wet her dry throat. She was in trouble! Deep trouble!

 

 

 

2 of 3 people found the following review helpful

4.0 out of 5 stars Fantastic, June 22, 2012

By 

A. Diamantiridis - See all my reviews
(REAL NAME)   

This review is from: SANDS OF PASSION (Kindle Edition)

I really liked the style of her writing. The story flows, I didnt feel bored at all.The book is very romantic and quite passionate. I started reading it and I could not stop. I would like to see more books from that author so I will be waiting for some more. Definitely a good buy:-)

Help other customers find the most helpful reviews 

Was this review helpful to you? Yes No

Report abuse | Permalink

Comment Comment

2 of 3 people found the following review helpful

4.0 out of 5 stars Sweet Contemporary Romance, June 20, 2012

By 

Vicky Sagou (Athens, Greece) - See all my reviews

Amazon Verified Purchase(What's this?)

This review is from: SANDS OF PASSION (Kindle Edition)

A sweet contemporary romance, a fairy tale. Helena, after her husband to be cheated on her, proceeded with her life. Alone and with her head high. So, for starters, she decides to take the planned trip to Egypt (a gift by her sister for her wedding). At the airplane starts an adventure that will lead her to meet the true love of her life. In the sands and under a war in the deserts of the East, she encounters Hakim and the rest is... for for the book. A light, short read, a tender story to remind you that dreams may come true, for the hopeless romantic people.

ΜΙΑ 'ΑΠΙΘΑΝΗ' ΚΡΙΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟ 'ΘΕΟΙ ΚΑΙ ΦΥΛΑΚΕΣ'

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ ΤΗΝ ΑΡΤΕΜΗ ΒΕΛΟΥΔΟΥ, ΟΜΟΤΕΧΝΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ, ΓΙΑ ΤΗΝ 'ΒΟΥΤΙΑ' ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΜΟΥ "ΘΕΟΙ ΚΑΙ ΦΥΛΑΚΕΣ"!

Θεοί και Φύλακες – Γεωργία Κακαλοπούλου

«Από τον Θεό τραβιέται ο άνθρωπος όπως ο καρχαρίας από το αίμα.»
Ο. Ελύτης, Επιλογές.

Μου είναι αδύνατον να συνέλθω μετά τους Θεούς και Φύλακες, με δυσκολία συντάσσω αυτό το κείμενο. Τα όσα θέλω να αναφέρω ρέουν καταρρακτωδώς στον ειρμό μου, και δεν μπορώ να τα βάλω σε μια σειρά.
Η ιστορία αυτή κατέκλυσε κάθε σκέψη μου, συνειδητή, υποσυνείδητη, ύπνου ή ξυπνητού. Είναι ένα πραγματικά συγκλονιστικό ανάγνωσμα - ακόμη κι αν προσπεράσουμε την πλοκή, σίγουρα λόγω του τρόπου γραφής του.
Εξαιρετική η χρήση της γλώσσας, με μια υπέροχη ισορροπία στο κατανοητό και άμεσο ύφος και σε ένα πιο ποιητικό, που χρειάζεται την προσοχή του αναγνώστη. Βαθιά γνώση εκ της συγγραφέως, του αντικειμένου με το οποίο ασχολείται. Όσο περιορισμένες κι αν είναι οι πληροφορίες που μπορεί να διοχετεύσει εν μέσω της δράσης, φαίνεται η αγάπη και η μελέτη της για τον κόσμο στον οποίο μας εισαγάγει. Ταυτόχρονα, καταφέρνει να αποφύγει το δοκιμιακό ύφος και να δέσει τις πληροφορίες αυτές με την ιστορία εντελώς φυσικά.
Με συγκλόνισε η μαεστρία με την οποία η Γεωργία Κακαλοπούλου πέτυχε το «πάντρεμα» των εκφάνσεων της ανάγκης του ανθρώπου, για πίστη σε μια ανώτερη δύναμη- δημιουργό. Σε μια οντότητα προστατευτική και τιμωρό συνάμα, σε κάτι έξω από εμάς, αλλά ταυτόχρονα και κινητήριο δύναμη του κόσμου. Και κυρίως, που κατάφερε να το επιτύχει αρχικά στις εγχώριες πεποιθήσεις μας, και να το επεκτείνει μαζί με τα ταξίδια των πρωταγωνιστών και πιο έξω. Μια ενοποίηση στις απόπειρες του ανθρώπου μέσα στους αιώνες. Να δώσει όνομα σε αυτό που αναζητά όταν ... «άνω θρώσκει».
Υπέροχες περιγραφές, τόσο της μαγευτικής χώρας μας, όσο και της γειτονικής Ιταλίας, αλλά και της Βόρειας Ευρώπης. Από τις πρώτες λέξεις ανοίγει μια δίνη που σε μεταφέρει στον χωροχρόνο, μόνο για να ανακαλύψεις ότι ουσιαστικά μεταφέρεσαι σε μια παράλληλη πραγματικότητα –που η αλήθεια είναι ότι θα ικανοποιούσε τις θρησκευτικές συνειδήσεις πολλών-.
Όσο αφορά την ερωτική ιστορία.... Ένιωσα την καρδιά μου κυριολεκτικά να χάνει χτύπους. Η απάρνηση, το κρυφτό, η αποκάλυψη της καρδιάς των πρωταγωνιστών, ο διχασμός ανάμεσα στην προσωπική ευτυχία και το καθήκον.. Δεν θα αποκαλύψω τον πομπό και τον αποδέκτη της αγάπης αυτής, αλλά είναι από τις πιο έντονες, ζωντανές, συνταρακτικές ιστορίες έρωτα που έχω διαβάσει ποτέ... Πόση ένταση και πόση αγωνία... Τι περιπέτεια εκτυλίσσεται με βορά στην δίνη της αυτήν την αγάπη!
Έπειτα η πρωταγωνίστρια.... η Ελένη. Έχει φτιαχτεί από φως, παρά το ότι η μοίρα της, κατά πως φαίνεται, την οδηγεί να προκαλέσει το μεγαλύτερο σκοτάδι. Έχει μεγαλώσει μέσα σε μια κατασκευασμένη πραγματικότητα, και παρά το ότι λατρεύει την αλήθεια, συγχωρεί. Ένα πάντρεμα όλων των καλών στοιχείων που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος, με μια καρδιά που είναι ικανή και άξια να αγαπάει.
Ουτοπική μορφή? Ίσως. Κι όμως, δεν φαίνεται εξωπραγματική στην συμπεριφορά της, τον τρόπο σκέψης της, τις αντιδράσεις της. Φαίνεται πολύ ευάλωτη, αλλά όταν πρόκειται για τους άλλους, μπορεί να γίνει δυνατή. Φαίνεται πλάσμα εσωτερικό, αλλά έχει ένα χαμόγελο για όλους και προσελκύει φίλους γύρω της, με την ίδια ευκολία που η μοίρα στέλνει στον δρόμο της εχθρούς.
Από την άλλη..... οι Θεοί, και πάσης φύσεως Θεοί, δείχνουν ακριβώς έναν αντικατοπτρισμό των παθών, των ποιοτήτων και των επιλογών που ένα δημιουργημένο πλάσμα μπορεί να επιδείξει –να βουλευτεί ελεύθερα να υιοθετήσει-. Παρά τα οφέλη της αθανασίας, της αφθαρσίας, της υπέρμετρης δύναμης και των χαρισμάτων που τους έχουν δοθεί.
Η δυνατότητα ελεύθερης χρήσης τους, το μόνο κοινό τους με τους ανθρώπους, αποδεικνύει περίτρανα ότι δεν είναι η φύση, αλλά η ψυχή και η καρδιά και η διάπλαση της από τον κάτοχο που θα ανυψώσει ηθικά έναν θεό ή έναν άνθρωπο.
Και αυτό για μένα, ήταν το πιο μαγευτικό θέμα του βιβλίου. Η αξία των θνητών, που πολλαπλασιάζεται λόγω του θάρρους και της επιμονής τους να ζουν αναζητώντας το νόημα, μια ζωή φθαρτή και μικρή. Που οι επιλογές τους γίνονται έρμαιο της καρδιάς και του μυαλού, και η ψυχή είναι ικανή να σαρώσει τα πάντα σε ένα της κάλεσμα. Η κάθε μικρή γενναία πράξη, η κάθε επιλογή, η κάθε προσπάθεια φέρει ένα βάρος δυσανάλογο της θνητής, μικρής υπόστασης.
Κι όμως, εκεί έγκειται η σημασία του ανθρώπου. Είναι ικανός να κάνει το καλό και το κακό, κι ακόμη περισσότερο, να τα δεχτεί αμφίδρομα. Έχει την ικανότητα να πέφτει και να σηκώνεται, να συγχωρεί και να εκδικείται, να θέτει δύο πλευρές σε όλα, παρά τις περιορισμένες σωματικά δυνατότητες του.
Μπορεί να συνταχθεί με το καλό ή το κακό. Μπορεί πάντα να πισωγυρίσει. Γνωρίζει το σύντομο της ζωής, κι όμως μπορεί να αλλάξει όσες φορές θέλει γνώμη μέσα σε αυτή, αναλόγως που θα τον οδηγήσει η ψυχή και η καρδιά του. Είναι από τα πλάσματα τα οποία μπορούν να βρεθούν σε οικτρή κατάσταση, να έχουν την πλήρη συναίσθηση της, κι όμως να συνεχίσουν να ελπίζουν και να αγαπούν.
Και ίσως γι’ αυτό, στο βιβλίο της Γεωργίας Κακαλοπούλου φαίνεται τόσο ξεκάθαρα ότι για τους θνητούς αξίζει να συνταχθούν υπέρ, να θαυμάσουν και να κινδυνέψουν, Θεοί και Φύλακες.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟ "ΛΟΓΟΙ ΜΟΝΑΞΙΑΣ"

 ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΡΙΑ, ΣΩΤΗΡΙΑ ΕΒΡΕΝΟΓΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΌΜΟΡΦΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟ "ΛΟΓΟΙ ΜΟΝΑΞΙΑΣ"

Μόλις τελείωσα το διάβασμα αυτού του υπέροχου βιβλίου!!!!!Για μία ακόμη φορά η Γεωργία με μάγεψε με τις περιγραφές της!!!!!Κατάφερε και αποτύπωσε ολόσωστα τα ήθη των ανθρώπων στις μικρές κοινωνίες.Κατάφερε να με κάνει να λατρέψω τους ήρωες και κυρίως το Βασίλη!!!Μακάρι να ήμασταν όλοι οι άνθρωποι όπως εκείνον!!!!Ερωτεύτηκα το Στέφανο αν και ορισμένες φορές με έκανε έξαλλη ακριβώς όπως τη Φανή!!!!!Δεν θα πω περισσότερα απλώς όσοι και όσες δεν διαβάσατε αυτό το βιβλίο σας το προτείνω με κλειστά μάτια!!!!!Σ'ευχαριστώ μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου Γεωργία μου γιατί δεν με απογοητεύεις ποτέ!!!!Σ'ευχαριστώ για τα υπέροχα βιβλία που γράφεις!!!!!Και εύχομαι να συνεχίσεις να μας χαρίζεις τέτοια όμορφα βιβλία!!!!!!!!

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΟΥ ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΤΟΥ KATERINI-NEWS, ΕΥΗ ΜΙΧΩΛΟΥ

Ένα μεγάλο'ευχαριστώ' για την τιμή και τη φιλοξενία!

http://katerini-news.gr/

Home » Γεωργία Κακαλοπούλου

Η συγγραφέας Γεωργία Κακαλοπούλου μιλά στο Katerini News

"Σημασία έχει κανείς, να μπορεί να εξοφλήσει τα γραμμάτια που χρωστά στα όνειρα του"

Είναι γνωστή περισσότερο σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη παρά στην Πιερία. Έχει αυτό που λέμε «φαν κλαμπ»,  όσοι έχουν διαβάσει τα βιβλία της και είναι πολλοί,  έχουν γίνει όχι απλά θαυμαστές αλλά οπαδοί της. Η ευαισθησία που βγάζει στο γράψιμο της και η καταπληκτική ικανότητα να σε κάνει να ταξιδεύεις διαβάζοντας για παράδειγμα το «Θεοί και Φύλακες , την κατατάσσουν με μια από την συγγραφείς που θα συζητηθούν πολύ. Η Γεωργία Κακαλοπούλου με καταγωγή από την Πιερία που ζει και εργάζεται, εδώ έχει στο ενεργητικό της ήδη δυο βιβλία, «Το διαμάντι της ερήμου» 2005 Εκδόσεις Μάτι , «Λόγοι μοναξιάς»  2012 εκδόσεις Ωκεανός και πρόσφατα παρουσίασε το «Θεοί και Φύλακες»  2012 εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία στη Θεσσαλονίκη. Το Διαμάντι της Ερήμου βρίσκεται υπό ηλεκτρονική μορφή στο Άμαζον στην αγγλική γλώσσα με αγγλικό τίτλο  Sands of Passion.
 Η Γεωργία Κακαλοπούλου μας μίλησε για την μεγάλη της αγάπη την συγγραφή μυθιστορημάτων, τα  όνειρα της και τα μελλοντικά της σχέδια.
Τι ήταν αυτό που σε  οδήγησε στη συγγραφή; Ήταν κάτι που το ήθελες από μικρή
Οι ρίζες μου; Οι επιρροές που είχα από τους ανθρώπους που με περιέβαλαν; Η φύση μου η ίδια;  Απαντώ με ερωτήσεις στην ερώτηση σου γιατί στην πραγματικότητα δε γνωρίζω να σου πω τι ακριβώς είναι αυτό που με οδήγησε στη συγγραφή.  Το σίγουρο είναι πως δεν ήταν επιλογή. Ήταν μια εξαιρετικά φυσική διαδικασία για μένα, σαν να αποτελούσε στοιχείο του γενετικού μου κώδικα.  Θα μπορούσα να πω, πως εν μέρει ήταν και γαλούχημα. Έζησα κοντά σε ανθρώπους που βίωσαν στο πετσί τους κατακλυσμιαίες αλλαγές και  μεγάλωσα με τις προσωπικές τους ιστορίες.  Με τις εξιστορήσεις τους. Με την αλήθεια, τα παραμύθια, τους θρύλους, τους  μύθους που κουβαλούσαν προίκα . Οπότε, ήταν δύσκολο να αποκλίνω. .. Οι ιστορίες, έγιναν κομμάτι της καθημερινότητας, του τρόπου σκέψης, της ζωής μου.
Από πού αντλείς την έμπνευση για τα βιβλία σου και πόσο σε βοηθά ή όχι η καθημερινότητα σου;
 Η έμπνευση δεν είναι κάτι που μπορεί να μετρηθεί ή να στοιχειοθετηθεί. Εγώ προσωπικά τη χαρακτηρίζω ως ξαφνικό, κεραυνοβόλο έρωτα ως προς ένα τραγούδι, ένα πρόσωπο, μια ιστορία, μια σκηνή από κάποια ταινία, μια ματιά που ανταλλάζουν δυο άνθρωποι μπροστά μου , από…οτιδήποτε! Η έμπνευση έρχεται ξαφνικά και σε γεμίζει ενέργεια και συναισθήματα. Σε γεμίζει πάθος που βιάζεται να ξεχυθεί, να βρει ανταπόκριση, να δημιουργήσει κάτι από την ένωση μυαλού και καρδιάς. Οπότε, η έμπνευση μπορεί να αντληθεί κι από το πιο μικρό και ανεπαίσθητο. Από κάτι που σε κάποιον άλλο θα φανεί κοινό, όπως ένα μοναχικό δέντρο μέσα στη μέση ενός τεράστιου χωραφιού από κομμένα στάρια…  Αυτή η εικόνα μπορεί να αρκέσει,  για να ξεκινήσει μια  καινούρια ιστορία. Όσο για την  καθημερινότητα, είναι συχνά αρκετά σκληρή  απέναντι στην έμπνευση και  την ανάγκη  για εκτόνωση και δημιουργία.  Ωστόσο ακόμη και σε μια πεζή και σκληρή ρουτίνα, οι συγγραφείς, έχουν μηχανισμούς άμυνας και βρίσκουν τρόπους να ξεφεύγουν και να φτιάχνουν τους μαγικούς τους κόσμους ανεπηρέαστοι.
Έχεις βιβλία στο βιογραφικό σου, είσαι γνωστή σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη περισσότερο από ότι στην Πιερία. Γιατί; Από επιλογή ή όχι;
 Είναι αλήθεια αυτό. Νομίζω όμως πως ένας από τους λόγους από τους οποίους  προέκυψε αυτή η κατάσταση είναι πως οι ζυμώσεις των περισσότερων  εξελίξεων γίνονται  στην πρωτεύουσα, οπότε θα έπρεπε να γίνει  για μένα πρώτα μια αρχή εκεί, πριν η δουλειά μου φτάσει στον τόπο μου. Ευελπιστώ πως ο καιρός γαρ εγγύς για να γνωρίσουν και οι συντοπίτες μου τα βιβλία μου.
Ας μιλήσουμε για το τελευταίο σου βιβλίο.
 Το τελευταίο μου βιβλίο είναι το «Θεοί και Φύλακες» και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία . Είναι ένα βιβλίο φανταστικής λογοτεχνίας.  Στην ουσία όμως, πρόκειται για ένα μυθιστόρημα, φανταστικής πραγματικότητας. Τα πάντα εκτυλίσσονται σε πραγματικό χρόνο και τόπο. Η ιστορία ξεκινά με ένα ταξίδι της κεντρικής ηρωίδας στα δάση της Τοσκάνης στην Ιταλία, συνεχίζεται στην πανέμορφη Φλωρεντία, στα δάση και την πόλη Κουόπιο της Φιλανδίας και καταλήγει τελικά με την επιστροφή στην Ελλάδα και στους πρόποδες του Ολύμπου που  υπεραγαπώ. Οι ήρωες, είναι γεμάτοι μίση και πάθη. Κουβαλάνε μυστικά, αγωνίες,  συναισθήματα που τους κάνουν προσιτούς και αγαπημένους.  Ο κόσμος των θνητών μπερδεύεται με τον κόσμο των αθάνατων και κατά τη διάρκεια της ιστορίας, μας περιτριγυρίζουν αρχαίοι έλληνες θεοί και μυθικά πλάσματα που όμως φαντάζουν σχεδόν φυσικά, πραγματικά.  Μια αρχαία προφητεία που απειλεί την ισορροπία και την ειρήνη όλων, γρίφοι και  επικίνδυνα μυστικά ,στοιχειώνουν και καταδυναστεύουν ένα κορίτσι γεμάτο φως. Την πρωταγωνίστρια Ελένη. Βήμα το βήμα, σελίδα τη σελίδα, η ιστορία ξετυλίγεται και μαζί της ξετυλίγονται και η ένταση, το  σκοτάδι, η αγωνία κι ένα μεγάλος και απαγορευμένος έρωτας. Το βιβλίο είναι γεμάτο από μηνύματα και αυτό είναι που αγαπώ ακόμη περισσότερο σε αυτό. Μηνύματα για τη φιλία, τον έρωτα, το καλό και το κακό, τις επιλογές μας.
Σύζυγος και μητέρα 2 παιδιών. Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να τα συνδυάσεις όλα σωστά;
 Βρίσκεις πάντα χρόνο για κάτι, όταν το αγαπάς. Μερικές φορές θα κοπιάσεις ή θα κουραστείς παραπάνω αλλά τίποτε δεν γίνεται δίχως κόπο και  χωρίς θυσίες. Σημασία έχει κανείς, να μπορεί να εξοφλήσει τα γραμμάτια που χρωστά στα όνειρα του.
Ποιο βιβλίο σου ξεχωρίζεις περισσότερο και γιατί;
 Αυτή την ερώτηση θα μπορούσε να την απαντήσει καλύτερα ένας αναγνώστης μου κι όχι εγώ η ίδια. Είναι αδύνατον να ξεχωρίσω κάποιο από τα ‘γεννήματα’ μου. Θα αδικούσα τα υπόλοιπα και αυτό δε θα ήθελα να το κάνω με τίποτε.
Συγγραφέας. Λειτούργημα, επάγγελμα, χόμπι ή κάτι άλλο;
 Λίγο από όλα και τίποτε μαζί…  Εξαρτάται  από τον καθένα πώς το βλέπει και πώς λειτουργεί. Προσωπικά πιστεύω πως  ο συγγραφέας είναι αυτό το… κάτι άλλο που είπες. Παρατηρητής των ανθρώπινων ψυχών, του σφυγμού της κοινωνίας, το ευαίσθητο τύμπανο του αυτιού της ίδιας της ζωής. Ο συγγραφέας  γίνεται δίαυλος και πνευματικό μέσο για να περάσουν στο αναγνωστικό κοινό όνειρα, οράματα, ιδέες, καταστάσεις, σχέσεις, μηνύματα…  Δέχεται , συλλαμβάνει, προωθεί… Όπως και να έχει, πρέπει να έρθει σε επαφή με τον ανώτερο εαυτό του, να κατανοήσει βαθιά  και να βιώσει ο ίδιος τις περισσότερες φορές, τα όσα θέλει τελικά να περάσει στις σελίδες ενός βιβλίου.
Ποιες είναι κατά την άποψη σου οι διαφορές στο αναγνωστικό κοινό της Αθήνας ή της Θεσσαλονίκης σε σχέση με τους Πιεριείς;
 Δεν πιστεύω πως υπάρχουν διαφορές στο αναγνωστικό κοινό από τόπο σε τόπο. Η διαφορά βρίσκεται ξεκάθαρα στην ποικιλία των τίτλων, τους οποίους έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν οι αναγνώστες στις μεγαλουπόλεις από αυτούς της επαρχίας.
Στους δύσκολους καιρούς που ζούμε είναι το βιβλίο  πολυτέλεια ή όχι;
  Ο κόσμος γύρω μας έχει πλέον βιοποριστικά προβλήματα  και δεν βρίσκεται απλώς σε οικονομική στενότητα.  Πιστεύω όμως πως το βιβλίο δεν είναι πολυτέλεια, καθώς αποτελεί τροφή του μυαλού και της ψυχής κι όχι μόνο. Είναι το πιο φθηνό μέσο διασκέδασης, διαρκεί συνήθως μέρες κι έχει τη δυνατότητα να χαρίζει ταξίδια την ίδια στιγμή που το σώμα δε μετακινείται καν από τη θέση του. Το βιβλίο είναι μαγεία σε εφαρμογή… 
Ποια είναι τα μελλοντικά  σου σχέδια;
 Προς το παρόν θέλω να δω τα βιβλία μου να ανθίζουν, να αγκαλιάζονται από περισσότερους αναγνώστες , να μπαίνουν σε περισσότερα σπίτια. Γράφω κάτι αυτό τον καιρό κι έχω σκοπό να επανακυκλοφορήσω τα δυο πρώτα μου μυθιστορήματα που έχουν εξαντληθεί.