Δημιουργώ ονειρόκοσμους καθώς είμαι απόφοιτη από το πανεπιστήμιο της μαγείας των ονείρων που εδρεύει στις παρυφές του Ολύμπου και στις ράχες των κυμάτων της θάλασσας που δροσίζει τα πόδια του... Μικροί θεοί οι δημιουργοί, μικροί κληρονόμοι και κλαδάκια ενός πελώριου συμπαντικού δέντρου θετικής ενέργειας.

Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2016

Απόσπασμα από την ομιλία της φιλολόγου Ειρήνης Μπάρμπα για την Υπόσχεση





ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ…

Η «υπόσχεση» είναι το νέο μυθιστόρημα της Γεωργίας Κακαλοπούλου. Στον τίτλο του εξωφύλλου όλα τα γράμματα είναι μικρά, αλλά στο εσωτερικό αυτού «μεγάλα και υπερβολικά» είναι τα συναισθήματα των ερωτευμένων προσώπων.

Πρόκειται για ένα βιβλίο αγάπης, θα μπορούσε κανείς - εύκολα κι επιπόλαια - να εκφράσει. Η ανάγνωση όμως οδηγεί και σε άλλους χαρακτηρισμούς.

Η συγγραφέας καταγράφει την έλξη, ανάμεσα σε πρόσωπα και τόπους, όπως συμβαίνει ανάμεσα στον Αντώνη Ατλαντή και την Ιταλία, και μάλιστα το Αρχοντικό της οικογένειας Κονσίτο Αρά στις Συρακούσες (απόσπασμα που το αποδεικνύει: Ο Αντώνης Ατλαντής είχε πάντα μια ανεξήγητη αδυναμία σε ό,τι σχετιζόταν με την Ιταλία. Είχε υποχρεώσει την κόρη του από μια σταλιά παιδάκι να μάθει άπταιστα τα ιταλικά, και υπήρχαν φορές που μιλούσαν για ώρες οι δυο τους σε αυτή τη γλώσσα).

Η συγγραφέας καταγράφει την έλξη ανάμεσα σε πρόσωπα, δίχως να έχει προηγηθεί γνωριμία, δίχως να έχει προηγηθεί σύσταση (απόσπασμα που το αποδεικνύει: Κάτι με τραβούσε έντονα πάνω σου, αλλά δεν μπορούσα να κατανοήσω …)

Η συγγραφέας καταγράφει τη συγκεκριμένη στιγμή. Μάλιστα, οι λεπτομερείς περιγραφές, όχι μόνο της εξωτερικής εμφάνισης και της στάσης των πρωταγωνιστών, αλλά και του τόπου που τους περιβάλλει, αποτυπώνουν στον καμβά της ανάγνωσης τα συναισθήματα αυτών και τις μύχιες σκέψεις αυτών…

Το φως και το σκοτάδι είναι πάντα παρόντα, σε μια περίεργη σχέση… Συνοδεύουν το παρελθόν και το παρόν ταυτόχρονα, τον έρωτα και το μίσος ταυτόχρονα, την οργή και την απόλαυση, το είναι και το φαίνεσθαι, και μάλιστα μέχρι το τέλος του μυθιστορήματος. Μια λυρική δημιουργική στιγμή της πρωταγωνίστριας το αποκαλύπτει:

Στου σκοταδιού το αδράχτι στροβιλίζεται η αλήθεια σου.
Ντόμινο η ύπαρξή σου και πέφτει άτσαλα
μετά το φευγαλέο σπρώξιμο της μοίρας....

Το περιεχόμενο μπορεί να απλώνεται σε 541 σελίδες, η ανάγνωση όμως κρατά λιγότερο από 541 λεπτά. Η γραφή της κυρίας Κακαλοπούλου στην «υπόσχεση» είναι ευχάριστη και ρέουσα. Η ολοκλήρωση κάθε ενότητας του βιβλίου γεννά στον αναγνώστη όχι την πληρότητα, αλλά την ακόρεστη «επιθυμία» να συνεχίσει, όπως συμβαίνει με το Μάσιμο και την Τάμι, τους πρωταγωνιστές. Δεν σταματούν, συνεχίζουν, επιθυμούν να ικανοποιήσουν την επιθυμία τους…να δουν ο ένας την αλήθεια του άλλου.

Με άλλα λόγια, κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης βλέπεις πως οι σειρές της ενότητας που διαβάζεις τελειώνουν και προσδοκείς να ικανοποιηθείς. Εξαπάτηση! Ανακάθεσαι και συνεχίζεις, στο επόμενο μέρος σκέφτεσαι θα χαλαρώσω, θα κάνω ένα διάλειμμα,… στο επόμενο, στο 10o, στο 20o, στο 30o, στο 39o… και λέω το 39 (τριακοστό ένατο) μέρος, γιατί το 40 (τεσσαρακοστό) η κα. Κακαλοπούλου το κράτησε για το εαυτό της ή καλύτερα το πρόσφερε στη δική μας φαντασία! Άφησε να σκεφτούμε, να ονειρευτούμε, να συνθέσουμε εμείς την υπόλοιπη ζωή των δύο πρωταγωνιστών.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου