Δημιουργώ ονειρόκοσμους καθώς είμαι απόφοιτη από το πανεπιστήμιο της μαγείας των ονείρων που εδρεύει στις παρυφές του Ολύμπου και στις ράχες των κυμάτων της θάλασσας που δροσίζει τα πόδια του... Μικροί θεοί οι δημιουργοί, μικροί κληρονόμοι και κλαδάκια ενός πελώριου συμπαντικού δέντρου θετικής ενέργειας.

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Mύρο


Στύψαμε τις ψυχές μας και βγάλαμε έναν κουβά με δηλητήριο και μια σταγόνα αγάπη... Κλείσε τα μάτια..., ακόμη μυρίζει μύρο...

Γ. Κ




Μια μικρή μνεία στην ημέρα ποίησης.

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

Παράθυρα... άρθρο μου στο Writers Gang

WRITERS GANG - ΠΑΡΑΘΥΡΑ (εδώ)


Πόσες κι πόσες φορές δεν νιώθουμε πως η  ζωή  μας μοιάζει σκοτεινή και πνιγηρή σαν ένα δωμάτιο δίχως παράθυρο;
Σκοτεινό, κλειστοφοβικό, δίχως φρεσκάδα και φως, δίχως ανάσα… Και ίσως, λέω ίσως, κάποιες φορές να φταίμε εμείς γι αυτό…
Ίσως να  μάθαμε να θεωρούμε δεδομένα τα… «παράθυρα» και να μην τους δίνουμε την πρέπουσα σημασία.
Μπαίνουμε σε ένα καινούριο σπίτι, σε μια σχέση, σε μια συνεργασία, σε μια πορεία και προσέχουμε τα πρόσκαιρα… προσέχουμε τα αντικείμενα, τα δήθεν, τις πολυτέλειες, τα τετριμμένα και τις φιοριτούρες  παρόλο που το μόνο που θα έπρεπε να προσέξουμε πρώτο  είναι… τα παράθυρα τους…
Αντικρίζουν άραγε γη, ή ουρανό; Αν σταθείς δίπλα στο περβάζι τους θα φτάνει μακριά , θα απλώνεται το βλέμμα σου; Θα μπορείς να δεις την κορφή ενός βουνού που γαργαλάει την κοιλιά του ουρανού και τη θάλασσα να ράβει γραμμές πάνω  στον ορίζοντα; Θα μπορείς να απολαύσεις πολύχρωμες ακτίνες του ήλιου να γλιστρούν σε αιώνια μάρμαρα, σε μικρούς δρόμους παλιών συνοικιών, να φτιάχνουν φωτοστέφανα επάνω σε κεφάλια μικρών παιδιών που παίζουν κουτσό, να αγκαλιάζουν ξεθωριασμένες σκεπές που φυλάνε πολύτιμες ζωές, να χαϊδεύουν βουκαμβίλιες και γαρίφαλα σε αυλές και σε μπαλκόνια, να αγγίζουν τα πεζοδρόμια παρέα με τις γιαγιάδες που μιλούν για περασμένα;
 Θα αντικρίζεις άραγε μέσα από αυτά χαμόγελα και μάτια καθαρά;
Και η μεγάλη προϋπόθεση;  Να σε χορταίνουν φώς! Άπλετο φως… Είτε του ήλιου, είτε των αστεριών, είτε αυτό που ξέρουν να εκπέμπουν οι καρδιές όταν αγκαλιάζουν με ειλικρίνεια.
Κι από τα παράθυρα αυτά,  θα πρέπει να μπαίνει στο σπίτι, στη σχέση και μέσα σου, ο ήχος από το μπουμπούκι που σκάει επάνω στο κλαρί την άνοιξη. Το μεθυστικό άρωμα του ρετσινιού των πεύκων το καλοκαίρι, μια νότα από  τραγούδι μεθυσμένου γείτονα, καλημέρες που ανταλλάχθηκαν και ξέφυγαν προς όλες τις κατευθύνσεις, να μπαίνει η βοή της ζωής και να γεμίζει σώμα και αίμα και μυαλό.  Να εισβάλει η ψυχρή ανάσα του χειμώνα, να σου αγγίζει το πρόσωπο, να σου αναζωογονεί τις αισθήσεις, να σου θυμίζει πως πρέπει να φυλάγεσαι, πως πρέπει να προσέχεις, πως πρέπει να αγαπάς ακόμη κι αυτόν κι ας είναι βαρύς  και αγκαθωτός. Θα πρέπει να μπαίνει όλη η γλύκα των εποχών, των στιγμών, των ηλικιών και των ανθρώπων και ταυτόχρονα να σε φυλάνε από την ασχήμια, την κακομοιριά, την κακία, το χιόνι και τις παγερές καρδιές.
Θα πρέπει από αυτά τα παράθυρα να φτάνει σε εσένα η ορμή όλου του κόσμου, οι σφυγμοί του, η γεύση του, η ελπίδα του.
Γι αυτό αγάπησε τα και δίνε σημασία μόνο σε αυτά…  εφόσον ανοίγοντας τα φύλλα τους θα έχεις την δυνατότητα να πας ψηλότερα… γιατί σου παρέχουν την ευκαιρία να χρησιμοποιήσεις… τα φτερά σου!

Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2016

Καλά Χριστούγεννα


Σαν τί μοιάζουν τα Χριστούγεννα;
Σαν ένα κομμάτι σοκολάτας γάλακτος στο στόμα μικρού παιδιού.
Σαν το γυμνό νεογνό λίγα μόλις δευτερόλεπτα μετά τη γέννηση επάνω στο κουρασμένο στήθος της μητέρας.
Σαν το γλυκό χνώτο του αγαπημένου πριν από ένα ποθητό φιλί.
Σαν το ζεστό κράτημα ηλικιωμένου ζευγαριού που περπατά αργά πιασμένο χέρι-χέρι στο δρόμο.
Σαν ένα χαμόγελο κρυφό από περηφάνια ή ανακούφιση.
Σαν τον ήχο από τις λέξεις ευαγγελίου σε ερημική εκκλησιά.
Σαν ουρανό ξάστερης νύχτας το χειμώνα.
Σαν μελωδία εξωτική στην πιο βαθιά σιγή.
Σαν Φως....
Το φως της αυγής.
Το φως του κεριού μιας προσευχής.
Το φως στο πρόσωπο ενός απελπισμένου ανθρώπου που αντικρίζει και πάλι την ελπίδα.
Το φως που φωτίζει η αγάπη σε δυο μάτια.
Το φως που βγάζουν οι αγκαλιές, οι προσφορές, οι συγνώμες και οι ευγνωμοσύνες, το φως το δικό σου, το δικό μου, του διπλανού και του άλλου, το φως της φύσης, της ζωής, του κόσμου ολάκερου...
Το φως ενός Θεού...
Ενός Θεού, που επέλεξε τις πιο σκοτεινές μέρες του χρόνου για να γεννηθεί και να το κουβαλήσει δώρο ακριβό. Ένα δώρο για να μην χάνουμε ποτέ μας τη ελπίδα.

Καλά Χριστούγεννα αγαπημένοι μου φίλοι!
Υγεία, Ευτυχία, Καλοτυχία, Αγάπη, Χαρά!

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

Να κοιτάς στα μάτια_ Άρθρο μου στο Writers Gang

Το άρθρο μου "Να κοιτάς στα μάτια" στο διαδικτυακό περιοδικό για την τέχνη και την λογοτεχνία Writers gang και τη στήλη Pull your trigger

http://writersgang.com/…/%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CE%BF%CE%B9%C…/


Ξέρετε τι είναι τα μάτια; Δυο μυστηριώδεις λαβύρινθοι που γίνονται μονοπάτια κι οδηγούν παράνομα στο άβατο της ψυχής. Κι εμείς ξεχάσαμε να κοιτάμε στα μάτια και έτσι πάψαμε να αντικρίζουμε θαύματα…
Σαββάτο βράδυ,  σε ένα μικρό κουτούκι κάπου στο Λιτόχωρο, στα πλευρά του Ολύμπου, βρέθηκα να ακούω μουσική από παλιούς ρεμπέτες και να ευλογώ τον ουρανίσκο μου με ρευστή ρούμπινη πανδαισία, δώρο του θεού Διόνυσου που αναποδογυρίζει καπριτσιόζικα μυαλό και αισθήσεις φτιάχνοντας μικρά λούνα παρκ από διαθέσεις και προθέσεις, όλα όσα μπορούν να οδηγήσουν σε επανάσταση ή ακόμη και σε δράματα.
Αριστερά μου μια παρέα τεσσάρων παιδιών από τη Γερμανία. Δυο ζευγάρια που κάθονταν αντικριστά.
Τα μάτια τους λαμπύριζαν από τη συζήτηση και ίσως λιγάκι επηρεασμένα από το θολωμένο, λευκό ούζο που δάκρυζε δροσίζοντας τα μικρά διάφανα ποτήρια στην τάβλα. Τα χαμόγελα στα νεανικά τους πρόσωπα πλατιά και η διάθεση τους με μια γλυκιά υποταγή στον έρωτα, τη μουσική  και το αλκοόλ. Ο ένας νεαρός, ξανθούλης και γοητευτικός, συχνά πυκνά έσκυβε και ψιθύριζε στο αυτί της μελαχρινής κοπέλας σιμά του. Πλούσια σε καμπύλες, ακομπλεξάριστη,  σγουρομάλλα και άβαφη, εκείνη αποδεχόταν την εγγύτητα του, γελούσε δυνατά και ανταπέδιδε, ακολουθώντας ασυνείδητα με τη σειρά της τον αρχαίο χορό της πρόκλησης και της πρόσκλησης του θηλυκού προς το αρσενικό  Το ζευγάρι απέναντι τους, έπινε και λικνιζόταν στις καρέκλες του μαγεμένο με τις μαγευτικές μελωδίες από μπουζούκι και μπαγλαμαδάκι, νταλγκά και αποθυμιά.
Το βλέμμα κύλισε παραδίπλα. Μια παρέα από ντόπια νεαρά παιδιά. συναθροίζονταν με την αιτιολογία της ονομαστικής εορτής κάποιου εκ των παραβρισκόμενων. Όμορφα, φρέσκα, με την ευλογία της νιότης αποτυπωμένης στα φωτεινά τους μάτια μα ντυμένα τα περισσότερα στην απόχρωση του μαύρου σαν να φοβόντουσαν να ανοιχτούν, να αγκαλιάσουν τη ζωή, να κυλιστούν και να χαθούν στο χρώμα, να αποδεχτούν και να λάμψουν στο φως. Τα παρατήρησα με προσοχή νιώθοντας μέσα μου να σφίγγομαι από τρόμο και κάνοντας αναπόφευκτα συγκρίσεις…. Πού ήταν τα τραγούδια; Τα γέλια; Η τρανταχτή συζήτηση; Το παιχνίδι με τους φίλους, με το φλέρτ, με την στιγμή;
Στην πλειονότητα τους, κάθονταν σχεδόν αμίλητα γύρω από το τραπέζι, στραμμένα τα περισσότερα στις φωτισμένες οθόνες των κινητών τους, στους μικρούς διαβόλους της απομόνωσης που καταραμένα ήρθαν για να κλέψουνε ζωές. Η εικόνα των παιδιών ήταν παγωμένη, όλα με την ίδια σχεδόν έκφραση σαν σκιερός, εφιαλτικός πίνακας, ζοφερά αποτραβηγμένα από τους οικείους γύρω τους, από τη μυρωδιά του φρέσκου ψαριού στα πιάτα, του γλυκού κρασιού στα ποτήρια, από τις στιγμές, τις εικόνες, τις κουβέντες, τα μάτια…
«Σήκωσε το κεφάλι σου!!!»…. μου ήρθε να φωνάξω σε έναν από τους νεαρούς που είχαν αυτά τα καινούρια μοντέρνα κουρέματα.
Τι να το κάνω το στυλιζάρισμα; τα τσόκερ στον τρυφερό λαιμό των κοριτσιών, το στημένο κάθισμα, τα καλοδιατηρημένα από τη δίαιτα σώματα, τα αμπιγιέ ρούχα και το βαρύ μακιγιάζ που παλεύει να κρύψει τη γλυκιά τους νιότη;
Δεν είναι αυτά ζωή, με ακούς;
Δεν είναι αυτά βίωμα, ευτυχία! Δεν είναι αυτά έλληνας… Δε θα μας μάθουν οι ξένοι αυτό που πρέπει να κατέχουμε καλύτερα από τον καθένα, δεν θα αφήσουμε το ψέμα να κατακυριεύσει την αλήθεια.
Σήκωσε τα μάτια! Με ακούς;
Κοίτα! Κοίτα πώς είναι να ερωτεύεσαι, πώς τρυφερά αγγίζεις με δυο μάτια ουρανούς,  δυο ζεστές, αγαπησιάρικες κουβέντες κι ένα γοητευτικό, αλήτικο χαμόγελο στα χείλη.
Κοίτα πώς είναι να ζεις, με δράματα, οράματα, όνειρα και πάλη. Να πέφτεις και να σηκώνεσαι, να χτυπιέσαι στα βράχια του έρωτα, να σπας τα μούτρα σου στην καθημερινότητα, να αιμορραγείς από τις δυσκολίες της ζωής, ξέπνοος να ξαποσταίνεις για να σηκωθείς και να ξαναριχτείς με πείσμα στη μάχη, να την κόψεις τη ζωή με το σπαθί σου, να σκύψεις και να βαπτιστείς στο δικό της αίμα, να σηκώσεις το λάβαρο της νίκης στα δυο σου χέρια, να ορθωθείς στα αναχώματα, τους λόφους ή τα βουνά που κατέκτησες… να ζήσεις!
Σήκωσε τα μάτια, με ακούς!
Κοίτα, γύρω σου ρέει ο κόσμος, ποτάμι που περνά ο χρόνος, αφρίζει, αγριεύει, ορθώνεται και εσύ πρέπει να ρίξεις το καράβι σου στα κύματα του και να ανοιχτείς για τις θάλασσες που σου τάζει. Μην στέκεσαι στη στεριά, μη γίνεσαι θεατής, μην αφήνεις τα πόδια σου να γεμίσουν ρίζες. Γιατί ο χρόνος θα γίνει παλίρροια και θα ‘ρθει η μέρα που θα σε καλύψει και θα σε πνίξει και τότε, θα σκέφτεσαι πως δεν άνοιξες ποτέ πανιά για μαγικούς, επικίνδυνους κι ανεξερεύνητους ωκεανούς και πως μοιραία αφέθηκες στο τίποτε.
Σήκωσε τα μάτια! Κοίτα!
Βυθίσου σε εκείνα των συνανθρώπων σου, των ερώτων σου, της ζωής….
Στους δικούς της διαδρόμους, σου κρύβει παγίδες μα και δώρα, σου κερνά όλη την ουσία αυτού που είσαι.
Κυριακή ξημέρωμα και αναρωτιέμαι αν τούτος ο κόσμος καταλάβει πως οδεύει σε λάθος μονοπάτι και αποφασίσει να κάνει γρήγορα στροφή. Μου έχει μείνει μια γλυκόπικρη αίσθηση στο στόμα. Είμαστε εμείς και δεν είμαστε… Πότε αλλάξαμε και γιατί; Πώς γίναμε τόσο άκαμπτοι; Τόσο στυλιζαρισμένοι; Και συμφωνώ πως είναι πολύ όμορφο να βλέπεις  περιποιημένους, καλοβαλμένους και μοντέρνους ανθρώπους αλλά είναι ακόμη πιο όμορφο να αντικρίζεις γελαστούς, ανοιχτόκαρδους, επικοινωνιακούς και γνήσιους έλληνες.
Και το ξέρω καλά, πως εμείς όλα τα μπορούμε. Μπορούμε να συνδυάσουμε τις εποχές, την τεχνολογία με την παράδοση, το σαβουάρ βιβρ με την αυθεντικότητα μας. Άλλωστε το ένα δεν αναιρεί το άλλο και οι παλιοί το γνώριζαν καλά.
Καιρός να το θυμηθούμε πάλι κι εμείς!

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό ένας Δεκέμβρης



Ήταν μια φορά κι έναν καιρό ένας Δεκέμβρης...

Έλουζε τα μαλλιά του με χιονόνερο και μετά τα στόλιζε με ένα αστέρι Xριστουγέννων.

Κρατούσε ένα μπαστούνι από θύελλες, στα ματόκλαδα του κρέμονταν κρυστάλλινοι πάγοι και η ανάσα του μύριζε βροχή και καμένο ξύλο.

Έμοιαζε άγριος και σκληρός μα κάτω από το στήθος του φώλιαζε και φτερούγιζε η καρδιά ενός μικρού παιδιού. Κρυφά, έστρωνε παχιά κλαριά στα μακριά του γένια για να κοιμούνται τα φτωχά πουλιά και μάζευε μυστικά ευχές για να τις ταχυδρομήσει στα άστρα.

Νανούριζε γλυκόπικρα ένα Νεογέννητο που ήρθε στο σκοτάδι κουβαλώντας φως, κρεμούσε μυριάδες καμπανάκια στις άκρες των μανικιών του, πολύχρωμες γιρλάντες στην μακριά, λευκή κοτσίδα του και φύλαγε μικρές σταγόνες ευσπλαχνίας στον παλιό του σάκο και ολόφρεσκα μπουκέτα συγχώρεσης και αγκαλιάς. Αυτός δεν ξέρει και δε θα μάθει ποτέ να αγκαλιάζει, εσύ όμως, τον αγαπάς, γιατί είναι ο πιο μεγάλος δάσκαλος...



Καλώς ήρθες Δεκέμβρη!
Καλό Μήνα και Καλά Τυχερά, φίλοι μου!

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2016

Πλοίο- φεγγάρι


Έχει ένα μεγάλο... τεράστιο πλοίο- φεγγάρι απόψε. 
Ξέρεις, το φεγγάρι λικνίζεται στο ρυθμό της ψυχής σου και αψηφά την πραγματικότητα του ταξιδιού των άλλων. 
Μοιράζεται μαζί σου θάλασσες μυστικά και διασχίζει με τα ίσαλα του μόνο όσα η καρδιά σου απλώνει ωκεανούς ολόκληρους στην πλεύση του.
Δεν κουβαλά μονάχα μικρά λυχνάρια με έρωτες, αγκαλιές, αγάπες δίχως σύνορα και ρομαντικές υποσχέσεις που κρατούν για πάντα, μα συχνά, εκεί μέσα στα λαμπερά του αμπάρια, φιλά με τρυφερότητα λαούτα που συντρόφευαν πονεμένα και μελαγχολικά τραγούδια, γράμματα ξεθωριασμένα γεμάτα νοσταλγία κι αποθυμιά, πολύτιμα φιαλίδια από πικραμένα δάκρυα, απόηχους σκληρών λέξεων που ξεστόμισαν θυμωμένα χείλη, σκιές από όμορφες στιγμές που έφυγαν και δε γυρίζουν πίσω, ένα βαρύ, σκληρό και άβολο ρούχο μοναξιάς... 
Τούτο το πλοίο-φεγγάρι κουβαλά εσένα κι εμένα κι όλους μας. Κουβαλά ό,τι εμείς κουβαλάμε καθώς το κοιτάμε. 
Μαγικό είναι το πλοίο-φεγγάρι κι επισκέπτεται για ακόμη μια φορά το λιμάνι του ουρανού μας για να μας θυμίσει το ποιοι είμαστε, το πόσο πολύτιμοι είμαστε, το πόσο όμορφη είναι η βραδιά, είναι η στιγμή, το πόσο πολύτιμη είναι η ζωή...

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2016

Η συνέντευξη μου στο WRITERS GANG , στην Νίτσα Μανωλά και την υπέροχη στήλη της Pull UR Trigger

Ένα μεγάλο Ευχαριστώ στην αγαπημένη Nitsa Manola για την τιμή να με φιλοξενήσει στο portal για τις τέχνες και τις επιστήμες Writers Gang και την υπέροχη στήλη της Pull Your Trigger!
http://writersgang.com/2016/10/15/%CE%B3%CE%B5%CF%89%CF%81%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%85-%CE%B7-%CF%83%CF%85%CE%B3%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AE-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%84/
                                                                                                                         Από τη Νίτσα Μανωλά   

Οι όμορφοι άνθρωποι φαίνονται από την διαύγεια του προσώπου τους, την λάμψη των ματιών τους και το χαμόγελό τους.  Έναν τέτοιο όμορφο άνθρωπο έχω την χαρά και την τιμή να φιλοξενώ και εγώ σήμερα στο Pull UR Trigger.  Μια υπέροχη Κυρία που μας έχει μαγέψει με τη γραφή της.  Η Γεωργία Κακαλοπούλου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη αλλά κατάγεται από το Δήμο Δίου Ολύμπου. Στο αίμα της κυλάει μια δόση… Κρήτης και Μικρά Ασίας εξηγώντας έτσι το μοναδικό ταπεραμέντο της.  Δηλώνει … μυθοπλάστρια που αγαπά να φτιάχνει ιστορίες και που λατρεύει τα ταξίδια.  Λατρεύει όλες  τις τέχνες, μα την ψυχή της κέρδισε η συγγραφή αφού της επιτρέπει να απελευθερώνει το μυαλό και την καρδιά της χαρίζοντας σε εμάς μοναδικά ταξίδια.
Ν.Μ. Γεωργία μου, θα ήθελα να σε καλωσορίσω στο PullURTriggerκαι  να σε ευχαριστήσω που δέχτηκες, με μεγάλη χαρά, να μας μιλήσεις για τα βιβλία σου, το έργο σου και την… Γεωργία!
Γ.Κ: Ευχαριστώ θερμά για την υπέροχη πρόσκλησή, την τιμή που μου κάνεις με την φιλοξενία στο υπέροχο site σας και την ευκαιρία να έρθω σε επαφή με την αγαπημένη μας ομογένεια! Θα προσπαθήσω να απαντήσω χωρίς φόβο αλλά με πολύ πάθος καθώς και ως συνώνυμο του έρωτα , το πάθος είναι ικανό για μεγάλες κατακτήσεις και για αυθεντικές δημιουργίες και θαύματα.
Ν.Μ. Θέλοντας να σε γνωρίσει καλύτερα το αναγνωστικό κοινό της ομογένειας, πες μας κάτι για σένα που νομίζεις πως θα πρέπει να γνωρίζει κάποιος όταν σε συναντήσει για πρώτη φορά.  Τι απεχθάνεσαι, ας πούμε, και τι αγαπάς; 
Γ.Κ:  Αγαπώ το χαμόγελο, την δυνατή, ζεστή χειραψία, τους ανθρώπους που κοιτάνε  στα μάτια με καθαρότητα , την απλότητα, τον σεβασμό προς τον συνάνθρωπο, τα ανοιχτά μυαλά και ακόμη περισσότερο , τις ανοιχτές καρδιές.  Απεχθάνομαι οτιδήποτε είναι δήθεν, τα μισόλογα, τις κακίες, το φθόνο , τη σοβαροφάνεια, το ψέμα.
Ν.Μ. Ποιο θεωρείς πως είναι το μεγαλύτερο προτέρημα σου και ποιο το μεγαλύτερο ελάττωμα σου;
Γ.Κ:  Το μεγαλύτερο μου ελάττωμα είναι η αμεσότητα κι ο  αυθορμητισμός μου στιγμές που θα έπρεπε να κρύψω συναισθήματα και να καλυφτώ πίσω από λέξεις ή μάσκες. Μου είναι δύσκολο να μην είμαι ο εαυτός μου. Το μεγαλύτερο μου προτέρημα;  Το σκέφτηκα πολύ πριν καταλήξω πως μάλλον είναι το γεγονός πως σέβομαι και αγαπώ κάθε τι με το οποίο ευλογούμαστε κάθε στιγμή.
 Ν.Μ  Πότε  και πως  ξεκίνησες να βάζεις τα ‘’ταξίδια’’ σου στο χαρτί;Πότε εκδόθηκε το πρώτο σου μυθιστόρημα;
Γ.Κ: Οι αποδράσεις μου στο όνειρο, ξεκίνησαν από τα εφηβικά μου χρόνια όταν έφτιαχνα μικρές ιστορίες στα σχολικά μου τετράδια δίπλα από σκιτσάκια και μουτζούρες. Λίγο μετά τα είκοσι  έγραψα το πρώτο μου μυθιστόρημα που εκδόθηκε πολλά χρόνια αργότερα, το 2004 και είχε τίτλο το ΔΙΑΜΑΝΤΙ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ. Ήταν μια ερωτική, περιπετειώδης ιστορία . Δυστυχώς δεν κυκλοφορεί πλέον πράγμα που επιθυμώ διακαώς.
 Ν.Μ.Τι σημαίνει για σένα συγγραφή;
Γ.Κ : Η συγγραφή αποτελεί κομμάτι από τη σάρκα και τον γενετικό μου κώδικα.
N.M. Τι σε εμπνέει; Οι ιστορίες των βιβλίων σου βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα ή σε μυθοπλασία;
Γ.Κ:  Με εμπνέει οτιδήποτε μπορεί να εμπνεύσει έναν άνθρωπο που ρουφάει με βουλιμία την ομορφιά στις στιγμές, στα πρόσωπα, στα τοπία, τη μουσική, στις ανθρώπινες σχέσεις. Μπορώ να εμπνευστώ από τον τρόπο που κοιτάζονται δυο ερωτευμένοι άνθρωποι, από ένα κομμάτι ουρανό ή από την αίσθηση που αφήνει μέσα μου μια μακρόσυρτη νότα ενός τραγουδιού. Τα βιβλία μου είναι μυθοπλασίες που όμως πάντοτε κουβαλούνε πτυχές του εαυτού μου αλλά και μεγάλες στιγμές ζωής, χαρακτήρων και συμπεριφορών. Εν τέλει, καμιά μυθοπλασία δε μπορεί να αγγίξει σε φαντασία και ανατροπές την ίδια τη ζωή.
Ν.Μ. Είσαι στον χώρο των εκδόσεων αρκετά χρόνια και μας έχεις χαρίσει μοναδικά ταξίδια.  Τι έχεις δει να αλλάζει και τι πιστεύεις πως παραμένει το ίδιο στα εκδοτικά δρώμενα;Μίλησε μας λίγο και για τη δική σου εμπειρία με τον εκδοτικό χώρο. 
Γ.Κ:  Στην ουσία είμαι στον χώρο από το 2011 εφόσον τα προηγούμενα βιβλία μου είχαν πολύ μικρή πορεία και εγώ βρισκόμουν μακριά και αποστασιοποιημένη από το εκδοτικό χώρο. Μπορώ όμως να πω πως η κρίση στην ελληνική οικονομία των τελευταίων χρόνων δεν έχει αφήσει ανεπηρέαστη την κοινωνία και ακόμη περισσότερο τον τομέα που αφορά στην λογοτεχνία και την τέχνη γενικότερα. Το βιβλίο έχει υποστεί καθίζηση, θεωρείται ως πολυτέλεια, και εν μέρει είναι φυσικό όταν οι πολίτες δεν έχουν  χρήματα για να καλύψουν τις πιο άμεσες ανάγκες τους. Μια κοινωνία όμως δίχως γνώση, τέχνη και πολιτισμό είναι μια κοινωνία υπό φθορά που τείνει να εξαφανιστεί στο τέλος. Ένας φαύλος κύκλος από τον οποίο εύχομαι να ξεφύγουμε γρήγορα. Πέρα από αυτό και από προσωπική πλέον εμπειρία θεωρώ πως η εκδοτική πολιτική είναι στρεβλή στην Ελλάδα. Από το έργο ενός συγγραφέα, μπορούν και εισπράττουν και να κερδίζουν όλοι εκτός από τον ίδιο  που λαμβάνει το μικρότερο ποσοστό επί των πωλήσεων του έργου του , πληρώνεται το λιγότερο έναν χρόνο αργότερα από την ημερομηνία έκδοσης του βιβλίου του και συχνά δεν λαμβάνει καν τα χρήματα που του αναλογούν. Για μια ακόμη φορά οι παραγωγικές δυνάμεις  αυτής της χώρας είναι κι αυτές που πετροβολούνται.
%ce%bc%ce%b5%ce%bb%cf%89%ce%b4%ce%af%ce%b1 Ν.Μ. Πόσο δύσκολο κατά τη δική σου γνώμη είναι για έναν καινούργιο συγγραφέα να αναδείξει τη δουλειά του;
Γ.Κ: Πολύ δύσκολο. Σήμερα σχεδόν ακατόρθωτο και κυρίως δίχως τη βοήθεια και τη στήριξη εκδοτών ή φορέων που θα ήθελαν να προάγουν το έργο του εκάστοτε συγγραφέα. Θέλει υπομονή και επιμονή. Κάποιες φορές χρειάζεται κι αυτό που λέμε ‘άστρο’ . Ο παράγοντας τύχη είναι πολύ σημαντικός.
Ν.Μ. Αν σου ζητούσαν να δώσεις μια συμβουλή σε νέους συγγραφείς που θέλουν να τολμήσουν να εισχωρήσουν στον εκδοτικό χώρο, τι θα τους συμβούλευες να προσέξουν;
Γ.Κ: Θα τους  έλεγα να προσέξουν κάθε τους βήμα, να επιλέξουν σωστά τους συνεργάτες τους, να έχουν υπομονή και γερό στομάχι.
Ν.Μ.  Το πιο πρόσφατο έργο σου «Η Υπόσχεση» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Λιβάνη και εξελίσσεται μεταξύ Συρακουσών και Κέρκυρας.  Μια ζώνη, η ζώνη της Ντιάνα, μιας τσιγγάνας που ντροπιάζει τη φυλή της… μια κατάρα που ακολουθεί την οικογένεια του Μάσιμο και ένα κορίτσι, η Τάμι, που άθελα της, αρχικά, θα βρεθεί να είναι μέλος μιας αντρικής ομάδας χάντμπολ προσπαθώντας να εξιχνιάσει έναν θάνατο.  Τον θάνατο του πατέρα της. Χαρακτήρες δυναμικοί και γεγονότα αριστοτεχνικά πλεγμένα μεταξύ τους.  Μίλησε μας λίγο γι’ αυτό.
Γ.Κ: Ένα βιβλίο πρόκληση για μένα εφόσον έπρεπε να διαχειριστώ ένα επικίνδυνο παιχνίδι μεταμφίεσης κι έρωτα. Μια ιστορία που παντρεύει το μεταφυσικό, με το αστυνομικό στοιχείο και πάνω από όλα τον έρωτα ,σε μια από τις πιο δύσκολες μορφές του. Η Τάμι κάτω από τη μάσκα της ανακαλύπτει τους δολοφόνους του πατέρα της, την κατάρα που ακολουθεί τον Μάσιμο ,τον άντρα που θα ερωτευθεί σφόδρα, την ίδια της τη μοίρα.  Ο Μάσιμο από την άλλη έχει να παλέψει με τα γραμμένα, με τον χρόνο  και τον αδυσώπητο εαυτό του.  Οι χαρακτήρες των ηρώων πραγματικά με μάγεψαν κατά τη συγγραφή αυτού του βιβλίου και με παρέσυραν στον δικό τους κόσμο, σε έναν κόσμο πλασμένο από φως και σκοτάδι.
Ν.Μ. Τους ήρωες τους… ‘’πήγαινες’’ εσύ ή κάποια στιγμή σε ‘’πήγαιναν’’ εκείνοι εκεί που ήθελαν; 
Γ.Κ:  Ξεκίνησα με σκοπό να οδηγήσω εγώ τους ήρωες μου αλλά όπως σε όλα μου τα συγγραφικά ταξίδια, κατέληξα να περπατώ ως την γραμμή του τέλους πιασμένη χέρι χέρι μαζί τους.
Ν.Μ.  Έχεις ταυτιστεί με κάποιον από αυτούς για κάποιο λόγο;
Γ.Κ: Πάντοτε ταυτίζομαι με τους ήρωες μου ακόμη κι αν είναι κόντρα στη θέληση και τον χαρακτήρα μου. Προσπαθώ απλά να μπω στο μυαλό και την ψυχολογία τους ώστε να τους κατανοήσω βαθιά και να είμαι έτσι ικανή να μεταφέρω τις σκέψεις και τις πράξεις τους  στο χαρτί.
Ν.Μ. Το διαβάζω αυτή την εποχή και ομολογώ πως οι περιγραφές σου σε ότι αφορά τις περιοχές είναι τόσο λεπτομερείς που κάποια στιγμή πίστεψα πως βρισκόμουν εκεί.  Έχεις επισκεφτεί αυτά τα μέρη τα οποία περιγράφεις με τόση λεπτομέρεια;
Γ.Κ:  Θα το ήθελα πολύ να μπορούσα να επισκεφτώ όλα τα μέρη για τα οποία γράφω καθώς  λατρεύω να ταξιδεύω εγώ και οι αναγνώστες μου μέσα από τα βιβλία μου σε διάφορες γωνιές της γης. Όμως παρόλο που είναι αδύνατον να επιτευχθεί αυτό οφείλω να ομολογήσω πως πριν ετοιμάσω ένα βιβλίο κάνω μια ενδελεχή έρευνα γύρω από όσα θέλω να εξιστορήσω και να περιγράψω ώστε να είμαι όσο το δυνατόν πιο σωστή απέναντι στο αναγνωστικό κοινό μου μα και στον εαυτό μου.
Ν.Μ. Από όλα τα βιβλία που έχεις συγγράψει υπάρχει κάποιο που ξεχωρίζεις και θεωρείς πιο αγαπημένο σου;
Γ.Κ:  Κάθε ταξίδι είναι μοναδικό και κυοφορεί στις σελίδες του κάτι ιδιαίτερο και ξεχωριστό από εμένα την ίδια  και από  τα συναισθήματα μου.  Δεν ξέρω αν μπορώ να σου απαντήσω σε αυτή την ερώτηση αλλά μπορώ να σου πω πως διακαώς περιμένω τη στιγμή που θα δω να επανεκδίδονται τα βιβλία μου που για άτυχους λόγους βρέθηκαν πολύ νωρίς και δίχως καν να τα γνωρίσει το αναγνωστικό κοινό, εκτός αγοράς.
Ν.Μ. Με τι άλλο ασχολείσαι εκτός από τη συγγραφή; Ποια άλλη τέχνη θεωρείς πως σε εκφράζει;
Γ.Κ: Με εκφράζει μόνο η συγγραφή. Όμως ξεκουράζομαι καμιά φορά ζωγραφίζοντας.
Ν.Μ. Η  Γεωργία μια άδεια βαλίτσα με τι θα την γέμιζε;
Γ.Κ.: Με όνειρα, στόχους, φως, γνώση, σεβασμό και αγάπη.
Ν.Μ.  Τι σημαίνουν για σένα:
Οικογένεια :  Θεός
Φίλοι: Σύντροφοι
Βιβλία:  Ζωή
 Ν.Μ.  Θα σε ευχαριστήσω για ακόμα μια φορά και θα σε αποχαιρετήσω αφού σου ζητήσω να τραβήξεις την σκανδάλη του δικού σου μυαλού και  να αφιερώσεις στους αναγνώστες της στήλης  μας ένα ποίημα που σε εκφράζει αυτή την εποχή.
Γ.Κ:  Με ένα μπαμ  αφιερώνω στους αγαπημένους έλληνες του κόσμου, σε εσένα προσωπικά και στους αναγνώστες σου, το πεζό που έγραψα πριν από λίγο καιρό, παρέα με ένα τεράστιο ευχαριστώ!
Στους σκοτεινούς ωκεανούς σου καταδύομαι,
δίχως οξυγόνο παλεύω ενάντια στις μαγεμένες τους Σειρήνες
κι από ένα τραγούδι θεϊκό χάνεται η ζωή μου,
καθώς στην πλάνη των ματιών σου παραδίνομαι. 
Πέρασαν χρόνια από τότε που η ψυχή μου έψαχνε για θάλασσες,
ακούμπησα στεριά και φύτεψα λουλούδια για να ανθίσουν
και λάτρεψα το φεγγάρι από μακριά και δίχως απληστία.
Μα τούτες οι ορδές των άστρων που αναστατώνουν την γαλήνια μου νύχτα
με μιας μόνο ματιάς σου τη λαμπερή γητεία
ουράνιο σπαθί που κόβει στα δυο άνθη και γη
και χάσματα και θραύσματα σκορπίζει την ψυχή μου.
Να σε αγαπήσω δεν το διάλεξα .
Μα έκανα το λάθος να βυθιστώ στο απέραντο σου χάσμα, 
κι εκεί κάπου στη διαδρομή, 
γητεύτηκα, ξεχάστηκα και χάθηκα.