Σάββατο, 20 Ιουλίου 2019

κριτική της Ρούλας Καραμπουρνιώτου στο ενημερωμένο μπλογκ για το καλό βιβλίο ΒΙΒΛΙΟΑΡΩΜΑΤΑ

https://vivlioaromata.blogspot.com/2019/07/blog-post_20.html?m=1&fbclid=IwAR23OY6vv3PnZwbtCAvkQmlYQ58lYhxf73HkkJRmRoYICMHSx3cHx7rThMM

Εξαιρετική κριτική της Ρούλας Καραμπουρνιώτου, συντονίστριας της υπέροχης ομάδας βιβλίου ΒΙΒΛΙΟΑΡΩΜΑΤΑ για το ΟΣΑ ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ ΘΑ ΝΑΙ ΞΕΝΑ! 

ΟΣΑ ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ ΘΑ΄ΝΑΙ ΞΕΝΑ

Ένα εξωτικό ταξίδι στη Νότια Κορέα, πλημμυρισμένο από το μεθυστικό άρωμα των ανθισμένων κερασιών, ανατολίτικες δοξασίες και προκαταληψεις.
Μια μοίρα που φέρνει κοντα δύο ανθρώπους κάτω από αντίξοες συνθήκες που κάνουν αδύνατη την ένωσή τους. 
Φίλοι, εχθροί, αντίζηλοι, πρόσωπα που διψούν για αγαπη. Πρόσωπα σκληρά, εκδικητικά έχουν κι αυτά το μερίδιο τους στην εξέλιξη του δράματος.
Η Κάτια, μια νεαρή Ελληνίδα, ετοιμάζεται να κάνει με τον καρδιακό της φίλο, μια καινούργια αρχή στην Σεουλ, ανοίγοντας το δικό της εστιατόριο. Ο φίλος της όμως θα την προδοσει και θα την εγκαταλείψει μόνη, απενταρη κι απελπισμένη στην ξένη χώρα. Για καλή της τύχη, γνωρίζει την Ζαντί, μια νεαρή μάνατζερ η οποία για να τη βοηθήσει της κανονίζει ένα λευκό γάμο με έναν ντόπιο, διάσημο ηθοποιό.
Η Κάτια θα βρεθεί σε ένα υπέροχο σπίτι με έναν κήπο γεμάτο ολάνθιστες κερασιές, το οποίο θα είναι ο Παράδεισος και η Κόλαση μαζί.
Η Κάτια με την αιθέρια αύρα και τη γλυκύτητα της ψυχής της, θα γίνει αναπόσπαστο κομμάτι εκείνου του σπιτιού. Εκεί θα αγαπηθεί, θα μισηθει, θα την προσβάλλουν άσχημα, θα τη λατρέψουν.
«Είναι περίεργο, μα μερικές φορές το τέλος δεν έχει σημασία, γιατί το πιο σημαντικό που θα μάθει κανείς ποτέ στη ζωή είναι να αγαπά και να αγαπιέται...»
Η συμπόνια, το χαμόγελό της, τα καθαρά μάτια της αλλά κυρίως η αγνότητα της ψυχής της, θα είναι ο καταλύτης για τις σχέσεις που διέπουν την οικογένεια αυτή.
Δύο άντρες θα διεκδικήσουν την καρδιά της. Ένας θα την κερδίσει.
Προκαταλήψεις και εκβιασμοί θα σταθούν ανυπέρβλητα εμπόδια ανάμεσα στους δύο ερωτευμένους.
Ισχυρές ηθικές αξίες θα τους κρατήσουν χώρια. Ως πότε όμως; Η αληθινή αγάπη μπορεί να χαθεί έτσι απλά;
Η διαφορετική κουλτούρα και εθνότητα αρκούν για να χωρίσουν δύο ερωτευμένοι;

- Πιστεύεις στη μοίρα;
- Κάθε φορά που σε κοιτώ στα μάτια, νομίζω πως τη βλέπω ζωγραφισμένη εκεί μέσα.

Η Γεωργία Κακαλοπούλου επιστρέφει με ένα βιβλίο άκρως ρομαντικό, γεμάτο αρώματα της Άπω Ανατολής.
Φαίνεται ολοκάθαρα ότι η συγγραφέας έχει μελετήσει τον πολιτισμό και την κουλτούρα της Σεούλ και της Ν. Κορέας γενικότερα, καθώς υπάρχουν πολλά στοιχεία από την παράδοσή της συνυφασμένα με τη μυθοπλασία.
Με λυρικό και εξαιρετικά ρομαντικό λόγο, μας υπενθυμίζει ότι η μοίρα μπορεί να μας οδηγήσει στην άλλη άκρη του κόσμου προκειμένω να συναντήσουμε το άλλο μας μισό, τον άνθρωπο που πλάστηκε για μας και ότι ανεξαρτήτως του χρώματος του δέρματος, την εθνικότητα, τη γλώσσα ή τη θρησκεία, η αγάπη είναι δυνατόν να ενώσει ανθρώπους τόσο διαφορετικούς αλλά τόσο ίδιους συνάμα.
Γεμάτο σοφία από βαθυστόχαστους γέροντες και θρησκευόμενους σαμάνους, μας προβληματίζει για την ηθική, τις αξίες, τον έρωτα αλλά και τη φιλία.
Είναι αδύνατον ο αναγνώστης να μείνει ασυγκίνητος στα μικρά θαύματα που συμβαίνουν καθημερινά στις ζωές των ανθρώπων που σχετίζονται με την Κάτια και το σπίτι με τον κήπο με τις κερασιές.
Τα δάκρυα ξέφευγαν ανεξέλεγκτα πολλές φορές, καθώς διάβαζα για το μεγαλείο της ψυχής της Κάτιας, του πατέρα Μινχοου και τα αισθήματα του Τζαε ή του Χίου. Ακόμη και η μητέρα Γιοτζίν με συγκλόνισε στο τέλος με τη συμπεριφορά της!
Τα μηνύματα που περνάει το βιβλίο αυτό, πολλά και αισιόδοξα.
"Η ζωή είναι για μία φορά. Η ζωή είναι τώρα και εμείς πρέπει πάντα να κοιτάμε στην Ανατολή".
Κυρίως όμως πρόκειται για εναν ύμνο στην καλοσύνη, την αγνή και άδολη αγάπη και τη συμπόνια.
"Η συμπόνια είναι η αγάπη ενός ανθρώπινου όντος για το συνάνθρωπό του στην πιο ευγενική της μορφή. Είναι ένα συναίσθημα αποκλειστικά δεμένο με την ανθρωπιά, είναι αυτό που αλλάζει τον κόσμο, τον κάνει πιο δίκαιο, δίνει ευκαιρία σε ανθρώπους, παραμερίζει τις διαφορές. Η συμπόνια είναι αυτή που προσφέρει τη μεγαλύτερη παρηγοριά".
Πολλά συγχαρητήρια στη συγγραφέα Γεωργία Κακαλοπούλου. Το λάτρεψα και το συστήνω ανεπιφύλακτα!

Τετάρτη, 5 Ιουνίου 2019

Γράφει η Μάγδα Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη για το Όσα Αγαπήσεις Θα ναι Ξένα


   5
Ναι, θα το πρότεινα σε φίλο-η μου
05-06-2019 10:49
 Υπέρ  Ενδιαφέρον, Συναρπαστικό, Καθηλώνει, Ανατρεπτικό, Διδακτικό, Γρήγορο, Πλούσια πλοκή, Τεκμηριωμένο
 Κατά  
Γεωργία Κακαλοπούλου-Όσα αγάπησες είναι ξένα-εκδόσεις Λιβάνη



Γράφει η Μάγδα Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη



 "Τι είναι άραγε οι άνθρωποι; Καρδιές; Πατρίδες; Μοναχικά όντα που ψάχνουν για το άλλο τους μισό σε όλο το πλανήτη; Ή μήπως τίποτε από όλα αυτά; Μήπως στενόμυαλα, περιθωριοποιημένα πλάσματα βουτηγμένα στα πρέπει και τις επιταγές των κοινωνιών στις οποίες ανήκουν;»



 Δεν ξέρω αλήθεια πώς τα καταφέρνει η συντοπίτισσα και ομότεχνη Γεωργία Κακαλοπούλου να με κάνει να αγαπήσω τα βιβλία της ολοένα και περισσότερο αφού δεν είμαστε στο ίδιο είδος γραφής. Κάθε βιβλίο της το διαβάζω με ευχαρίστηση και προβληματισμό. Μετά τους «Έκπτωτους φύλακες» από τις εκδόσεις Ωκεανίδα, το 2018, που με είχε ταξιδέψει μέσω της φανταστικής λογοτεχνίας στα βόρεια της Ευρώπης, έρχεται φέτος από τις εκδόσεις Λιβάνη, να με πάρει από το χέρι και να με «πετάξει» νοερά στην Άπω Ανατολή και συγκεκριμένα στη Νότια  Κορέα. Στους κήπους των ανθισμένων κερασιών. Να με γνωρίσει μια χώρα, μίλια μακριά που δεν είναι θέμα αναφοράς στην Ελληνική λογοτεχνία και να με γοητεύσει. Ένα αισθηματικό βιβλίο, ρομαντικό, που σμίγει τις κουλτούρες όσο απόμακρες να είναι η μια με την άλλη και να συγκινήσει τον κάθε αναγνώστη ή αναγνώστρια. Γιατί θα βρούμε μέσα από τους δομημένους ήρωες της τον εαυτό μας.

Η γραφή της ρέει, είναι δυναμική, φορτισμένη συναισθηματικά όπου χρειάζεται και δεν καταλαβαίνεις πότε κυλούν από τα χέρια σου  οι 380 σελίδες του.

Οι ήρωες της όπως η Κάτια, η Ζαντί, ο Τζάε, ο Χιου, η Σερά, ο πατέρας Μίνχοου, η μητέρα Χιουτζίν, οι πρωταγωνιστές του βιβλίου σε καθηλώνουν και δεν θέλεις να το αφήσεις από τα χέρια σου. Είναι ένα βιβλίο βαθιά συναισθηματικό με πολλά και δυνατά μηνύματα που στηρίζεται στην ανθρώπινη επαφή κι επικοινωνία πέρα και πάνω από εθνότητες, σύνορα, όρια και κουλτούρες. Είναι συγχρόνως ένα ρομαντικό κι εξωτικό βιβλίο. Όπως και να το διαβάσετε, από όποια οπτική θελήσετε να ταξιδέψετε, ένα είναι το σίγουρο ότι θα το απολαύσετε.

Εγώ στέκομαι πάντα στα μηνύματα που δίνει ο/η συγγραφέας αλλιώς δεν έχει λόγο ανάγνωσης.  Είναι ένα ρούχο χωρίς ψυχή.  Η Γεωργία Κακαλοπούλου φροντίζει να έχουν όλα τα ρούχα της ψυχή και νεύρο. Γι αυτό και αγαπιούνται.  Στο συναισθηματικό κομμάτι θέλω να αφεθούν μόνοι τους οι αναγνώστες.  Η Κάτια η ηρωίδα είναι η «ξένη» που βρέθηκε για ένα λόγο στη Β. Κορέα και εγκλωβίστηκε μη μπορώντας να γυρίσει στην Ελλάδα αφού δεν υπήρχαν χρήματα. Αναγκάστηκε να παντρευτεί για να καταφέρει να επιβιώσει. Όμως βρήκε ένα μεγάλο τοίχο  μπροστά της. Πώς θα μπορούσε να ενσωματωθεί στη κουλτούρα του ξένου λαού όταν οι προκαταλήψεις και οι  ρατσιστικές τάσεις των ανθρώπων χωρίζουν με  σύνορα κοινωνικές ομάδες, οικονομικά κριτήρια, έθνη και θρησκείες τα σώματα και τις καρδιές;

Αλλά μη πάμε πολύ μακριά. Στη χώρα μας, δεν είναι ξένη μια νύφη όταν προέρχεται από άλλη φυλή; Παλαιότερα ήταν αδιανόητο να παντρευτεί μια Βλάχα ένα Πόντιο και το αντίθετο. Ακόμη και σήμερα μια νύφη, όσα χρόνια κι αν μένει σε ένα τόπο ξένη θα είναι. Πόσο περισσότερο στη Β. Κορέα πού έχει στεγανά, άλλη φιλοσοφία και σκέψη. Η θρησκεία – ειδικότερα ο βουδισμός και η φιλοσοφία του Κομφούκιου – αποτελούν τις βάσεις του σύγχρονου πολιτισμού της χώρας.  Έχουν απόλυτο σεβασμό προς την εξουσία. Ακόμη έχουν έντονο το αίσθημα ντροπής και προσωπικής ευθύνης.

Η συγγραφέας πρέπει να έχει κάνει έρευνα για τη συγγραφή του. Μας δίνει πληροφορίες για το λαό της χώρας αλλά δεν κουράζει αφού έχει μπολιάσει τους ήρωες της με τη φιλοσοφία της χώρας. Οι περιγραφές της ολοζώντανες ώστε να γνωρίζεις τη μακρινή αυτή χώρα.  Δεν «μένει»  στον γλυκανάλατο ερωτισμό ή αισθησιασμό που μπορεί να το ξεχάσεις μετά την ανάγνωση αλλά χτίζει μια ιστορία με κέντρο τον Άνθρωπο και σε τοποθετεί μέσα σ’ αυτή. Δεν σ’ αφήνει παρατηρητή αλλά πρωταγωνιστή. Σου αφαιρεί  τα πέπλα του πρέπει και της κακίας από πάνω σου, σου σβήνει   τα φράγματα, τις προκαταλήψεις και το ρατσισμό και σου «φορά» τα μεταξωτά της επικοινωνίας, της ανθρωπιάς και της αγάπης. Αν σκεφτούμε, έτσι δεν γεννηθήκαμε; Ύστερα μπήκε μέσα μας το μίσος, ο ρατσισμός και η κακία στον απέναντι. Ενδόμυχα σε προβληματίζει χωρίς να το επιδιώκεις και περνούν στο υποσυνείδητο σου ώστε να το φιλτράρεις αργότερα.

Μετά τη Κάτια λοιπόν που μου άρεσε πολύ, συγκινήθηκα με τον παππού Μινχόου  αλλά και με  τη γιαγιά Χιουντζίν που θα ζήσετε πολλές ανατροπές. Όσο κυλούν οι σελίδες τόσο η αγωνία κορυφώνεται. Στο τέλος της γνώμης μου παραθέτω από ένα απόσπασμα των δυο τους που μου άρεσε.

Έχοντας αυτά τα στοιχεία στο χαρτί, ένιωσα πώς οι ήρωες την οδήγησαν. Αφέθηκε η πένα, ταξίδεψε μαζί τους, δοκιμάστηκε, έκλαψε  και χαμογέλασε όταν έγραψε τη λέξη ΤΕΛΟΣ. Όπως ένιωσα κι εγώ.

Φυσικά δεν λείπει η Ελλάδα μέσα από το βιβλίο, οι συμβολισμοί που είναι απαραίτητοι στη πλοκή του και η συγκίνηση.

Με πολλές ανατροπές, με δικαίωση ή όχι των ηρώων, ένιωσα πώς πήρα τη θετική  ενέργεια που έρχεται από κάθε βιβλίο. Είναι ένα βιβλίο που θα αρέσει πολύ σε όσους νιώθουν «ξένοι» στη χώρα τους αλλά θα αλλάξει τη σκέψη κάποιων που κοιτούν υποτιμητικά όσους έρχονται σ’ αυτή. Αλήθεια; Ας σκεφτούν κάποιοι αν θα τους άρεσε να κοιτούν οι άλλοι λαοί  υποτιμητικά το δικό τους παιδί που πήγε για εργασία σε ένα άλλο κράτος; Αν δεν υπάρχει η αλληλεγγύη μεταξύ των λαών πώς θα μπορούσαμε να πορευτούμε; 



Μίνχοου: «Δεν έδινα σημασία στο τι σκέφτονταν οι άλλοι, δεν κάθισα στιγμή να ταλαντευτώ εξαιτίας των πιστεύω του καθενός, δεν άφησα να κατευθύνει κανείς τη ζωή μου….»

Χιουτζίν: «Πώς γινόταν δυο άνθρωποι από διαφορετικές πατρίδες κι εθνότητες, με διαφορετική γλώσσα και τόσο μεγάλη διαφορά ηλικίας να συμπαθιούνται, να αγαπιούνται σχεδόν; …….Όλοι αναμεμειγμένοι με όλους. Οι λαοί απόλυτα μπασταρδεμένοι, το αίμα, οι φυλές. Το γνήσιο θα χανόταν, τα έθιμα θα εξαλείφονταν , τα ήθη θα χαλάρωναν…..»



Καλοτάξιδο να είναι Γεωργία Κακαλοπούλου κι ας γίνει αφορμή όλοι εμείς να αλλάξουμε κάποιες σκιές του χαρακτήρα μας. Καλή ανάγνωση και να απολαύσετε τις ανθισμένες κερασιές…


Παρασκευή, 31 Μαΐου 2019

Η συνέντευξη μου για το Όσα Αγαπήσεις Θα ναι Ξένα στο Love books Love Read και την Λένα Παπανικολάου

https://lovebooksloveread.blogspot.com/2019/05/love-books-love-read_30.html?spref=bl


Πέμπτη, 30 Μαΐου 2019


ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΑΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟ LOVE BOOKS LOVE READ





ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΑΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ 





Πείτε μας λίγα λόγια για το νέο σας   βιβλίο  ‘ ΟΣΑ ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ ΘΑ’ΝΑΙ ΞΕΝΑ‘’  και τους νέους ήρωες του,  που  κυκλοφόρησε μόλις  από τις εκδόσεις Λιβάνη. Υπήρξε κάποιος που του έχετε μεγαλύτερη αδυναμία; κάποιος που να σας παίδεψε περισσότερο; κάποιος που να τον λυπηθήκατε; Πείτε μας μια αγαπημένη σας σκηνή από το βιβλίο.

Το «Όσα Αγαπήσεις Θα ναι Ξένα» ήταν για μένα μια αποκάλυψη. Είναι ένα βιβλίο βαθιά συναισθηματικό με πολλά και δυνατά μηνύματα που στηρίζεται στην ανθρώπινη επαφή κι επικοινωνία πέρα και πάνω από εθνότητες, σύνορα, όρια και κουλτούρες. Είναι συνάμα ένα άκρως ρομαντικό κι εξωτικό βιβλίο που έχει σαν σκοπό να ταξιδέψει τον αναγνώστη στα όμορφα τοπία της Άπω Ανατολής και συγκεκριμένα της Νοτίου Κορέας. Αδυναμία είχα στους δυο … «αγγέλους» του βιβλίου. Δεν παιδεύτηκα με κανέναν ήρωα. Ήταν όλοι πολύ… συνεργάσιμοι ομολογώ! Κυριολεκτικά όμως, λάτρεψα άπειρες σκηνές από τούτο το βιβλίο. Υπόσχομαι πως το ίδιο θα νιώσουν και οι αναγνώστες του.



Τι σας έδωσε το έναυσμα να γράψετε τη συγκεκριμένη ιστορία; Τι βήματα ακολουθήσατε για να φτάσετε στο τελικό επιθυμητό αποτέλεσμα; Είχατε  μια συγκεκριμένη  πορεία και μείνατε σταθερή στην κατάληξη των ηρώων σας;  

Από μικρό παιδί με γοήτευε  ιδιαίτερα η Άπω Ανατολή. Η κουλτούρα, η ατμόσφαιρα, η φιλοσοφία της. Είχα πάντα στην άκρη του μυαλού και της ψυχής μου μια θέση για μια ιστορία που να διαδραματίζεται σε εκείνα τα εξωτικά μέρη. Οι εξελίξεις της εποχής μας, η μετάλλαξη του ανθρώπινου είδους σε ψυχρό και εγωκεντρικό, δίχως γεύση, δίχως συναίσθημα και κυρίως δίχως ουσία με ώθησε στο να φτιάξω μια ιστορία πανανθρώπινη, που αποποιείται τα φράγματα, τις προκαταλήψεις και το ρατσισμό και υιοθετεί την επικοινωνία, την ανθρωπιά, το μεγαλείο της αγάπης. Στο δεύτερο σκέλος της ερώτησης θα απαντήσω πως συνήθως δεν ακολουθώ κάποια βήματα συγγράφοντας ένα βιβλίο. Υπάρχει μια γενική εικόνα εξαρχής αλλά στην πορεία αφήνομαι να με οδηγήσουν οι ήρωες μου στην κατάληξη που επιθυμούν εκείνοι αλλά και  που με εμπνέουν από τις πράξεις τους.

Πιστεύετε ότι χρειάζεται να έρχεται η λύτρωση και η δικαίωση πάντα για τους ήρωες ; ή κάποια στιγμές να υπερισχύει το κακό όπως γίνεται και στην ίδια ζωή κάποιες φορές;

Θεωρώ πως η λύτρωση ή και η δικαίωση έρχονται σχεδόν τις περισσότερες φορές στην πραγματική ζωή για να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους. Αυτό που δεν γνωρίζει κανείς είναι τα όρια του χρονικού ορίζοντα στον οποίο θα συμβεί ένα από τα δύο. Όπως κι αν έχει πιστεύω στη Θεία Δίκη και στη Θεία Πρόνοια. Όχι πως δεν συμβαίνει κάποιες φορές να μην συντελείται κάποια από τις δυο για ανεξήγητους λόγους. Το έχω ήδη αποδείξει και σε προηγούμενα βιβλία μου πως κάποιοι ήρωες ήταν θύματα των καταστάσεων και δεν δικαιώθηκαν ποτέ. Όμως, αλήθεια πιστεύω πως χρειάζεται λύτρωση και δικαίωση στις ιστορίες καθώς είναι φυσική συνέπεια της ζωής και τους σύμπαντος. Άλλωστε είμαστε ενέργεια, ό,τι κι αν κάνουμε αποτελεί ενέργεια και η ενέργεια δε χάνεται, μεταλλάσσεται, αλλάζει, μορφοποιείται και γυρίζει πίσω σε μας με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Λαμβάνουμε λοιπόν σχεδόν πάντα ό,τι δίνουμε. Αν αυτό δεν είναι ένα είδος δικαίωσης τότε τι είναι;

Ποιο πιστεύετε ότι είναι το δυσκολότερο κομμάτι της συγγραφής; Θεωρείτε ότι η καλή ψυχολογία βοηθάει στη συγγραφή ; ή το αντίθετο; Πόσο χρόνο σας πήρε η ολοκλήρωση του καινούργιου σας βιβλίου;

Όταν έχεις έμπνευση τίποτε δεν είναι δύσκολο στη συγγραφή. Θα μπορούσα να σου απαντήσω πως είναι δύσκολο να χτίζεις χαρακτήρες σωστούς κι ολοκληρωμένους αλλά κι αυτό υπόκειται στο θέμα της έμπνευσης που δίνει σχεδόν πάντα τις λύσεις και δείχνει το δρόμο. Στο δεύτερο σκέλος της ερώτησης σου θα σου εξομολογηθώ πως από μόνη της, είναι μια ερώτηση μυστήριο, την οποία πραγματικά δε ξέρω αν μπορώ να σου απαντήσω. Δεν υπάρχει χρυσός κανόνας για τη συγγραφή. Δεν παίζει ρόλο η καλή ή η κακή ψυχολογία. Δεν πιστεύω πως παίζει οτιδήποτε τελικά  ρόλο. Η έμπνευση και λίγη συγκέντρωση ίσως. Και μετά η ιστορία ξεχειλίζει από την ψυχή στο χαρτί. Σε τούτο το βιβλίο αφιερώθηκα γύρω στους πέντε μήνες.
  
Υπάρχει κάποιο βιβλίο που θα θέλατε να διαβάσετε πολύ αλλά δεν τα έχετε καταφέρει ακόμη ;Αν ναι ποιο;
Μόνο ένα; Υπάρχουν δεκάδες βιβλία που θέλω να διαβάσω αλλά δεν προλαβαίνω, ιδίως αυτή την εποχή εξαιτίας ανειλημμένων υποχρεώσεων.

Ποια από όλες  τις ηρωίδες σας  θεωρείτε ότι έχει τα πολλά κοινά με την Γεωργία;
Πιστεύω πως στις περισσότερες αν όχι σε όλες μου τις ηρωίδες προσδίδω χαρακτηριστικά της δικής μου προσωπικότητας. Όλες κουβαλάνε λίγη από εμένα μέσα τους. Θέλουν δε θέλουν τελικά. 



Ποιος από τους ήρωες των  βιβλίων σας θα θέλατε να είναι κομμάτι της ζωής σας ;

Ομολογώ πως όλοι. Εντάξει, σε έναν δυο, έχω μια μεγαλύτερη αδυναμία αλλά όλοι τους είναι άτομα ξεχωριστά, καθένας με τη δική του σαγήνη που θα ήθελα να αποτελούν καθημερινότητα μου.

Αν σας ζητούσαν να διαλέξετε ένα από τα βιβλία σας για να μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη  ποιο θα επιλέγατε και γιατί;

Τώρα αν απαντήσω πως όλα, θα ακουστώ υπερφίαλη; Συγχωρήστε με αλλά με βάση τα λόγια όλων των αναγνωστών μου αλλά και την προσωπική μου άποψη, οι ιστορίες μου είναι σχεδόν κινηματογραφικές οπότε, θα ήθελα να τα δω όλα στη μεγάλη οθόνη. Μου είναι αδύνατον λοιπόν να επιλέξω απλά και μόνο ένα.

Υπάρχει κάποιο  βιβλίο σας  που ενώ το είχατε ολοκληρώσει κάνατε μεγάλες αλλαγές γιατί δεν είχατε μείνει ικανοποιημένη από το αποτέλεσμα;

Όχι, κανένα. Όταν τελειώνω ένα βιβλίο είναι άρτιο, ολοκληρωμένο, δεν επιδέχεται μεγάλες αλλαγές πέραν μιας απλής επιμέλειας.


Τι νιώθετε κάθε φορά που  μπαίνει η λέξη τέλος σε ένα βιβλίο σας και τι όταν  φτάνει η στιγμή να το κρατήσετε έντυπο στο χέρι σας ;

Στη λέξη τέλος, αισθάνομαι πλήρης και ταυτόχρονα βαθιά κενή, θλιμμένη, νιώθω πως την ίδια στιγμή που έδωσα απόλυτη ζωή στους αγαπημένους μου ήρωες με τους οποίους συμβάδιζα για μήνες, τη στιγμή που συνέλαβα, κυοφόρησα και γέννησα τούτα τα ‘παιδιά’, την ίδια εκείνη στιγμή τους έλεγα αντίο, τους αποχωριζόμουν με κάποιο τρόπο. Οι ήρωες μου κερδίζουν ένα κομμάτι της ψυχής μου και κατοικούν εκεί για πάντα αλλά όσο καιρό κρατάει η συγγραφή ενός βιβλίου συμβιώνω μαζί τους, σχεδόν τους βλέπω, τους ακούω, γίνονται η καθημερινότητα μου. Όσον αφορά το τυπωμένο, τελικό κείμενο που φτάνει στα χέρια μου ως βιβλίο, ομολογώ πως πάντα,- όταν το αγκαλιάζω για πρώτη φορά- δακρύζω από βαθιά συγκίνηση και χαρά.

Ποιο είναι το ζευγάρι που σας έχει σημαδέψει η ιστορία του; Και σε ποιο από όλα θα ήθελε να είναι πρωταγωνίστρια η Γεωργια και γιατί;

Δε γράφω για εύκολους έρωτες. Όλες μου οι ιστορίες έχουν αφήσει τα σημάδια τους μέσα μου και σύμφωνα με τις μαρτυρίες αναγνωστών μου το ίδιο έκαναν και σε εκείνους. Όσο για το πού θα ήθελα να πρωταγωνιστώ; Το κάνω ήδη σε κάθε ιστορία, δημιουργώντας την. Ζυμώνομαι μέσα από τα βιώματα των ηρώων μου , ζω κι αναπνέω μαζί τους, περνάω όμορφα και δύσκολα, πρωταγωνιστώ.

Πότε και  με ποιον  τρόπο γεννιέται τίτλος  στο κάθε σας βιβλίο; Στην αρχή της συγγραφής ή στο τέλος της ;    
Αυτό είναι το ευαίσθητο σημείο μου. Ο τίτλος γεννιέται πάντα στο τέλος ή και αρκετό χρόνο μετά το τέλος και πάντα με μεγάλη δυσκολία εφόσον θεωρώ πως το να συνοψίσεις τόσους χαρακτήρες, συναισθήματα και ζωές μέσα σε λίγες μόνο λέξεις, μοιάζει σχεδόν αδύνατον αν όχι αλλόκοτο.

Αν σας ζητούσαν να περιγράψετε με ένα επίθετο τους ήρωες του νέου σας βιβλίου    ποιο θα αντιστοιχούσε στον καθένα ;

Οι ήρωες μου είναι ολοκληρωμένες προσωπικότητες, χαρακτήρες δομημένοι να έχουν πολλά χαρακτηριστικά, να έρχονται αντιμέτωποι με πλευρές τους που αντικρίζουν κι αυτοί για πρώτη φορά δεδομένων των καταστάσεων που βιώνουν. Θα ήταν κρίμα, αν όχι αμαρτία να τους προσδώσω ένα μόνο επίθετο προς χαρακτηρισμό.


Κλείνοντας θα ήθελα  να ευχηθώ Απεριόριστη Ευτυχία Αγάπη και Δημιουργικότητα στη ζωή σας !
Σας ευχαριστώ από καρδιάς για αυτήν την υπέροχη συνέντευξη με τις τόσο ενδιαφέρουσες ερωτήσεις. Αντεύχομαι!

Σας ευχαριστώ πολύ!
ΛΕΝΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ
Love Books-Love Read



Όσα αγαπήσεις θα'ναι ξένα

«Όσα αγαπήσεις θα'ναι ξένα» - Γεωργία Κακαλοπούλου ( Georgia Kakalopoulou )
Σελίδες: 384
ISBN 978-960-14-3426-1
✒️|Περιγραφή - Περίληψη|✒️
Είναι περίεργο, μα μερικές φορές το τέλος δεν έχει σημασία, γιατί το πιο σημαντικό που θα μάθει κανείς ποτέ στη ζωή είναι να αγαπά και να αγαπιέται...»
Ένα μαγευτικό ταξίδι από την Ελλάδα στην Άπω Ανατολή των ανθισμένων κερασιών. Μια μοίρα που θα φέρει κοντά ανθρώπους από διαφορετικές εθνότητες και κουλτούρες κι ένας έρωτας που θα παλέψει με προκαταλήψεις και ανυπέρβλητα εμπόδια. Η Κάτια, ακολουθώντας τον καρδιακό της φίλο στη Νότια Κορέα, ετοιμάζεται να κάνει μια νέα αρχή, να ξεπεράσει το μοναχικό και δύσκολο παρελθόν της και να φτιάξει επιτέλους τη δική της μικρή επιχείρηση. Τα γεγονότα όμως θα τη φέρουν αντιμέτωπη με την απόλυτη καταστροφή.
Θα βρεθεί ολομόναχη, προδομένη και δίχως χρήματα σε ξένη χώρα, με μοναδική σανίδα σωτηρίας μια νέα φίλη, την Κορεάτισσα Ζαντί. Η Ζαντί, εν αγνοία της Κάτιας, θα κανονίσει για την Ελληνίδα φίλη της έναν λευκό γάμο προκειμένου να τη βοηθήσει να ορθοποδήσει.
Δυο διάσημοι άντρες –δυο ξαδέρφια– θα γίνουν ορκισμένοι εχθροί διεκδικώντας μια θέση στην καρδιά της.Στο σπίτι στο οποίο θα βρεθεί νύφη θα τη μισήσουν, θα την πολεμήσουν, θα τη λατρέψουν.
Ένας Δράκος, ένας Πάνθηρας και μια μυθική λευκή Ελαφίνα σε ένα βιβλίο γεμάτο τρυφερές ανθρώπινες στιγμές και άκρατο ρομαντισμό. Η Κάτια ευχόταν να μπορούσε να απολαύσει την επέλαση της άνοιξης. Καθισμένη στο αναπαυτικό κάθισμα ονειροπολούσε πως την είχε μεταφέρει στη Νότια Κορέα ένα τρικάταρτο ιστιοφόρο, ως νύφη που προοριζόταν για έναν Ασιάτη πρίγκιπα, πως τα αμπάρια του ήταν γεμάτα από την προίκα της, ενώ ο αγαπημένος της την περίμενε στο λιμάνι με τα δώρα του – κιβώτια γεμάτα χρυσό και μετάξια. Θα ήθελε να την καλωσόριζαν με τους ήχους ενός παραδοσιακού φλάουτου, που θα διάνθιζε το προξενιό σαν να επρόκειτο για μια σπάνια ρομαντική ιστορία, γεμάτη έρωτα και έντονα συναισθήματα τη στιγμή που ο πρίγκιπας θα την έπαιρνε στην αγκαλιά του και θα την έκανε δική του...
📃Βιογραφικό συγγραφέα 📃
Η Γεωργία Κακαλοπούλου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, αλλά ζει στον Δήμο Δίου Ολύμπου Πιερίας, απ’ όπου και κατάγεται.
Οι πρόγονοί της έχουν ρίζες στην Κρήτη και στη Μικρά Ασία.
Φοίτησε στα ΤΕΙ Επισκεπτριών Υγείας, ενώ παράλληλα έκανε σπουδές κλασικής κιθάρας και αρμονίας. Παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής και σχεδίου, καθώς και μαθήματα υποκριτικής σε ερασιτεχνικό θέατρο της Κατερίνης, συμμετέχοντας σε πολλές παραστάσεις.Η μεγάλη της αγάπη είναι η συγγραφή μυθιστορημάτων.
Από τις Εκδόσεις Λιβάνη κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά της «Μελωδία στη Θύελλα» και «Η Υπόσχεση».
Γράφει, επίσης, ποιήματα και άρθρα στο blog της georgiakakalopoulou.blogspot.gr.
Άρθρα και ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί και στη διαδικτυακή εφημερίδα Mag Newspaper. Είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών, του Κέντρου Γραμμάτων και Τεχνών Δίου και της Ένωσης Συγγραφέων Πιερίας.
Εργάζεται ως ιδιωτική υπάλληλος σε τεχνικό γραφείο. Είναι παντρεμένη και μητέρα δύο παιδιών.
Επικοινωνία με τη συγγραφέα:
https://www.facebook.com/georgia.kakalopoulou
http://georgiakakalopoulou.blogspot.gr/
email: georgiakakal@yahoo.gr

Όταν οι νέοι αγαπούν αυτά που γράφεις... τότε πραγματικά έχεις καταφέρει το στόχο σου.

Vasiliki Gleni με συγκίνησες βαθύτατα με την άποψη σου για το Όσα Αγαπήσεις Θα ναι Ξένα...Σε ευχαριστώ από καρδιάς!!!
"Μόλις γύρισα την τελευταία σελίδα του βιβλίου σας... Δεν ξέρω τι με κέρδισε περισσότερο... Οι μυρωδιές από την Άπω Ανατολή... Η βαθυστόχαστη σκιάγραφηση των ηρώων... Η πληθώρα των συναισθηματων που μου προκάλεσε....Ο έρωτας που γκρέμισε κάθε κίνδυνο, απόσταση, προκατάληψη και εθνικότητα.
Η Κάτια ενσαρκώνει την αρετή και σαν ένας σύγχρονος Ηρακλής βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι, επιλεγμένο από την μοίρα, για να συναντήσει το πεπρωμένο της.
Τζαε :άρωμα τριανταφυλλου ,που αν παραμερισεις τα αγκάθια, θα βρεις το απανεμο λιμάνι σου.
Ο Χίου σαν ένας γνήσιος ιππότης με την πανοπλία του, δελεάζει, γοητεύει, κατακτά.
Ο κύριος Μινχοου, ο πατέρας και ο ώμος που μπορεί να κλάψεις.
Η κυρία Χιουτζιν, στυλοβατης, βλέπει με τα μάτια της ψυχής ότι είναι κρυφό και αληθινό.
Ακροβατουσα σε ένα τεντωμένο σχοινί, πονούσε η ψυχή μου και ήθελα να φωνάξω "Ελευθερία ".
Όταν επήλθε η λύτρωση, είχα βουρκώσει.
Το πόνημα σας παρουσιάζει ξεκάθαρα όλες τις μορφές της αγάπης :πατρική, μητρική, αδελφικη, φιλική, ερωτική. Αφυπνίζει, προβληματιζει, μας γεμίζει πληρότητα. Ένα βιβλίο ντυμένο με τα χρώματα της αγάπης.
Γεμάτο με μηνύματα ανθρωπιάς και αγάπης.
Τέλος, μην ξεχνάμε ότι δεν αγαπάμε με τα χρόνια η με τα μάτια αλλά με την καρδιά και μια στιγμή είναι αρκετή για να "χωρέσει " ένας άνθρωπος και να γίνει κομμάτι μας.
Για αυτή την μετουσίωση της αγάπης και το υπέροχο ταξίδι, απλά ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ 💋


Βιβλιο-βασανιστείτε και Όσα Αγαπήσεις Θά ναι Ξένα



Τίτι Βάντα... και Βιβλιο-βασανιστείτε ...https://xfiles21.blogspot.com/2019/05/blog-post_31.html?fbclid=IwAR0Koxqn4tGmjuiqtP4ms8ocTd5rmSEvn2qfLkfUcQxXvqkXjXhLve2oBiQ με το μοναδικό σου τρόπο, ευχαριστώ!!!!

"Η Αγάπη όλα τα υπομένει, η αγάπη όλα τα ελπίζει κι η γη γυρίζει. Πολύ προχώ ο Χατζής κι η Μαρινέλλα ,τελικά καλά μου.Εδώ έχουμε ένα δράκο (απ τους καλούς) όμως δράκους, που δεν ξερνάν φωτιές για να φέρουν καταστροφή, καρδιές καίνε μόνο με την καλή έννοια κι ένα πλάσμα , αν είναι δυνατόν, που γεννήθηκε χωρίς εγώ. Αγαπάει τους πάντες και τα πάντα κυριολεκτικά. Αντιμετωπίζει: ρατσισμό, σαρκασμό,εχθρικότατη,καχυποψία, όλα τα μοχθηρά ένστικτα, που κουβαλάει η ανθρωπότητα, (τρομάρα της) έτσι όπως κατάντησε. Αλλά αυτή εκεί, το χαβά της, δίνει απλόχερα χωρίς να περιμένει ανταλλάγματα (πας καλά κοπελιά) μου ? Η παιδική της σχεδόν αθωότητα, μερικές φορές μου την έδινε στα νεύρα,κάποιες φορές, μου ερχότανε να της τραβήξω τις κοτσίδες ( δεν έχει) αλλά αν είχε, τρίχα δεν θα της άφηνα. Όμως καθώς γνώριζα, σταδιακά τον χαρακτήρα της, κάποιες φορές ταυτίστηκα μαζί της ( τις κοτσίδες) δε θα τις γλίτωνε πάντως. Τέλος πάντων, μακάρι να την είχα φίλη μου, όσο και να την μαλώνω, έχει δίκιο. Όταν είσαι ,πλάσμα του φωτός, αναγκαστικά θα φωτίσεις ακόμη και τα πιο πυκνά σκοτάδια ( μπορείς και με φακό) αλλά το προσπερνώ. Το μήνυμα το λάβαμε, έχουμε χάσει, την ανθρωπιά μας και την παιδική μας αφέλεια(κούνιες, τραμπάλες, τσουλήθρες, γύρω-γύρω δεν βάνω, διότι με ζαλίζει) κι αυτό είναι το πιο σημαντικό τελικά, καλά μου. Αγάπη, Αγάπη και πάλι Αγάπη, δεν θα ήταν όλα διαφορετικά ??"