Δημιουργώ ονειρόκοσμους καθώς είμαι απόφοιτη από το πανεπιστήμιο της μαγείας των ονείρων που εδρεύει στις παρυφές του Ολύμπου και στις ράχες των κυμάτων της θάλασσας που δροσίζει τα πόδια του... Μικροί θεοί οι δημιουργοί, μικροί κληρονόμοι και κλαδάκια ενός πελώριου συμπαντικού δέντρου θετικής ενέργειας.

Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2015

Βρέχει....

Φθινοπωρινό κονσέρτο,
μιας απατηλής θλίψης το ξημέρωμα
από χιλιάδες αναπάντητες απογοητεύσεις.
Γλυκό μεθύσι αναμνήσεων η μυρωδιά της βροχής.
Δε φοβάμαι, λυπάμαι...
Παλιοί πόθοι θαμμένοι στον νερόλακκο
προσμονές από ζάχαρη που έλιωσαν με την πρώτη στάλα.
Τρεις αγάπες αχνές σαν το μαλλί της γριάς
Θυμάσαι; Εκείνο που μπουκώναμε με βουλιμία στα αθώα μας στόματα.
Τρεις αγάπες που διαλύθηκαν.
Μια για μένα.
Μια για σένα.
Μια για το όνειρο.
Δε φοβάμαι.
Για να φοβάσαι πρέπει να μπορείς και να ελπίζεις.
Λυπάμαι... γιατί είναι όλα ψεύτικα, επιφανειακά και τόσο μα τόσο εκκωφαντικά βουβά.
Βρέχει....
Σβήνει η σιωπή.
Μυρίζει αθωότητα.


Τι λες; Πάμε να παίξουμε κουτσό με τα ρυάκια;;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου